I SA/Op 28/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi T. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 5 listopada 2025 r., nr 1601-IEE.7192.68.2025 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez T. Ś jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 5 listopada 2025 r. znak sprawy: 1601-IEE.7192.68.2025, wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ((t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm. - dalej w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ((t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 - dalej również jako "u.p.e.a."), którym utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 18 września 2025 r. nr 240000.71.2870.2025-RED-7511602962 o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z 23 stycznia 2020 r. oraz nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z 26 marca 2020 r. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu prowadzi wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z 23 stycznia 2020 r. oraz nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z 26 marca 2020 r., które obejmują zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (FUS), ubezpieczenie zdrowotne (FUZ), Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FPiFGŚP) za okres od października 2017 r. do marca 2019 r. Pismem z 25 kwietnia 2025 r. zobowiązany działając poprzez ustanowionego w sprawie wniósł zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazując na naruszenie: 1) art. 15 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, które polegało na braku doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego; 2) art. 26 § 1 i § 5 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 32 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, które polegało na braku doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, a tym samym nie doszło do wszczęcia egzekucji administracyjnej 3) art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 350 ze zm.), dalej u.s.u.s., w związku z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, pomimo, że należności objęte tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia w którym stały się wymagalne. W związku z podniesionymi zarzutami egzekucyjnymi strona wniosła o umorzenia egzekucji administracyjnej i powiadomienia przez wierzyciela organu egzekucyjnego w trybie art. 32aa § 1 u.p.e.a. o wniesionych zarzutach, a także zwrot kosztów egzekucyjnych, zastępstwa procesowego i kosztów opłaty skarbowej. Dodatkowo w przypadku nieuwzględnienia złożonych wniosków wniesiono o zawieszenie egzekucji administracyjnej do momentu rozpoznania zarzutów, a także wskazanie dat, w których wobec zobowiązanego podjęto czynności egzekucyjne wraz ze szczegółowym określeniem ich rodzaju. Jednocześnie z uwagi na wskazywany zarzut braku doręczenia odpisów tytułów wykonawczych oraz upomnienia, wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: • umowy najmu z 30 marca 2016 r. na potwierdzenie faktu zamieszkiwania zobowiązanego od ponad 9 lat, tj. od marca 2016 r. w D. i jednocześnie jego niezamieszkiwania od tego czasu pod adresem [...] L., ul. [...], a tym samym braku możliwości odbierania korespondencji pod tym adresem; • karty rzemieślnika z 28 czerwca 2019 r. wraz z dokumentacją potwierdzającą uprawnienia [...], • umowy o pracę w Niemczech z 2021 r. i z 2022 r. na potwierdzenie faktu, że od ok. 2019 r. pracuje za granicą jako [...], • meldunku J. Ś (matki Zobowiązanego) w Holandii z 2008 r. na potwierdzenie faktu, że przebywa ona za granicą od 21 lat i nie miała możliwości odbierania korespondencji pod adresem [...] L., ul. [...] do kwietnia 2025 r. W uzasadnieniu zarzutów podano, iż zobowiązany dopiero w dniu 10 kwietnia 2025 r. dowiedział się od J. Ś.1, o tym, że toczy się względem niego postępowanie egzekucyjne. W tym dniu otrzymał trzy zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej z 8 kwietnia 2025 r. o numerach od [...] do [...], do których nie były dołączone ani tytuły wykonawcze, ani upomnienia przedegzekucyjne. Podniósł, iż od ponad 9 lat nie mieszka pod adresem [...] L., ul. [...], a od ok. 2019 r. pracuje za granicą i gdy przyjeżdża do Polski co 3-4 tygodnie i przebywa w D.1, gdzie zamieszkuje od marca 2016 r. Pod adresem w L. od 21 lat nie mieszka również jego matka J. Ś., która ma meldunek w Holandii od 2008 r. To ona też w dniu 10 kwietnia 2025 r., kiedy przyjechała do Polski odebrała zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Również brat zobowiązanego – z którym jest skonfliktowany i z którym nie utrzymuje z nim kontaktu - nie mieszka już od paru lat w L. Dlatego też żaden ewentualny list kierowany na ten adres nie został mu nigdy przekazany przez brata. Z powyższych powodów według zobowiązanego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu jako wierzyciel nie dopełnił obowiązku, który wynika z art. 15 § 1 u.p.e.a. tj. nie doręczył upomnienia przedegzekucyjnego, co stanowi warunek do wszczęcia egzekucji, nie doszło zatem do skutecznego jej wszczęcia. Podobnie także bezwzględny warunek podejmowania przez organ egzekucyjny i egzekutora prawnie skutecznych czynności jaki stanowi doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego, nie został spełniony. W tej sytuacji, ponieważ wierzyciel wadliwie wszczął wobec niego egzekucję, ponieważ nie doręczył mu upomnienia i tytułów wykonawczych, pozbawił go możliwości zapoznania i ustosunkowania się do ich treści na wcześniejszym etapie sprawy. Brak wszczęcia egzekucji wywołał równocześnie skutek w postaci przedawnienia roszczeń objętych wystawionymi tytułami wykonawczymi, co uzasadnia dodatkowo podniesiony zarzut z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. tj. wygaśnięcie obowiązku w całości lub części. Do przedawnienia dochodzonych należności doszło zdaniem Zobowiązanego odpowiednio: za 2017 r. w 2022 r.; za 2018 r. w 2023 r., a za 2019 r. w 2024 r., a tym samym dalsze prowadzenie egzekucji administracyjnej jest niedopuszczalne. Końcowo w zakresie terminu do wniesienia zarzutów odwołał się do regulacji art. 33 § 5 pkt 2 u.p.e.a. wskazując, że obecnie zarzut jest środkiem prawnym, który może być wnoszony nie tylko we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego, ale też w toku całego postępowania oraz przez określony w u.p.e.a. okres po jego zakończeniu. W dniu 17 lipca 2025 r. Dyrektor Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w Opolu odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych: - z 23 stycznia 2020 nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z 23 stycznia 2020 r. - oraz z 26 marca 2020 r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] , wskazując iż odpisy tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wraz z zawiadomieniami z 27 stycznia 2020 r. nr [...], [...] i [...] o zajęciu wierzytelności w S. S.A. zostały doręczone zobowiązanemu 13 lutego 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a., pod adresem [...] L., [...], natomiast odpisy tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wraz z zawiadomieniami z 2 kwietnia 2020 r. nr [...], [...] i [...] o zajęciu wierzytelności w S. S.A. doręczono 20 kwietnia 2020 r. również w trybie art. 44 k.p.a. pod ten sam adres. Jak dalej skonstatował organ egzekucyjny, ponieważ w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 33 u.p.e.a. w brzmieniu, obowiązującym do 29 lipca 2020 r. zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. termin do wniesienia zarzutów wynosił 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Dlatego też, ponieważ termin do wniesienia zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej prowadzonej na postawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] upłynął z dniem 20 lutego 2020 r. zaś w odniesieniu do tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] upłynął z dniem 27 kwietnia 2020 r. brak jest możliwości wszczęcia postępowania w zakresie złożonych przez zarzutów. Następnie, Dyrektor Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w Opolu postanowieniem z 18 września nr 240000.71.2870.2025-RED-7511602962 odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z 23 stycznia 2020 r. oraz nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z 26 marca 2020 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał, że przed wszczęciem egzekucji administracyjnej wierzyciel przesłał do Skarżącego: - w zakresie należności składkowych za okres od 10/2017 do 6/2018: • zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z 13 września 2018 r., doręczone Zobowiązanemu w dniu 1 października 2018 r. w trybie art. 44 k.p.a., • zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego z 9 października 2018r., doręczone Zobowiązanemu 26 października 2018 r. • decyzję z 19 listopada 2019 r. nr [...] określającą wysokość zadłużenie doręczoną Zobowiązanemu 5 grudnia 2019 r., - w zakresie należności składkowych za okres od 7/2018 do 3/2019 • zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego z 13 grudnia 2019 r., doręczone Zobowiązanemu 27 grudnia 2019 r. • decyzję z 22 stycznia 2020 r. nr [...] określającą wysokości zadłużenia doręczoną Zobowiązanemu 7 lutego 2020 r. Organ egzekucyjny wskazał, że cała korespondencja była przesyłana do Zobowiązanego na adres [...] L., [...]