I SA/Op 197/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu - Krzysztof Błasiak po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 marca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2008 r., po stwierdzeniu istnienia przesłanki wznowienia postępowania, postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy,

Przedmiotem skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 marca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2008 r., po stwierdzeniu istnienia przesłanki wznowienia postępowania. W dniu 7 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynął wniosek (sporządzony na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [t.j. Dz. U. z 2017 r., poz.1369] – zwanej dalej p.p.s.a.), w którym skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem procesowym z dnia 17 lipca 2017 r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik cofnął skargę, wnosząc równocześnie o zwrot uiszczonego wpisu. Postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przychylił się do wniosku pełnomocnika, umarzając postępowanie sądowe. Skuteczne cofnięcie skargi oznacza zatem, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpatrywaną przez Sąd. W związku z tym rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie w przedmiotowej sprawie prawa pomocy, zdefiniowanego jako prawa do sądu, stało się zbędne. Tym samym postępowanie wpadkowe uruchomione przez skarżącego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - zgodnie z art. 249a p.p.s.a. – należało umorzyć. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 258 § 2, pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 249a p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.