I SA/Op 201/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. i E. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia żądania wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

W związku ze skargą wniesioną przez skarżących E. i S. małżonków Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lutego 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Namysłowa z dnia 8 lipca 2015 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia żądania wydania zaświadczenia, skarżący, w następstwie uprzedniego wezwania przez Sąd o uiszczenie solidarnie należnego od skargi wpisu w wysokości 100,00 zł, złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy poprzez całkowite zwolnienie ich z tej opłaty, powołując się na swój stan zdrowia (liczne schorzenia i dolegliwości) i trudną sytuację materialną. Postanowieniami z dnia 26 lipca 2017 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Po doręczeniu im tych postanowień (w dniu 16 sierpnia 2017 r.) skarżący w piśmie złożonym w tut. Sądzie w dniu 28 sierpnia 2017 r. oświadczyli, że w związku z odmową przyznania im prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu, brakiem środków finansowych oraz złym stanem zdrowia cofają wniesioną skargę, gdyż wszystkie wskazane okoliczności nie pozwalają im na kontynuowanie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sąami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 tej ustawy, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie datowanym na dzień 22 sierpnia 2017 r. (wpływ do tut. Sądu dnia 28 sierpnia 2017 r.) skarżący jednoznacznie oświadczyli, że wobec odmowy zwolnienia od uiszczenia opłat sądowych nie będą kontynuowali postępowania i cofają wniesioną skargę. Stwierdzić jednakże trzeba, że analiza przesłanek skuteczności cofnięcia skargi może być przeprowadzona dopiero wówczas, gdy skarga zostanie skutecznie wniesiona. Jak bowiem stanowi powołany wyżej przepis art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie może podjąć w sprawie żadnej czynności od pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Zgodnie z art. 60 tej ustawy, skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jak wyżej wskazano, rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli skarga wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, w tym m.in. gdy został od niej uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie postanowieniami z dnia 26 lipca 2017 r. obojgu skarżącym odmówiono prawomocnie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem także zwolnienia od uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł. To oznacza, że dla skutecznego uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego i podejmowania w sprawie czynności przez Sąd (np. polegających na ocenie dopuszczalności cofnięcia skargi) skarżący winni byli uiścić należny od skargi wpis. Jednak z jasno wyrażonej przez skarżących woli odstąpienia o kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego wynika, że zbędne było, w przekonaniu Sądu, ponowne ich wzywanie o uiszczenie wpisu, skoro już ze wskazanego pisma z dnia 22 sierpnia 2017 r. wynikało, że skarżący wpisu od skargi nie uiszczą. Wyjaśnić wobec tego należy, iż wobec nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.), gdyż badanie takie możliwe jest dopiero po uiszczeniu wpisu sądowego (art. 220 § 1 p.p.s.a.) Tym samym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić. .