. Organ egzekucyjny stwierdził, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte odpowiednio 27 stycznia 2020 r. i 2 kwietnia 2020 r. poprzez doręczenie zawiadomień o zajęciu wierzytelności dłużnikowi zajętej wierzytelności, tj. [...] S. S.A. Następnie organ egzekucyjny stwierdził, że sprawie ma zastosowanie art. 59 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r., a następnie przytoczył katalog przesłanek umorzenia postępowania i egzekucyjnego i uznał, że wniosek Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego rozpozna na podstawie: • art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie zaległości oraz • art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. - umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak doręczenia upomnienia, jeżeli taki obowiązek ciążył na wierzycielu. W zakresie przedawnienia zaległości organ egzekucyjny przedstawił przepisy prawa, które na przestrzeni lat regulowały kwestię przedawnienia należności składkowych, w tym obowiązujący od 1 stycznia 2012 r. art. 24 ust. 4 i ust. 5b u.s.u.s. W zakresie najstarszej składki objętej postępowaniem egzekucyjnym tj. zaległości za 10/2017 r. organ egzekucyjny wskazał, że: • termin płatności składki przypadał na 11 grudnia 2017 r., • okres przedawnienia wynosi 5 lat, • pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania zaległości było doręczenie w dniu 1 października 2018 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z 13 września 2018 r. zakończonego wydaniem decyzji określającej, 27 stycznia 2020 r. na wskutek wszczęcia egzekucji administracyjnej bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Analogicznie zajął stanowisko co do kolejnych należności. W zakresie upomnienia przed egzekucyjnego, organ egzekucyjny wskazał, że wystawienie tytułów wykonawczych było poprzedzone doręczeniem Zobowiązanemu decyzji określających zobowiązanie z 19 listopada 2019 r. nr [...] i z 22 stycznia 2020 r. nr [...]. Wyjaśnił, że zgodnie z pouczeniem zawartym w tych decyzjach, stanowiły one podstawę wystawienia tytułu wykonawczego bez uprzedniego doręczenia upomnienia na mocy § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U. z 2017 r. poz. 131) dalej rozporządzenie Ministra Finansów. W kwestii doręczania korespondencji w trybie art. 44 k.p.a. organ egzekucyjny wskazał, że dochował należytej staranności przy weryfikacji adresu, na który należy kierować korespondencję. Wyjaśnił, że wykorzystał dane z Skarżącego z konta jako ubezpieczonego w ZUS oraz dostępne mu rejestry. Na koncie tym ostatnią datą jest 15 kwietnia 2019 r., kiedy Skarżący wyrejestrował się z ubezpieczeń w wyniku zawieszenia działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że zgodnie z dokumentami składanymi w okresie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej adresem zamieszkania, adresem do korespondencji oraz adresem siedziby Skarżącego jako płatnika był: [...] L., ul. [...]. Adres ten Zobowiązany wskazywał również po zawieszeniu działalności gospodarczej, np. na karcie rzemieślnika dla instytucji zagranicznej z 28 czerwca 2019 r., którą dołączył do pisma z 25 kwietnia 2025 r. Nadto adresem tym Zobowiązany posługuje się też w kontaktach z bankami, na przykład w otwartym w 2020 r. rachunku bankowym w I. S.A. Widnieje on również jako adres Zobowiązanego w transakcjach dokonywanych w latach 2022-2023. Organ egzekucyjny podkreślił, że zweryfikował adres Zobowiązanego w rejestrze PESEL, podkreślając, że rejestrze tym prowadzona jest ewidencja ludności na podstawie ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2025 r. poz. 274). Zaakcentował, że do dnia sporządzenia rozstrzygnięcia w rejestrze PESEL nadal widnieje jako adres Zobowiązanego adres: [...] L., ul. [...]. W tej sytuacji ani wierzyciel, ani organ egzekucyjny nie mają podstaw do negowania jego prawidłowości. W złożonym zażaleniu zarzucono zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: przez pełnomocnika, naruszenie: 1. art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. w związku z art. 124 k.p.a.: a) poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy dochodzone należności są przedawnione oraz w sytuacji braku doręczenia upomnień ani tytułów wykonawczych; b) poprzez bezzasadne uznanie, że pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności było doręczenie Zobowiązanemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w dniu 1 października 2018 r. Wskazał, że doręczenie tego zawiadomienia nie jest, jego zdaniem, czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek. Podkreślił, że zarówno ta czynność, jak i inne kolejne czynności zostały podjęte bez jego wiedzy i nie zostały mu skutecznie doręczone. 2. art. 44 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zawiadomienia z 13 września 2018 r. i 19 listopada 2019 r. o wszczęciu przez wierzyciela postępowania administracyjnego, odpisy tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z 27 stycznia 2020 r. i 2 kwietnia 2020 r. zostały skutecznie doręczone 13 lutego 2020 r. i 20 kwietnia 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. na adres [...] L. ul. [...]. Wskazał, że od 30 marca 2016 r. mieszka pod adresem [...] D.1, ul. [...]. Podniósł, że doręczenie tytułu wykonawczego nie powinno nastąpić w trybie podwójnej awizacji, ponieważ nie mógł się zapoznać z jego treścią oraz zawartym w nim pouczeniem. Skutkowało to bezzasadnym uznaniem, że te dokumenty zostały skutecznie doręczone, egzekucja została skutecznie wszczęta, a składki objęte postępowaniem egzekucyjnym nie uległy przedawnieniu, 3. art. 15 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie, które polega na niedoręczeniu Zobowiązanemu przez wierzyciela pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku zagrożonego skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz innych danych niezbędnych do prawidłowego wykonania obowiązku, co skutkowało brakiem możliwości zapoznania i ustosunkowania się do niego; 4. art. 26 § 1 i § 5 ust. 1 i 2 u.p.e.a. w związku z art. 27 § 1 ust. 8 i 9 u.p.e.a w związku z art. 32 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niedoręczenie Zobowiązanemu w sposób skuteczny odpisów tytułów wykonawczych, co skutkowało brakiem możliwości zapoznania się z treścią tytułów wykonawczych i zawartych w nich pouczeń (w tym w zakresie pouczenia o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie adresu zamieszkania lub siedziby i przysługującym prawie wniesienia zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej), oraz możliwością zakwestionowania ich treści, a tym samym brakiem skutecznego wszczęcia egzekucji, co doprowadziło do przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi, 5. art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie, pomimo ciążącego na organie egzekucyjnym obowiązku badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym prawidłowości tytułu wykonawczego, a tym samym również kwestii jego doręczenia, 6. art. 24 ust. 4 u.s.u.s. w związku z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie pomimo, że należności pieniężne objęte tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, 7. art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. poprzez: a) brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy wyrażający się w zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz błędne, odbiegające od treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalenie, że korespondencje zostały skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. na adres: [...] L., [...], a tym samym egzekucja została skutecznie wszczęta w sytuacji, gdy z dołączonych przez Zobowiązanego dokumentów wynika, że od 9 lat nie mieszka pod tym adresem, o czym organ egzekucyjny mógł mieć wiedzę, a co skutkowało bezzasadną odmową umorzenia postępowania administracyjnego, b) bezzasadne uznanie, że Zobowiązany posługiwał się adresem: [...] L., [...] w dokumencie poświadczającym uprawnienia [...], w sytuacji gdy w tym dokumencie tym nie ma informacji o adresie. Karta ta oraz uprawnienia [...] została przedłożona w celu wykazania, że od ok. 2019 r. Zobowiązany podjął pracę na terenie Niemiec. 8. art. 7a k.p.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 9 zd. 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie polegające na braku prowadzenia przez organ egzekucyjny postępowania w sposób budzący zaufanie do jego uczestników oraz władzy publicznej, kierując się przy tym zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w tym chociażby kwestią skutecznego doręczenia pouczeń dotyczących zawiadomienia o zmianie adresu zamieszkania, jak i co do sposobu i terminu wniesienia zarzutów na wydane wobec Zobowiązanego tytuły wykonawcze, jak również poprzez brak rozpatrzenia na gruncie sprawy słusznego interesu Zobowiązanego, 9. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niezastosowanie i niewskazanie w postanowieniu dat, w których wobec Zobowiązanego podjęto czynności egzekucyjne wraz ze szczegółowym określeniem ich rodzaju, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zażaleniu zwrócił się o: 1. zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez uwzględnienie w całości wniosku o umorzenie egzekucji administracyjnej, 2. zwrot kosztów egzekucyjnych i kosztów zastępstwa procesowego, 3. wtrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia na podstawie art.17 § 2 u.p.e.a. lub ewentualnie zawieszenie egzekucji do momentu rozpoznania zarzutów. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: • oświadczenia J. Ś.1 z 1 sierpnia 2025 r. na potwierdzenie, że od marca 2016 r. mieszka on w D.1 I do kwietnia 2025 r. nie miał wiedzy o toczącym się przeciwko niemy postępowaniu egzekucyjnym, • zdjęcia dowodu osobistego na potwierdzenie, że został on wydany 7 grudnia 2017 r. przez Wójta Gminy D. i potwierdzenie, że od 2016 r. mieszka w D.1, a nie w L., • zdjęcia dowodu rejestracyjnego samochodu [...], nr rej. [...] rok prod. 2012 i pisma Dyrektora Oddziału ZUS w Opolu nr [...] na potwierdzenie faktu wskazania w tym dowodzie adresu zamieszkania w D.1 przy ul. [...]