I SA/Op 239/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 25 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 czerwca 2023 r. nr SKO.40.1320.2023.po w przedmiocie uchylenia decyzji o zwrocie środków przyznanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 i umorzenia postępowania w sprawie postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić stronie skarżącej ze środków finansowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej: Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), decyzją z 20 czerwca 2023 r. uchyliło decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. (dalej jako Dyrektor WUP w O.) z 1 lutego 2023 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. Przedmiotowa decyzja organu I instancji z 1 lutego 2023 r. zobowiązywała B. Sp. z o.o. w B. do zwrotu przyznanych świadczeń ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wypłaconych w ramach pomocy przeznaczonej na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 wraz z odsetkami. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O., pismem z 25 lipca 2023 r. wniósł skargę na w/w decyzję Kolegium z 20 czerwca 2023 r., podnosząc zarzuty naruszenia art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. w Dz. U. z 2020, poz. 423 ze zm.) oraz art. 7a kpa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, argumentując, że podmiot wnoszący skargę, tj. Dyrektor WUP w O. wydał w sprawie decyzję jako organ I instancji, co oznacza, iż nie posiada on legitymacji procesowej do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, zwanej dalej ppsa), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) podmiot. Stosownie do art. 50 § 1 i 2 ppsa uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2 ). W myśl natomiast art. 32 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W rozpatrywanej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 20 czerwca 2023 r. wniósł Dyrektor WUP w O., czyli organ, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji. Podkreślenia zatem wymaga, że postępowanie sądowoadministracyjne opiera się na zasadzie kontradyktoryjności. Spór przed sądem prowadzony jest przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielania ochrony prawnej (w tym również: prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, czy organizację społeczną) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Ukształtowana w ten sposób struktura postępowania sądowoadministracyjnego determinuje krąg podmiotów, którym przepisy procesowe mogą przyznać prawo do jego uruchomienia. Nie może zostać ono uruchomione z urzędu, jak też w drodze złożenia skargi przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z 20 kwietnia 2012 r. sygn. II FSK 527/12 i z 8 listopada 2016 r., sygn. II OSK 2550/16). W orzecznictwie sądowym, jak i doktrynie, utrwalone jest stanowisko, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LEXisNexis Warszawa 2005, str. 212). Jak trafnie stwierdzono w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2006r. sygn. akt II GSK 387/05, "dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje. Organ działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie." W rezultacie stwierdzić należy, że Dyrektor WUP w O. nie występował w charakterze strony, ale w charakterze organu wyposażonego w kompetencje do władczego rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, czego przejawem było wydanie opisanej na wstępie decyzji z 1 lutego 2023 r., mocą której zobowiązano B. Sp. z o.o. w B. do zwrotu przyznanych świadczeń ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wypłaconych w ramach pomocy przeznaczonej na dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 wraz z odsetkami. Oznacza to, że Dyrektor WUP w O., będący jednocześnie organem I instancji w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie, nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a w konsekwencji nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do sądu. Za niedopuszczalne uznać bowiem należy, by podmiot, którego działalność mogła stanowić przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli, inicjował postępowanie zmierzające do jej przeprowadzenia. Tym samym skargę wniesioną przez Dyrektora WUP w O. należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Jednocześnie wobec faktu, że skarga została odrzucona, stronie skarżącej zwrócono uiszczony wpis, stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.