. Zdaniem Zobowiązanego organ posiadał wiedzę o tym samochodzie, a tym samym o adresie zamieszkania w D.1; wynika to z pisma Dyrektora Oddziału ZUS w Opolu, w którym organ wskazał ten samochód jako składnik majątku, a mimo to jednocześnie uznał, że dane adresowe nie uległy zmianie, • zdjęć kopert z niedoręczoną korespondencją, na potwierdzenie faktu, że żadna korespondencja skierowana do niego na adres [...] L., [...] nie została doręczono i nie mógł się zapoznać z treścią kierowanych do niego pism, tym samym nie nastąpiło skuteczne wszczęcie egzekucji, a składki uległy przedawnieniu. Według strony, w sytuacji gdy organ egzekucyjny miał jakiekolwiek wątpliwości co do właściwego adresu zamieszkania zobowiązanego, powinien w tym zakresie, te informacje dodatkowo zweryfikować, tym bardziej, że jak wynika z materiału dowodowego jest w posiadaniu numeru PESEL zobowiązanego. Dlatego za chybione należy uznać twierdzenie organu egzekucyjnego, że doszło do skutecznego doręczenia, w trybie art. 44 k.p.a., skierowanej do strony korespondencji, w tym zawiadomień o wszczęciu egzekucji, zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, jak i tytułów wykonawczych. Jednocześnie w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny nie wskazał, w jaki sposób doręczył stronie decyzję nr [...] z 5 grudnia 2019 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z 19 listopada 2019 r. oraz decyzję nr [...] z 22 stycznia 2020 r. Zarzucał, że organ egzekucyjny mimo, iż posiadał wiedzę, że korespondencja kierowana na adres w L., ul. [...] nie jest doręczana w sposób bezpośredni, w tym w trybie art. 42 i 43 k.p.a., to nie podjął jakichkolwiek starań w celu weryfikacji prawidłowości miejsca zamieszkania Zobowiązanego, w tym nie zweryfikował tej kwestii w terenie, a nadto nie skierował do właściwego Urzędu Miasta Wydział Spraw Obywatelskich zapytania o aktualny adres zamieszkania, który mógłby zostać udostępniony, czy to z rejestru mieszkańców czy rejestru PESEL. Końcowo odwołując się do przywołanego orzecznictwa podkreślał, że zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia oraz o zajęciu rachunku bankowego nie są tytułami wykonawczymi, a ich doręczenia nie można utożsamiać z doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego. Jego zdaniem za niewiarygodne należało uznać twierdzenia zawarte w postanowieniu, a więc już po wniesieniu przez niego zażalenia z 4 sierpnia 2025 r. na postanowienie z 17 lipca 2025 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, jakoby rzekomo organ egzekucyjny na etapie doręczania zobowiązanemu tytułów wykonawczych oraz innej korespondencji weryfikował jego adres. W aktach sprawy brak jest takich informacji. Nie wskazują na to adnotacje na kopertach ze zwracaną organowi egzekucyjnemu korespondencją. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, w wskazanym postanowieniu z 5 listopada 2025 r. utrzymującym w mocy rozstrzygniecie organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego przyjął i ustalił, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 – dalej "ustawa nowelizująca") do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ dokonał w tym zakresie ustaleń co do momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wskazał, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, następuje z dniem wystawienia przez wierzyciela tytułu wykonawczego. Tak więc w rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych: • [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - zostało wszczęte 23 stycznia 2020 r.; • [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - zostało wszczęte 26 marca 2020 r. Organ wskazał, że stosownie do art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a.: Postępowanie egzekucyjne umarza się : 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Następnie organ wskazał – odnosząc się do ponoszonej także w tym postępowaniu kwestii adresu zamieszkania w L., [...], na który organ egzekucyjny, jak i wierzyciel nieprawidłowo, zdaniem Zobowiązanego, przesyłali całą korespondencję - iż w tej kwestii zajął już obszerne stanowisko w postanowieniu z 29 września 2025 r. nr [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 17 lipca 2025 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tożsame tytuły wykonawcze. Następnie wskazał, że ze względu na znaczenie okoliczności doręczenia odpisów tytułów wykonawczych i zawiadomień o zajęciu wierzytelności dla przedawnienia zaległości składkowych organ ponownie w sposób szczegółowy przedstawił zasadnicze motywy i ocenę stanu faktycznego. Na tle niniejszej sprawy, organ podkreślał, że zgodnie z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. W postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie mają m.in. przepisy k.p.a. w zakresie doręczeń, tj. art.42-44 k.p.a. Ocena skuteczności doręczenia pisma w postępowaniu egzekucyjnym zależy zatem od dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami k.p.a. W myśl art. 42 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym do 4 października 2021 r.: Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z kolei stosownie do art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Organ odwoławczy nie zanegował przy tym, że prawidłowe doręczenie odpisu tytułu ma doniosłe znaczenie prawne, gdyż są z nim związane skutki zarówno materialne, jak i procesowe. Nie budziło też wątpliwości organy, iż aby mówić o skutecznym doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, musi być ono dokonane na właściwy adres. Brak prawidłowego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego oznacza bowiem, że nie doszło do wszczęcia egzekucji, w następstwie czego brak jest podstaw prawnych do podejmowania jakichkolwiek działań i czynności egzekucyjnych. Jak dalej zauważono w postępowaniu egzekucyjnym zastosowanie mają m.in. przepisy k.p.a. w zakresie doręczeń, tj. art.42-44 k.p.a., a tym samym ocena skuteczności doręczenia pisma w postępowaniu egzekucyjnym zależy od dochowania warunków formalnych ściśle określonych przepisami k.p.a. Żeby mówić o skutecznym doręczeniu zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, musi być ono dokonane na właściwy adres. Organ podkreślał, że w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu przesłał Zobowiązanemu sporne odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności w S. S.A., na adres [...] L., ul. [...], znany mu na podstawie danych zawartych w dostępnych bazach danych. Organ wskazał przy tym, że w myśl art. 33 ust. 4 u.s.u.s. Zakład jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z: 1) rejestru PESEL; 2) danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników na zasadach przewidzianych w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników; 3) danych zgromadzonych w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i punkcie informacji dla przedsiębiorcy (Dz.U. z 2022 r. poz. 541 ze zm.) CEIDG przekazuje drogą elektroniczną nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu uzyskania informacji i danych wpisanych do CEIDG na podstawie art. 21, oraz zmiany tych danych i informacji, oraz informacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 18 i 19 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1, do Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, Głównego Urzędu Statystycznego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz organów, o których mowa w art. 44 ust. 3. Organ egzekucyjny zweryfikował też adres zobowiązanego w rejestrze PESEL uznając zawarte w nim dane adresowe za aktualne na dzień przesyłania odpisów tytułów wykonawczych. Organ egzekucyjny ustalił również, że na podstawie danych przekazanych z CEiDG, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu 18 kwietnia 2019 r. sporządził zgłoszenie ZUS ZFA, tj. zgłoszenie zawieszenia przez stronę działalności gospodarczej, w którym to zgłoszeniu, na podstawie danych z CEiDG, został wskazany ten sam adres zamieszkania Zobowiązanego oraz tożsamy z nim adres korespondencyjny. Po tej dacie, brak było dokumentów, które byłyby przypisane do konta zobowiązanego, które świadczyły by o zmianie adresu zamieszkania, pomimo, że zgodnie z art. 33 ust. 13 u.s.u.s. o wszelkich zmianach w stosunku do danych wykazanych w zgłoszeniach, o których mowa w ust. 10-12, płatnik składek zawiadamia Zakład w terminie 7 dni od zaistnienia zmian, stwierdzenia nieprawidłowości we własnym zakresie lub otrzymania zawiadomienia o stwierdzeniu nieprawidłowości przez Zakład. Dlatego też według organu odwoławczego to na płatniku ciążył obowiązek wskazania, jaki ma adres zamieszkania (gdzie mieszka), a obowiązku tego nie można przerzucać na organy administracji. Ewentualne negatywne skutki braku aktualizacji danych, w tym danych adresowych, obciążają płatnika, w sytuacji gdy nie powiadomi on organu o zmianie miejsca zamieszkania, zaś doręczanie korespondencji następuje na adres zgłoszony przez płatnika, który figuruje w rejestrach organów. W niniejszej sprawie Zobowiązany nie zgłosił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu zmiany adresu zamieszkania i żadna zmiana miejsca zamieszkania nie została uwidoczniona również w innych bazach danych. Tym samym organ egzekucyjny nie miał obowiązku poszukiwania innego adresu i był nadal uprawniony, aby przesyłać korespondencję na adres w L., ul. [...]. W tych okolicznościach sprawy organ odwoławczy stwierdził, że skuteczne doręczenie korespondencji, która zawierała odpisy tytułów wykonawczych nastąpiło odpowiednio: • 13 lutego 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (I awizo - 30 stycznia 2020 r. i II awizo - 7 luty 2020 r.) • 20 kwietnia 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (I awizo - 6 kwietnia 2020 r. i II awizo -15 kwietnia 2020 r.) Zgodnie z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy i ma takie samo znaczenie prawne jak doręczenia do rąk adresata. Doręczenie takie nie powoduje zatem prawnej nieskuteczności czynności, ani nie nakłada na organ obowiązku dodatkowej weryfikacji skuteczności doręczeń czy sprawdzania adresu, który wynika z baz danych, w szczególności gdy z zapisów na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji nie wynika, że adres jest nieaktualny, albo adresat się wyprowadził. Korespondencja, którą organ kierował do zobowiązanego nie wracała z takimi adnotacjami, które mogłyby nasuwać wątpliwości co do aktualności adresu Jednocześnie za niemające znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia uznano dołączone do zarzutów, jak i zażalenia dokumenty, które miałyby potwierdzać w datach doręczenia tytułów wykonawczych inne miejsce zamieszkania zobowiązanego niż L., ul. [...]. Według organu odwoławczego: • umowa z 31 marca 2016 r. o najmie mieszkania w D.1, ul. [...] świadczy jedynie o wynajęciu przez tego lokalu, a adres ten nie został nigdzie zgłoszony jako adresu zamieszkania; • karta rzemieślnika zarejestrowana 28 czerwca 2019 r. w Izbie Rzemieślniczej w B. w Niemczech świadczy jedynie o kwalifikacjach zawodowych do pracy w Niemczech • zaświadczenie z 6 maja 2019 r. Marszałka Województwa Opolskiego o charakterze, okresie i rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej w Polsce w L., ul. [...], potwierdza jedynie prowadzenie tej działalności gospodarczej pod tym adresem w okresie od 12 sierpnia 2010 r. do 15 kwietnia 2019 r.; • umowa o pracę z 1 czerwca 2021 r. w Niemczech, rozwiązanie tej umowy 20 kwietnia 2022 r. i kolejna umowa o pracę z czerwca 2022 r. świadczą o pobycie w B.1 i C. w Niemczech już po przesłaniu odpisów tytułów wykonawczych; • zaświadczenie o zameldowaniu J. Ś.1 w Holandii nie dotyczy zobowiązanego i nie ma żadnego wpływu na jego sprawę; • oświadczenie J. Ś.1 z 1 sierpnia 2025 r., w którym stwierdziła, że od marca 2016 r. zobowiązany mieszka w D.1 jest jedynie oświadczeniem członka rodziny o okoliczności, która nigdy nie została przez niego samego potwierdzona oficjalnie przez żadnymi organami; • dowód osobisty wydany 7 grudnia 2017 r. przez Wójta Gminy D. nie zawiera adresu zamieszkania, zaś sam fakt złożenia wniosku o wydanie dowodu osobistego w tym organie nie świadczy o adresie zamieszkania w D.1, albowiem zgodnie z art. 24 ustawy z 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz.U. z 2022 r. poz. 671 ze zm.), wniosek taki składa się w organie dowolnej gminy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zwiera on wyłącznie adres do korespondencji, ( opcjonalnie adres poczty elektronicznej lub numer telefonu), • czasowy dowód rejestracyjny samochodu [...] wydany przez Starostę O., zawiera co prawda wskazanie adresu: D.1 ul. [...], jednakże został on wydany dopiero 9 stycznia 2024 r. i nie może stanowić dowodu na zamieszkanie pod tym adresem w okresie kiedy organ egzekucyjny przesyłał w 2020 r. odpisy tytułów wykonawczych; • pismo Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 8 kwietnia 2025 r. jednoznacznie wskazuje, że organ przy przekazaniu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. dalszych tytułów wykonawczych celem prowadzeniem egzekucji z ruchomości potwierdził aktualność adresu zamieszkania: [...] L., ul. [...], a jedną z tych ruchomości jest samochód [...] zarejestrowany po raz pierwszy w Polsce w dniu 9 stycznia 2024 r. Również w odniesieniu do dokonanego zgłoszenia strony jako członka rodziny do ubezpieczenia w miejscu pracy jego żony K. Ś., organ wskazał, że ubezpieczeniem tym Zobowiązany został objęty dopiero od 1 maja 2024 r. , a zatem po 4 latach od przesłania odpisów tytułów wykonawczych. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji skierowanej do zobowiązanego na adres L., ul. [...], która zawierała zawiadomienie wierzyciela z 13 grudnia 2019 r. o zakończeniu postępowania dowodowego. Przesyłkę tą 27 grudnia 2019 r. odebrał w imieniu adresata jego brat D. Ś., którego pracownik Poczty Polskiej S.A. oznaczył na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako "pełnoletni domownik". D. Ś., podejmując się odbioru korespondencji zobowiązał się do przekazania jej adresatowi nie zgłaszając pracownikowi Poczty Polskiej S.A., że adresat nie mieszka już pod tym adresem. Zarówno zatem wierzyciel, jak i organ egzekucyjny nie mieli zatem podstaw do kwestionowania tego adresu jako adresu zamieszkania zobowiązanego i tym samym skuteczności doręczenia również obecnej przesyłki. Zauważano także końcowo , że pomimo, iż jak twierdzi Zobowiązny, nie mieszka ona już pod adresem w L., to jednakże posługuje się nim nadal w kontaktach np. z bankami. Z dokumentów przekazanych przez organ egzekucyjny wynika, że zobowiązany posiada w I. S.A., B. S.A., S. S.A. co najmniej 2018 r. rachunki bankowe na dane adresowe: T. Ś, [...] L., ul. [...]. Dyrektor Izby przeanalizował również dane adresowe zobowiązanego w dostępnych organom podatkowym bazach danych, stwierdzając, że także w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, figuruje nadal jako aktualny od 23 lipca 2011 r. adres w L., ul. [...]. Nadal też ani w bankach, jak i organach Krajowej Administracji Skarbowej nie dokonano aktualizacji tego adresu zamieszkania. W tych okolicznościach Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu nie znalazł podstaw faktycznych ani prawnych do zmiany, czy też uchylenia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Skarżący wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz zasadzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, ponowił zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego podniesione już uprzednio w zażaleniu wraz z ich dotychczasową argumentacji. Wniesiono także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: 1. zdjęć kopert z niedoręczoną zobowiązanemu korespondencją - na potwierdzenie faktu, iż żadna korespondencja kierowana do zobowiązanego na adres: [...] L., [...] nie została mu skutecznie doręczona, co skutkowało brakiem możliwości zapoznania się z treścią kierowanej do zobowiązanego korespondencji na adres: [...] L., [...] oraz ustosunkowania się do jej treści a także brakiem skutecznego wszczęcia egzekucji wobec zobowiązanego, a w konsekwencji zaistnienia przedawnienia składek objętych postępowaniem egzekucyjnym, 2. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 3 sierpnia 2016 r. - na potwierdzenie faktu złożenia w 2016 r. przez skarżącego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w Urzędzie Gminy D., co potwierdzenia, iż skarżący od 2016 r. zamieszkuje pod adresem D.1, ul. [...]. 3. niemieckiego dowodu rejestracyjnego samochodu [...] - na potwierdzenie faktu, iż samochód [...] został sprowadzony z Niemiec dopiero w 2022 r., 4. postanowienia Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 5 września 2025 r., sygn. akt [...] - na potwierdzenie faktu jego treści; wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu w w/w tytuły wykonawcze do czasu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów. Zdaniem Skarżącego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu podczas ponownego rozpatrywania sprawy skupił się de facto na powieleniu ustaleń poczynionych przez organ egzekucyjny, zaś samo uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w głównej mierze odnosi się do powtórzenia ustaleń organu egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy błędnie zastosował przepisy prawa oraz nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, pomijając w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczność, że od 31 marca 2016 r. Skarżący zamieszkuje pod adresem: [...] D.1, ul. [...] negując - bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia - wszystkie przedstawione na tą okoliczność dowody, co jest nie do zaakceptowania. W zakresie chociażby przedłożonej umowy najmu z 31 marca 2026 r. organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, że świadczy ona jedynie o wynajęciu tego lokalu, pomimo że w samej umowie wprost zostało wskazane, że jej przedmiotem jest wynajęcie mieszkania do celów mieszkaniowych, gdzie zamieszkuje on wraz z żoną i potomstwem. Powyższe niewątpliwie świadczy o tym, że skarżący wynajął lokal stricte w celach mieszkaniowych. Dodatkowo na potwierdzenie faktu zamieszkiwania w wynajmowanym lokalu przedstawiono dowód uiszczania opłat za śmieci od 2016 r., tj. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia 3 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu skargi Skarżący stwierdził, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. W ocenie Skarżącego wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywy rozstrzygnięcia są błędne oraz nie odpowiadają prawu. Decyzja została wydana z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania i jako taka nie może się ostać. W pierwszej kolejności Skarżący uznał, że zarówno organ egzekucyjny, jak i organ odwoławczy naruszył przepisy powszechnie obowiązującego prawa oraz ogólne zasady postępowania administracyjnego. Zdaniem Skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu podczas rozpatrywania sprawy i zażalenia skupił się de facto na powieleniu ustaleń poczynionych przez organ egzekucyjny. Samo uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w głównej mierze odnosi się do powtórzenia ustaleń organu egzekucyjnego. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy błędnie zastosował przepisy prawa oraz nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Według Skarżącego organ odwoławczy całkowicie bezpodstawnie pominął w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczność, że od 31 marca 2016 r. Skarżący zamieszkuje pod adresem: [...] D.1, ul. [...] negując, bez jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia, wszystkie przedstawione przez Skarżącego na tą okoliczność dowody, co jest nie do zaakceptowania. W sprawie doszło do rażącego naruszenia słusznego interesu obywatela - zobowiązanego. W zakresie chociażby przedłożonej przez Skarżącego umowy najmu z 31 marca 2026 r. organ odwoławczy lakonicznie stwierdził, że świadczy ona jedynie o wynajęciu przez niego lokalu. W umowie natomiast wprost zostało wskazane, że jej przedmiotem jest wynajęcie Skarżącemu mieszkania do celów mieszkaniowych, gdzie zamieszkuje on wraz z żoną i potomstwem. Niewątpliwie świadczy to o tym, że Skarżący wynajął lokal stricte w celach mieszkaniowych. Dodatkowo na potwierdzenie faktu zamieszkiwania przez Skarżącego w wynajmowanym lokalu w D.1 przedstawił dowód uiszczania przez niego opłat za śmieci od 2016 r., tj. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z 3 sierpnia 2016 r. Zdaniem Skarżącego, całkowicie zbagatelizowany został przez organ odwoławczy fakt, że Skarżący od ponad 9 lat nie zamieszkuje pod adresem: [...] L., ul. [...]. O tym fakcie - jak wynika chociażby z pisma Dyrektora Oddziału ZUS w Opolu, znak sprawy: [...], podpisanego przez upoważnionego pracownika W. K., mają wiedzę zarówno organ egzekucyjny, jak i organ odwoławczy. Skarżący wskazał, że w piśmie tym organ egzekucyjny poinformował, że dysponuje informacjami o jego składnikach majątkowych, w tym o samochodzie marki [...], numer rej. [...], rok produkcji 2012, w którego dowodzie rejestracyjnym wskazany został adres zamieszkania Skarżącego w D.1, przy ul. [...]. Co więcej, organ egzekucyjny w tym piśmie podał, że dane adresowe Skarżącego nie uległy zmianie. W ocenie Skarżącego te ustalenia prowadzą do jednoznacznego wniosku, że organ egzekucyjny w żadnym zakresie, ani na żadnym etapie sprawy nie weryfikował tej kwestii. Organ odwoławczy zbagatelizował jednak tą kwestię. Jednocześnie Skarżący podkreślił, że z uwagi na fakt, że samochód ten został sprowadzony z Niemiec dopiero w 2022 r. niemożliwe było wskazanie w nim adresu Skarżącego z D.1 we wcześniejszym okresie czasu. Jako dowód na swoje stanowisko Skarżący przedstawił niemiecki dowód rejestracyjny samochodu [...]. Zdaniem Skarżącego, również w zakresie przedłożonych przez niego zdjęć jego dowodu osobistego, który został wydany przez Wójta Gminy D. 7 grudnia 2017 r., organ odwoławczy całkowicie bezzasadnie, a przy tym z oderwaniem od zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, przyjął, że z samego wydania dokumentu przez Wójta Gminy D. nie można wywodzić faktu, iż Skarżący zamieszkiwał wówczas w tej gminie. Rozumowanie to jest nie do zaakceptowania. Zdaniem Skarżącego, trudno bowiem oczekiwać, jakoby miał udawać się do innej gminy w celu wydania dowodu osobistego, kiedy urząd gminy właściwej dla jego adresu zamieszkiwania był mu najbliższy. Niemniej, w sytuacji gdy organ odwoławczy miał jakiekolwiek wątpliwości w powyższym zakresie, mógł powyższe informacje dodatkowo zweryfikować, tym bardziej, gdy jak wynika z materiału dowodowego sprawy, jest w posiadaniu numeru PESEL Skarżącego. W związku z tym za chybiony uznał Skarżący twierdzenie organu odwoławczego, jakoby w sprawie doszło do skutecznego doręczenia, w trybie art. 44 k.p.a., korespondencji, w tym zawiadomień o wszczęciu egzekucji, zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego, jak i tytułów wykonawczych. Tym bardziej w sytuacji gdy organ odwoławczy sam stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący fizycznie nie podjął kierowanych do niego przesyłek, stąd też nie miał o nich wiedzy. Tym samym bieg terminu przedawnienia nie został zawieszony. Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń zaświadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Na gruncie sprawy Skarżącego takiego zawiadomienia nie było. Skarżący stwierdził, że z materiału dowodowego sprawy wprost wynika, że nigdy z kierowanymi do niego dokumentami się nie zapoznał. Nie robił tego świadomie, czy celowo, albowiem rzeczywiście od marca 2016 r. nie przebywał pod adresem: [...] L., ul. [...]. Nie miał zatem faktycznej możliwości odebrania kierowanej do Niego korespondencji. Nie wiedział również, że konieczne jest poinformowanie kogokolwiek, w tym organów administracji publicznej o zmianie swego miejsca zamieszkania, albowiem pouczenia takie nigdy do niego skutecznie nie dotarły. Skarżący podnosił, że nie ma wiedzy prawniczej. Nie jest również zorientowany w tych kwestiach. Skarżący podkreślił, że również decyzja nr [...] z 5 grudnia 2019 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z 19 listopada 2019 r. oraz decyzję nr [...] z 22 stycznia 2020 r. także zostały doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie odniósł się do kwestii doręczeń zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego. Skarżący przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1122/10, w którym stwierdzono, że zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia oraz o zajęciu rachunku bankowego nie są tytułami wykonawczymi, a ich doręczenia nie można utożsamiać z doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego. Stanowi to, jednoznaczne potwierdzenie tezy, że rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia zarzutów nie można uzależniać od wystąpienia innych zdarzeń aniżeli doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (vide: R. Hauser, Z. Leoński, w: R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne, 2014, s. 224). I Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy, przy rozpatrywaniu zażalenia, całkowicie nieprawidłowo zinterpretował oraz zweryfikował twierdzenia organu egzekucyjnego - podniesione dopiero prawdopodobnie w odpowiedzi na zażalenie z 29 września 2025 r., jakoby rzekomo organ egzekucyjny na etapie doręczania Skarżącemu tytułów wykonawczych oraz innej korespondencji weryfikował jego adres. W aktach sprawy brak jest takich informacji. Nie wskazują na to również adnotacje czynione na kopertach ze zwracaną organowi korespondencją kierowaną do Skarżącego. Nadto, nie zostały one także podniesione na wcześniejszym etapie sprawy, w tym chociażby w postanowieniu z 18 września 2025 r. Jako dowód Skarżący przedstawił zdjęcia kopert z niedoręczoną mu korespondencją. Zdaniem Skarżącego organ odwoławczy nie dostrzegł tego, że organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego nie dokonał jakichkolwiek starań w celu weryfikacji prawidłowości miejsca zamieszkania Skarżącego, w tym nie zweryfikował powyższego w terenie, a nadto nie skierował chociażby, w powyższym zakresie, do właściwego Urzędu Miasta Wydziału Spraw Obywatelskich, zapytania o aktualny adres zamieszkania Skarżącego (udostępnionego czy to z rejestru mieszkańców, czy rejestru PESEL), pomimo, że nic nie stało na przeszkodzie, aby to wykonać, jak i pomimo dostępnych organowi egzekucyjnemu stosownych środków, w tym dostępu do rejestrów publicznych i innych systemów teleinformatycznych. W tym kontekście organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia lakonicznie jedynie stwierdził, że organy administracji publicznej dokonały weryfikacji danych Skarżącego, pomimo, że w aktach sprawy brak jest na to dowodów. Jest to tym bardziej istotne w sytuacji, gdy już od 2016 r. w Urzędzie Gminy D. kwestia zamieszkiwania zobowiązanego na terenie tej gminy była odnotowywana. Skarżący podniósł, że nie zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego, jakoby organ egzekucyjny mógł nie mieć wątpliwości co do aktualności adresu zamieszkania Skarżącego w sytuacji, gdy jakakolwiek korespondencja nie została pod adresem w L. przez niego odebrana. W związku z tym całkowicie chybione jest twierdzenie organu odwoławczego, jakoby korespondencja, którą organ egzekucyjny kierował, nie wracała rzekomo z adnotacjami, które mogłyby nasuwać wątpliwości co do aktualności adresu Skarżącego w sytuacji, gdy na znajdujących się w aktach sprawy kopertach adnotacje wprost wskazują, że nie przebywał on pod adresem w L. Stanowisko to jest tym bardziej bezzasadne, a przy tym rażąco niesprawiedliwie w sytuacji, gdy organ odwoławczy sam stwierdził w zaskarżonym postanowieniu z 5 listopada 2025 r., że kierowane do Skarżącego przesyłki, które zawierały odpisy tytułów wykonawczych nie zostały przez niego fizycznie podjęte. W związku z tym nie mogły odnieść jakiegokolwiek skutku doręczenia. Skarżący stwierdził, że nie ma znaczenia, że przesyłka zawierająca zawiadomienie wierzyciela z 13 grudnia 2019 r. o zakończeniu postępowania dowodowego 27 grudnia 2019 r. została odebrana przez Jego brata D. Ś. Po pierwsze, jak zostało to wskazane w piśmie z 25 kwietnia 2025 r., Skarżący pozostaje od kilku już lat w konflikcie ze swoim bratem. Brat nigdy nie przekazał mu jakiejkolwiek korespondencji. Nawet nie poinformował go o tym fakcie. Co więcej, z informacji uzyskanych od mamy Skarżący ma wiedzę, że brat od kilku lat nie mieszka pod adresem w L. Zamieszkuje on u swojej dziewczyny w K.1. Po drugie zaś, to zawiadomienie wierzyciela o zakończeniu postępowania dowodowego nie jest tytułem wykonawczym, ani jakąkolwiek decyzją merytoryczną. Stąd jego odebranie przez "dorosłego domownika" nie ma znaczenia w sprawie. Skarżący wskazał ponadto, że pozostaje zgłoszony jako członek rodziny do ubezpieczenia w miejscu pracy swojej żony, która posługuje się adresem: [...] D.1, ul. [...], co niewątpliwie również wynika z dostępnych organowi egzekucyjnemu systemów. Po przeanalizowaniu argumentów zawartych w skardze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wnosząc o jej oddalenie stwierdził, że stanowi ona powielenie treści zażalenia i żadna z kwestii w niej zawartych nie uzasadnia zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, szczegółowo odnosząc się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2026 r. poz. 143 - dalej: ppsa), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl przepisu art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie). Z kolei na podstawie art. 135 ppsa, sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Zaznaczyć także należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ppsa sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego. Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionych tytułów wykonawczy, szczegółowo wymienionych w treści postanowienia. Sąd podzielił stanowisko organów, iż do oceny spełnienia warunków umorzenia postępowania egzekucyjnego podstawie tytułów wykonawczych w skazanych szczegółowo w rozstrzygnięciu postanowienia, zastosowanie mają przepisy u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), dalej ustawa zmieniająca, który stanowi, że do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd podzieli stanowisko organów, iż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed wejściem w życie ww. ustawy zmieniającej, co wynika z okoliczności i oceny przedstawionej poniżej, a oscylujących wokół kwestii związanych z dokonywaniem przez organy doręczeń na adres kwestionowany przez Skarżącego. W konsekwencji istotą sporu jest także ocena, czy organ egzekucyjny prawidłowo odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) postępowanie egzekucyjne umarza się (..): 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; (...) 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Jak wynika z przedbiegu dotychczasowego postępowania zagadnieniem budzącym zastrzeżenia Skarżącego, na którym skupia się cała argumentacja i zarzuty skargi, jest prawidłowość zastosowanej przez wierzyciela procedury doręczeń przesyłek, zawierających dokumenty mające kluczowe znaczenie dla oceny legalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a mianowicie odpisu tytułów wykonawczych. Jak wynika z akt sprawy Skarżący, składając wniosek o umorzenie postępowania wskazywał na okoliczność, że korespondencja była kierowana do niego na niewłaściwy adres, gdyż od 2016 r. zamieszkiwał on już pod nowym adresem i dokumenty kierowanego do niego przez ZUS, nigdy nie trafiły do jego rąk. Dlatego też, zdaniem Skarżącego, doręczeń tych pism nie można uznać za skuteczne, czego konsekwencją było nie tylko niedochowanie warunku z art. 15 ust. 1 u.p.e.a., lecz również bezpodstawne prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W jego ocenie postępowanie egzekucyjne dotyczy należności przedawnionych, bowiem podjęte przez organ czynności egzekucyjne były bezskuteczne i w konsekwencji nie doprowadziły do przerwania biegu terminu przedawnienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przed przystąpieniem przez organ do czynności egzekucyjnych powinno dojść do skutecznego doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, co wprost wynika z treści art. 32 u.p.e.a. Organy obu instancji zajęły stanowisko, że wierzyciel dochował tego obowiązku, przesyłając odpisy tytułów wykonawczych na jedyny znany mu wówczas adres zamieszkania Zobowiązanego. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego ma istotne znaczenie proceduralne, także w kwestii oceny tego, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przechodząc do oceny kwestii zachowania przez wierzyciela procedury doręczeń pism Skarżącemu, wyjaśnienia wpierw wymaga, że zgodnie z art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W przypadku osób fizycznych zasadą jest doręczanie pism w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Podstawowe jednakże znaczenie w sprawie maja uregulowanie art. 44 k.p.a.. Zgodnie z nimi: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (...). § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przywołany przepis statuuje tak zwaną prawną fikcję doręczenia, z której wynika domniemanie doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 § 1- 4 k.p.a., mimo że jest oczywiste, iż pismo nie dotarło do rąk adresata, w terminie czternastu dni określonym w art. 44 § 1 k.p.a.. Doręczenie dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne doręczenia pisma oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn zawinionych lub niezawinionych, leżących po jej stronie. Domniemanie prawne doręczenia pisma z zastosowaniem prawnej fikcji doręczenia jest niewzruszalne w tym sensie, że nie można skutecznie wykazywać, iż treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata. Jest to bowiem przewidywany i dopuszczalny skutek zastosowania tej instytucji. Jednak następstwa tak skonstruowanego domniemania prawnego mogą być bardzo dotkliwe dla strony, szczególnie w sytuacjach, kiedy strona nie dowie się o treści pisma w terminie umożliwiającym jej skuteczne działanie prawne. W związku z tym dopuszczalne jest obalenie domniemania doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji doręczenia, przez wykazanie, że samo zastosowanie art. 44 k.p.a. było wadliwe, wskutek nieprzestrzegania szczegółowych wymogów procedury doręczenia. W związku z dotkliwością skutków doręczenia przy zastosowaniu fikcji prawnej, zasady stosowania tej instytucji powinny być przestrzegane ściśle. Uchybienie któremukolwiek z wymogów procedury doręczenia powoduje, że organ administracji publicznej nie może skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji prawnej doręczenia na podstawie przepisów k.p.a.. Natomiast jeżeli powyższe czynności wykonano prawidłowo, organ administracji uprawniony jest do uznania pisma za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo wówczas pozostawia się w aktach sprawy (wyrok NSA z 13 września 2023 r., sygn. akt I GSK 1408/22). Dlatego też nie wystarczy samo powołanie się na art. 44 k.p.a., ale konieczne jest dokonanie ustaleń faktycznych, czy spełnione zostały wszystkie warunki określone w tych przepisach, pozwalające na uznanie doręczenia (dokonanego w warunkach prawnej fikcji) za skuteczne. Ustalić należy, na podstawie zwróconej do organu przesyłki, czy doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki wraz z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. Ustalenia wymaga, czy na zwróconej przesyłce znajduje się adnotacja doręczyciela - w przypadku, gdy przesyłka nie została podjęta w terminie 7 dni - o pozostawieniu powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Wszystkie te ustalenia są niezbędne do dokonania oceny prawidłowości, a tym samym skuteczności, doręczenia danej przesyłki w trybie art. 44 § 4 k.p.a. i ustalenia dnia wystąpienia skutku doręczenia postanowienia (wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1423/19). W rozpoznanej obecnie sprawie, w ocenie Sądu organy sprostały powyższemu obowiązkowi dokonując weryfikacji spełnienia wymogów formalnych, pozwalających na stwierdzenie, iż zostały spełnione przesłanki do uznania kierowanej do strony korespondencji, która zawierała odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności w S. Polska S.A., za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia z czternastodniowego okresu awizowania. W tym miejscu Sad wskazuje, iż tożsame zagadnienie było rozpoznawane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w sprawie ze skargi Zobowiązanego na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 29 września 2025 r. nr [...], którym organ ten utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 17 lipca 2025 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Wyrokiem z 29 kwietnia 2026, sygn. akt I SA/Op 911/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniesioną przez Zobowiązanego skargę. Z uwagi na tożsamość zagadnienia głównego Sąd wskazuje, iż w pełni podziela pogląd wyrażony we wskazanym wyroku, z tego względu posłuży się argumentacją w nimi zawartą także w ramach niniejszego uzasadnienia. Jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych doręczenia te miały miejsce w trybie art. 44 k.p.a. odpowiednio w dniu 13 lutego 2020 r. (I awizo - 30 stycznia 2020 r. i II awizo - 7 luty 2020 r.) oraz w dniu 20 kwietnia 2020 r. w (I awizo - 6 kwietnia 2020 r. i II awizo -15 kwietnia 2020 r.). Pomimo jednakże spełnienia wymogów formalnych obu tych doręczeń w trybie art. 44 k.p.a., rozważenia wymagało - co stanowi de facto istotę sporu - czy korespondencja ta skierowana była na właściwy w tej dacie adres zamieszkania/ adres do korespondencji skarżącego. Zdaniem skarżącego, doszło do naruszenia art. 44 k.p.a. przez bezzasadne przyjęcie, że wskazana korespondencja organu została mu skutecznie doręczona. W jego ocenie, brak jego wiedzy o wystawionych tytułach wykonawczych i wysłaniu ich na nieprawidłowy adres zamieszkania skutkują nieskutecznością doręczenia w drodze zastosowania fikcji doręczenia w postępowaniu administracyjnym, a tym samym do braku skutecznego zainicjowania w oparciu o nie postępowania egzekucyjnego. Sąd nie neguje wyrażanego w orzecznictwie- a przywoływanego przez pełnomocnika skarżącego- stanowiska, iż zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 41 k.p.a., obowiązek zawiadomienia organu o zmianie adresu zamieszkania obciąża stronę wyłącznie "w toku postępowania", aktualizując się dopiero w chwili doręczenia stronie pierwszego pisma, przez co dowiaduje się ona o istniejącym postępowaniu, a tym samym nie może być niejako "zaskakiwana" przez organ administracji o wszczętej egzekucji, w sytuacji, w której dowiaduje się o obowiązku na przykład dopiero po pobraniu egzekwowanej kwoty z konta bankowego. Podkreśla się również, iż przyjęcie możliwości skutecznego doręczenia zawiadomienia przez awizo na nieaktualny adres uniemożliwia podjęcie przysługujących zobowiązanemu działań mających na celu ochronę jego interesów (art. 33 u.p.e.a.). Jednakże stanowisko orzecznictwa musi być każdorazowo odnoszone do realiów danej konkretnej sytuacji, gdyż w ocenie składu orzekającego, nie w każdym przypadku zasadnym jest nakładanie na organy egzekucyjne obowiązku nieograniczonego poszukiwania nowego ewentualnego miejsca zamieszkania dłużnika, w szczególności , gdy on sam nie dokonuje aktualizacji swoich danych w systemach w oparciu o które, czynione są bieżące ustalenia, co do adresu na który winna być kierowana do niego korespondencja. Taka natomiast sytuacją wystąpiła w realiach niniejszej sprawy, gdyż wierzyciel wystawiając i doręczając tytuły wykonawcze wywiązał się z obowiązku poczynienia ustaleń co do właściwego adresu nie tylko zamieszkania, ale i wskazanego przez samego skarżącego adresu do korespondencji i prawidłowo zaadresował na ten adres sporne przesyłki. Zgodnie z przywołany przez organ odwoławczy uregulowaniem art. 33 ust. 4 u.s.u.s. ZUS jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z: 1) rejestru PESEL; 2) danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników na zasadach przewidzianych w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników; 3) danych zgromadzonych w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Takie też ustalenia adresu skarżącego dokonano w oparciu o powyższe urzędowe systemy gromadzenia danych, z których wynikał przyjęty do korespondencji ze zobowiązanym , jako jego aktualny adres: L. ul. [...]. Trudno przy tym zgodzić się z zarzutem pełnomocnika strony, iż w sytuacji , gdy organ egzekucyjny posiadał wiedzę, że korespondencja kierowana na adres w L., ul. [...] nie jest doręczana w sposób bezpośredni, w tym w trybie art. 42 i 43 k.p.a., organ nie podjął jakichkolwiek starań w celu weryfikacji prawidłowości miejsca zamieszkania zobowiązanego, w tym nie zweryfikował tej kwestii w terenie. Organ egzekucyjny na dzień kierowania korespondencji, nie miał żadnej wiedzy o ewentualnej zmianie miejsca zamieszkania Skarżącego, a tym bardziej o fakcie wynajmu przez niego w roku 2016 lokalu mieszkalnego w innej miejscowości. Sam zresztą Skarżący wbrew temu co obecnie wywodzi, nadal posługiwał się adresem w L. i nie dokonywał jego aktualizacji zarówno w systemach teleinformatycznych jak i posługiwał się nim jeszcze w kontaktach z pracodawcę niemieckim (por. dokument datowany na 8 maja 2019 r.). Również w danych dotyczących miejsca zamieszkania ujawnionych w systemie PESEL nadal aktualny był adres w L. i nie zostały przez niego ujawniony adres tymczasowy w D.1, pod którym miał już przebywać od 2016 r. Z kolei z danych historycznych ujawnionych w tej bazie wynika, że miał on świadomość dotyczącą tzw. czasowego meldunku, gdyż we wcześniejszych latach dokonywał on takiego zameldowania pod adresem w O. w okresie od 2017-2018. Można jedynie w tym miejscu zwrócić uwagę na rozbieżności czasowe tego czasowego zameldowania w O. z twierdzeniami o zamieszkiwaniu już w wynajętym lokalu w D. od 2016 r. Podobnie nie dokonał on też ewentualnej aktualizacji swojego nowego adresu w z Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, w oparciu o które to dane Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu w dniu 18 kwietnia 2019 r. sporządził zgłoszenie ZUS ZFA, tj. zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej. W zgłoszeniu tym, na podstawie danych z CEiDG, został wskazany jako adres zamieszkania oraz adres korespondencyjny: [...] L., ul. [...]. Również z danych adresowych w dostępnych organom podatkowym bazach danych w tym Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, jako nadal aktualny od 23 lipca 2011 r. ujawniony jest adres w L., ul. [...]. Podnoszony przez Skarżącego brak w aktach sprawy adnotacji wierzyciela na etapie wystawiana tytułów wykonawczych co do sposobu ustalenie adresu Zobowiązanego nie ma rozstrzygającego znaczenia, o ile ustalenia te są prawidłowe i możliwe do późniejszego zweryfikowania co do ich aktualności w dacie dokonywania danej czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że oficjalne bazy informatyczne rejestrują i pozwalają na prześledzenie historii danych w nich wprowadzanych. Natomiast Skarżący nie wykazał, by dane ujawnione w tych rejestrach były inne niż to przyjęły organy. Z tego względu organ nie musiał przy wysłaniu tytułów wykonawczych w sposób szczególny dokumentować czynności związanych z weryfikacją adresu Skarżącego w tych bazach, tym bardziej Skarżący nie wykazał, by dane ujawnione w tych rejestrach były inne niż to przyjęły organy, co więcej pozostały w tym kształcie niezmienione także w dacie procedowania wniosku Skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jak wskazano miedzy innymi w wyrokach NSA z 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 3102/15 a także z 4 września 2014 r., sygn. akt II FSK 1757/13, skoro prawodawca przewidział specjalny system ewidencyjny podatników, to zaniechanie przez podatnika dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania prowadzi do skutku w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres, zaś mogące stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają jednak podatnika, a nie organ podatkowy. W orzeczeniu tym podkreślono również, że skoro organ administracji publicznej dysponuje adresem podatnika z Krajowej Ewidencji Podatników, doręczeń może dokonywać tylko na ten adres (chyba, że stosowałby inny sposób doręczenia, niż na adres zamieszkania adresata). Nie tylko nie jest więc zobowiązany do prowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia innego miejsca zamieszkania skarżącego, niż wskazane przez skarżącego w zgłoszeniu identyfikacyjnym lub w aktualizacjach, ale wręcz nie może tego czynić, gdyż narażałby się na zarzut doręczania pism pod niewłaściwy adres, a więc adres nie wynikający z wiążącej go Ewidencji. Ustalając zatem adres na jaki przeprowadzić ma doręczenie organy mogą i powinny korzystać z pozostających w jego dyspozycji źródeł informacji. W szczególności posłużyć się może danymi z Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników (CRP KEP) prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 237 ze zm.- dalej "u.z.i.e.p.p."). Wspomniany CRP KEP stanowi podstawowe zasób informacji o podatnikach, w tym takich które mogą być wykorzystywane do potrzeb postępowań podatkowych. Ten system integrujący dane pochodzące z różnych rejestrów urzędowych w tym Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej stworzono, aby z jednej strony zmniejszyć obciążenia ewidencyjne spoczywające na osobach fizycznych, a z drugiej zwiększyć efektywność przetwarzania i polepszyć jakość danych identyfikacyjnych (uzasadnienie projektu noweli do ustawy z 29 lipca 2011 r. druk nr 4159 prace Sejmu VI kadencji). Funkcje CRP KEP zostały wymienione w art. 14 ust. 2 u.z.i.e.p.p. i obejmują również wymianie danych z rejestrem PESEL, CEIDG. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy wpisowi do CEIDG podlegają adres do doręczeń oraz - jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Dostęp do tych baz ewidencyjnych został przyznany ZUS-owi mocą uregulowań ustawowych. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 33 ust. 4 u.s.u.s.: Zakład jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z: 1) rejestru PESEL; 2) danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników na zasadach przewidzianych w przepisach o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników; 3) danych zgromadzonych w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), prowadzonym przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji i Działalności Gospodarczej i punkcie informacji dla przedsiębiorcy (Dz.U. z 2022 r. poz. 541 ze zm.) CEIDG przekazuje drogą elektroniczną nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu uzyskania informacji i danych wpisanych do CEIDG na podstawie art. 21, oraz zmiany tych danych i informacji, oraz informacji, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 18 i 19 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1, do Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, Głównego Urzędu Statystycznego, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego oraz organów, o których mowa w art. 44 ust. 3. Jak wynika z akt sprawy, adresem Zobowiązanego ujawniony w rejestrze PESEL pozostawał adres: L. ul. [...] - był aktualny na dzień przesyłania do niego odpisów tytułów wykonawczych. Adres taki wynikał również z danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej. Nadto wynikał ze zgłoszenia Skarżącego dokonanego Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu. Skarżący w dniu 18 kwietnia 2019 r. sporządził zgłoszenie ZUS ZFA, tj. zgłoszenie zawieszenia przez Zobowiązanego działalności gospodarczej. W zgłoszeniu tym, na podstawie danych z CEiDG, został wskazany jako adres zamieszkania Skarżącego oraz adres korespondencyjny: [...] L., ul. [...]. Po tej dacie, według ustaleń organu egzekucyjnego, brak jest dokumentów, które są przypisane do konta Skarżącego, które świadczą o zmianie przez Skarżącego adresu zamieszkania. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że to na płatniku ciąży obowiązek wskazania, jaki ma adres zamieszkania (gdzie mieszka). Obowiązku tego nie można przerzucać na organy administracji. Ewentualne negatywne skutki braku aktualizacji danych, w tym danych adresowych w oficjalnych bazach, obciążają zatem płatnika. Jeśli nie powiadomi organu o zmianie miejsca zamieszkania, doręczanie korespondencji na adres zgłoszony przez płatnika, który figuruje w rejestrach organów, jest prawnie skuteczne. Zobowiązany nie zgłosił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu zmiany adresu zamieszkania. Zmiana miejsca zamieszkania nie została uwidoczniona również w innych bazach danych. Tym samym, zdaniem Sądu, organ egzekucyjny był uprawniony, aby do kierowania korespondencji na adres w L., ul. [...]. Organ egzekucyjny skierował korespondencję na adres zamieszkania Skarżącego, który wynikał z dostępnych organowi egzekucyjnemu baz danych i bazach tych nie było rozbieżności co do adresu zamieszkania Skarżącego. Co więcej z odpowiedzi na skargę wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu również we własnym zakresie przeanalizował dane adresowe Skarżącego w dostępnych organom podatkowych bazach danych i ustalił, że Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników, jako aktualny adres Zobowiązanego ujawniony jest od 23 lipca 2011 r. adres w L., ul. [...] (katy nr 120 - 123). Również w bankach i organach Krajowej Administracji Skarbowej Zobowiązany nie dokonał aktualizacji adresu zamieszkania. Z uzasadnienia skargi wynika, że Skarżący próbuje przenieść na organ egzekucyjny odpowiedzialnością za własny brak staranności w zabezpieczeniu swoich praw. Przepisy prawa nie nakładają na organ egzekucyjny obowiązku prowadzenia samodzielnego dochodzenia, śledztwa, ani poszukiwań terenowych w celu ustalenia faktycznego, fizycznego miejsca pobytu dłużnika. ZUS nie jest powołany do weryfikowania, czy dane zawarte w rejestrach państwowych pokrywają się z rzeczywistym stanem faktycznym, w sytuacji gdy dane ujawnione w rejestrach publicznych są spójne, a organ nie posiada jednoznacznej informacji o jego nieprawidłowości. Działanie oparte na domniemaniu prawidłowości danych z oficjalnych rejestrów w pełni realizuje zasadę szybkości i celowości postępowania egzekucyjnego. Z kolei wskazywanie przez Zobowiązanego różnych adresów w rozproszonych dokumentach (np. w prywatnych umowach, pismach składanych do innych instytucji, na fakturach czy w korespondencji handlowej), które nie są oficjalnie znane organowi egzekucyjnemu prowadzącemu sprawę, w żaden sposób nie wpływa na obowiązki tego organu. Organ egzekucyjny nie ma obowiązku domyślania się, analizowania ani poszukiwania w innych kartotekach, czy dłużnik posługuje się jeszcze innym adresem niż ten, który widnieje w oficjalnych bazach danych. Kluczowe znaczenie ma adres zgłoszony do celów podatkowych, ubezpieczeniowych lub meldunkowych w bazach, do których organ ma bezpośredni, legalny dostęp. Informacje o charakterze wewnętrznym lub rozproszone w dokumentach nieznanych ZUS nie mogą rodzić po stronie organu obowiązku prowadzenia pogłębionych ustaleń zmierzających co rzeczywistego ustalenia miejsca zamieszkania Zobowiązanego. Zaniedbanie tego obowiązku, bądź też celowe wprowadzanie chaosu informacyjnego poprzez podawanie sprzecznych danych w różnych miejscach, nie może paraliżować działań organów państwowych ani wstrzymywać toku egzekucji administracyjnej. Ciężar negatywnych konsekwencji procesowych takiego zaniechania spoczywa w całości na Zobowiązanym. Mając powyższe na uwadze przedstawionej oceny, nie mogły zmienić przywoływane na etapie postępowania przed organami, jak i w ramach postępowania sądowego okoliczności oraz dowody mające potwierdzać, zmianę faktycznego adresu zamieszkania Skarżącego, z których większa cześć dotyczyła też zdarzeń, które miały miejsce w kolejnych latach. Na etapie skargi Skarżący przedstawił kserokopię deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z 3 sierpnia 2016 r., która dotyczy adresu w D.1, ul. [...]. W ocenie Sąd, już z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, nie może mieć ona rozstrzygającego znaczenia. Jednak niezależnie od powyższego należy dostrzec, że z deklaracji tej wynika, że dotyczy 2 osób, a nie jak twierdzi Skarżący rodziny z dziećmi, dla których miał wynająć mieszkanie. Z tych samych względów bez znaczenia dla sprawy pozostaje również, dołączona do skargi kserokopia niemieckiego dowodu rejestracyjnego samochodu [...]. Organ egzekucyjny nie jest bowiem zobowiązany do analizowania zewnętrznego obrotu gospodarczego dłużnika ani domyślania się, czy dłużnik w innych miejscach posługuje się odmiennym adresem. Organ egzekucyjny ma prawo ufać domniemaniu prawidłowości danych z rejestru zasadniczego (np. CEIDG dla firm, PESEL dla osób fizycznych). Świadome posługiwanie się niespójnymi danymi adresowymi przez dłużnika nie nakłada na urzędników obowiązku "zgadywania", który adres jest tym właściwym, za wyjątkiem sytuacji gdy organowi ponad wszelką wątpliwość znany jest inny prawidłowy adres Zobowiązanego. Aby organ mógł posłużyć się innym adresem zmiana adresu wobec organu, musi być jednoznaczna i nie może budzić wątpliwości. Użycie innego adresu w innym dokumencie nie spełnia tego wymogu, a wysłanie tytułu wykonawczego na oficjalny adres rejestrowy wywołuje pełne skutki prawne, w tym umożliwia uznanie za skuteczne doręczenia w trybie art.44 kpa. W tych okolicznościach sprawy Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, iż korespondencji, która zawierała odpisy tytułów wykonawczych oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w S. S.A. było skuteczne i nastąpiło odpowiednio: • 13 lutego 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (I awizo - 30 stycznia 2020 r. i II awizo - 7 luty 2020 r.) - na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie są wymienione wszystkie numery tytułów wykonawczych, jednak koperta znajdująca się w aktach sprawy zawiera odpisy tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], (karty nr 25-27); • 20 kwietnia 2020 r. w trybie art. 44 k.p.a. (I awizo - 6 kwietnia 2020 r. i II awizo -15 kwietnia 2020 r.) (karty nr 61-63). Raz jeszcze należy podkreślić, że doręczenia dokonywane w trybie art. 44 k.p.a. mają takie samo znaczenie prawne jak doręczenia do rąk adresata. Doręczenie takie nie powoduje prawnej nieskuteczności czynności, ani nie nakłada na organ obowiązku dodatkowej weryfikacji skuteczności doręczeń czy sprawdzania adresu, który wynika z baz danych, w szczególności gdy z zapisów na zwrotnych potwierdzeniach odbioru korespondencji nie wynika, że adres jest nieaktualny, albo adresat się wyprowadził. Korespondencja, którą organ kierował do Skarżącego nie wracała z adnotacjami, które mogłyby nasuwać wątpliwości co do aktualności adresu zamieszkania. Tym samym zarzuty Skarżącego w tej materii są niezasadne. W sprawie został bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny sprawy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, z poszanowaniem wszystkich zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności na rachunku bankowym zostały właściwie skierowane do Zobowiązanego na znany organowi egzekucyjnemu i ujawniony w oficjalnych bazach danych adres zamieszkania Skarżącego w L., ul. [...], a także nastąpiło skuteczne doręczenie korespondencji, które zawierały odpisy tytułów wykonawczych nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. odpowiednio 13 lutego 2020 r. i 20 kwietnia 2020 r. oraz skutkowało wszczęciem wobec Skarżącego egzekucji administracyjnej. Odnośnie oceny przedawnienia zaległości składkowych Sąd podzielił ocenę dokonaną przez organy. Zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2012 r art. 24 ust. 4 u.s.u.s. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Dla składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń pracowniczych pierwotny 5 letni termin przedawnienia dla najwcześniejszej zaległości dotyczącej października 2017 r. upływał 11 listopada 2022 r., organ odwoławczy na str. 19 i 20 zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy przedstawił kwestie zaległości, wymagalności oraz data upływu podstawowego okresu przedawnienia, a następnie przeanalizował kwestie związane z okolicznościami zawieszającymi bieg terminu przedawnienia. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo uznał, że dla zaległości składkowych za okres: • od 10/2017 do 6/2018 - okolicznością, która zawiesiła bieg terminu przedawnienia było zajęcie przez organ egzekucyjny wierzytelności z rachunku bankowego w S. S.A. na podstawie zawiadomień o zajęciu z 27 stycznia 2020 r. o numerach: [...], [...] i [...], które obejmowały tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zawiadomienia zostały doręczone bankowi 27 stycznia 2020 r. O dokonaniu tej czynności Zobowiązany został zawiadomiony 13 lutego 2020 r., poprzez doręczenie, w trybie art. 44 k.p.a., pod adresem [...] L., ul. [...] korespondencji, która zawierała zawiadomienia o zajęciu wierzytelności oraz odpisy tytułów wykonawczych. Jak już wskazano powyższej przesłanie Zobowiązanemu korespondencji przez organ egzekucyjny na ten adres było prawidłowe. Zawiadomienie Skarżącego o dokonanej czynności egzekucyjnej nastąpiło przed upływem pierwotnego termin u przedawnienia zaległości. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nie zostało zakończone, stąd zawieszenie biegu terminu przedawnienia zaległości składkowych za okres od 10/2017 do 6/2018 nadal trwa; • od 7/2018 do 3/2019 okolicznością, która zawiesiła bieg terminu przedawnienia było zajęcie przez organ egzekucyjny wierzytelności z rachunku bankowego w S. S.A. na podstawie zawiadomień o zajęciu z 2 kwietnia 2020r. o numerach: [...].. [...] i [...], które obejmowały tytuły wykonawcze o numerach: nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zawiadomienia zostały doręczone bankowi 2 kwietnia 2020 r. O dokonaniu tej czynności Zobowiązany został zawiadomiony 20 kwietnia 2020 r., poprzez doręczenie mu w trybie art. 44 k.p.a. pod adresem [...] L., ul. [...] korespondencji, która zawierała zawiadomienia o zajęciu wierzytelności oraz odpisy tytułów wykonawczych. Również w tym przypadku, zdaniem Sądu, przesłanie Skarżącemu korespondencji przez organ egzekucyjny na ten adres było prawidłowe. Zawiadomienie Skarżącego o dokonanej czynności egzekucyjnej nastąpiło przed upływem pierwotnego terminu przedawnienia zaległości. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nie zostało zakończone, stąd zawieszenie biegu terminu przedawnienia zaległości składkowych za okres od 7/2018 do 3/2019 nadal trwa. W związku z tymi ustaleniami Sąd podzielił stanowisko organów, że zaległości składkowe Zobowiązanego za okres od 10/1017 do 3/2019 nie uległy przedawnieniu. Bieg terminu przedawnienia pozostaje zawieszony. Tym samym nie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Sąd podzielił przy tym stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, że organ egzekucyjny nieprawidłowo uznał w swym postanowieniu, że okolicznością, która zawiesiła na podstawie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. bieg terminu przedawnienia jest doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie określenia zaległości składkowych. Okolicznością tą nie jest również doręczenie decyzji określającej zobowiązanie składkowe. Czynności te nie zmierzają bowiem do wyegzekwowania należności składkowych. Powyższa nieprawidłowość stanowiska organu egzekucyjnego została jednak prawidłowo skorygowana przez organ odwoławczy. Bieg terminu przedawnienia zaległości składkowych został zawieszony na skutek wszczęcia egzekucji administracyjnej, w związku z czym nie uległy one przedawnieniu. Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego co do zaistnienia przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. braku doręczenia przez wierzyciela upomnienia przed egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że w decyzji: • nr [...] z 19 listopada 2019 r. (karty nr 5-8), w której określono zadłużenie Zobowiązanego z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od 10/2017 do 6/2018, doręczonej 5 grudnia 2019 r. w trybie art.44 k.p.a. pod adresem [...] L., ul. [...]; nr [...] z 22 stycznia 2020 r., w której określono zadłużenie Zobowiązanego z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz Fundusz Pracy za okres od 7/2018 do 3/2019, doręczonej 7 lutego 2020 r. w trybie art.44 k.p.a. pod adresem [...] L., ul. [...]. W decyzji tej wierzyciel zawarł pouczenie, że decyzja stanowi, na mocy § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów, podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Zgodnie bowiem z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów: Egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Tym samym za prawidłowe Sąd uznał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że wierzyciel nie miał obowiązku przesłania Zobowiązanemu upomnień przedegzekucyjnych. Reasumując, w ustalonym stanie faktycznym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych przyczyn faktycznych i prawnych Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu skargi.