I SA/Op 14/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Ł. Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 29 października 2021 r., nr 1601-IEE.711.283.2021 w przedmiocie czynności egzekucyjnych, oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez Ł. Ż. (dalej jako: skarżący, strona) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 29.10.2021 r., którym organ ten, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z 14.6.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. – dalej jako: "K.p.a.") i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, ze zm. – dalej jako: "u.p.e.a.") - utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 31.3.2021 r. w sprawie skargi na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami o numerach: [...], w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] oraz [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] oraz [...], obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za okres od maja 2010 r. do sierpnia 2011 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniami z 25.7.2019 r. o numerach: [...] dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, tj. nadpłaty podatku w Urzędzie Skarbowym w B. Zawiadomienia te zostały skutecznie doręczone skarżącemu 29.7.2019 r. Skarżący za pośrednictwem pełnomocnika wniósł skargę na czynności egzekucyjne i powołując się na przepis art. 54 u.p.e.a. wskazał, że skarga dotyczy czynności zajęcia wierzytelności w Urzędzie Skarbowym w B. i wniósł o uchylenie tej czynności jako dokonanej z naruszeniem prawa. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. Zdaniem strony żaden tytuł wykonawczy, na podstawie którego toczy się postępowanie, nie został nigdy doręczony. Nie zostały również doręczone żadne upomnienia przedegzekucyjne. Ponadto podniesiono zarzut przedawnienia dochodzonych należności, zarówno w zakresie kwoty głównej, jak i świadczeń ubocznych. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu postanowieniem z 22.8.2019 r. oddalił skargę na czynności egzekucyjne dokonane w tym postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z 18.2.2020 r. uchylono ww. postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z 22.8.2019 r. w sprawie skargi na ww. czynności egzekucyjne i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ egzekucyjny postanowieniem z 31.3.2021 r. oddalił skargę strony na czynności egzekucyjne. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wydał opisane na wstępie postanowienie z 29.10.2021 r. W uzasadnieniu wskazał, że w trybie art. 54 u.p.e.a., badaniu podlega jedynie dopuszczalność zastosowania przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu środków egzekucyjnych, tj. zajęć wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty podatkowej w Urzędzie Skarbowym w B., dokonanych na podstawie zawiadomień z 25.7.2019 r. o numerach: [...] oraz sprawdzenie, czy zajęcia te przeprowadzono w sposób zgodny z prawem. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają zatem tylko działania wykonawcze organu egzekucyjnego. W ramach skargi na czynność egzekucyjną można ocenić, czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego, organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Oceniając czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności pieniężnej skarżącego z tytułu nadpłaty podatkowej w Urzędzie Skarbowym w B., na podstawie zawiadomień z 25.7.2019 r. o numerach: [...], organ nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. W prowadzonym postępowaniu organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. Organ przeanalizował zaskarżoną czynność egzekucyjną pod kątem zgodności z przepisami: art. 67 § 1, art. 67 § 1a, art. 67 § 2a, art. 89 § 1 i § 2, art. 89a § 1, art. 83a § 3 u.p.e.a. oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 1.9.2016 r. w sprawie sposobu sporządzania i dokonywania doręczeń dokumentów przesyłanych w ramach stosowanego środka egzekucyjnego z użyciem środków komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1394) i stwierdził, że organ egzekucyjny nie dopuścił się naruszenia ww. przepisów, a zatem skarga nie była uzasadniona. W szczególności wyjaśnił, że zawiadomienia o zajęciu zawiadomień z 25.7.2019 r. o numerach: [...] zostały osobiście odebrane przez skarżącego w dniu 29.7.2019 r. Natomiast Urzędowi Skarbowemu w B. zawiadomienia te zostały doręczone 25.7.2019 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, wykorzystywanej przez organ egzekucyjny przy zajęciach wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku w urzędzie skarbowym. Nie było wówczas potrzeby doręczania skarżącemu (wraz z ww. zawiadomieniami o zajęciu) odpisów tytułów wykonawczych. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że żaden tytuł wykonawczy, na podstawie którego toczy się to postępowanie, nie został stronie nigdy doręczony. Z akt sprawy wynika bowiem, że w trakcie tego postępowania egzekucyjnego Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu już wcześniej podjął inne czynności egzekucyjne, przy których przesłał stronie tytuły wykonawcze o numerach: - od [...] do [...] wraz z zawiadomieniami z 21.10.2011 r. nr [...] i [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. (ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki listownej wynika, że odbiór ww. tytułów wykonawczych został przez skarżącego poświadczony 16.11.2011 r.); - od [...] do [...], od [...] do [...] wraz z zawiadomieniami z 25.6.2012 r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowym w I. S.A. (odbiór przesyłki listownej zawierającej te tytuły skarżący potwierdził osobiście 10.7.2012 r.); - [...] i [...] wraz z zawiadomieniem z 7.8.2012 r. nr [...] o wszczęciu postępowania egzekucyjnego (przesyłka ta została uznana za doręczoną 31.8.2012 r., po dwukrotnym awizowaniu 17 i 24 sierpnia 2012 r.). Zawiadomienia o zajęciu z tytułu nadpłaty podatkowej w Urzędzie Skarbowym w B. zostały dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i obowiązującym wzorem dla tego rodzaju druków, tj. na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12.9.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018, poz.1804). Ponadto Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu był - na podstawie art. 19 § 4 u.p.e.a. - uprawniony do zastosowania wybranego środka egzekucyjnego, tj. zajęcia innych wierzytelności z tytułu nadpłaty podatkowej, które jest środkiem dopuszczalnym i wymienionym w przepisie art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Sporne zajęcia zostały dokonane przez upoważnionego pracownika. Prawidłowy był też sposób ich doręczenia: skarżącemu 29.7.2019 r., a Urzędowi Skarbowemu w B. 25.7.2019 r. Zatem ww. czynności zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty zostały dokonane prawidłowo i w sposób zgodny z przywołanymi przepisami prawa, nie stwierdzono też uchybień formalnych w dokonanych czynnościach egzekucyjnych. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że przez okres 7 lat nie podejmowano żadnych czynności egzekucyjnych, organ wyjaśnił, że takie okoliczności mogą stanowić podstawę do wniesienia do organu egzekucyjnego nowego wniosku, tj. skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Natomiast argumenty przeciwko zaskarżonym czynnościom zgłoszone przez pełnomocnika strony w zażaleniu, jak i w samej skardze na czynność egzekucyjną, sprowadzają się do podważania istnienia oraz podstaw prawnych wydania decyzji wierzyciela, która była podstawą wystawienia tytułów wykonawczych, jak i doręczenia upomnień przedegzekucyjnych oraz kwestionowania przedawnienia dochodzonych należności. Jednakże w postępowaniu skargowym z art. 54 u.p.e.a. nie ma możliwości merytorycznej oceny istnienia (bądź nie) dochodzonego obowiązku. W ramach skargi na czynność dokonałam oceny spornych czynności egzekucyjnych pod względem formalnoprawnym. Tym samym organ nie znalazł podstaw do uwzględnienie zarzutów podniesionych w zażaleniu. We wniesionej skardze strona podniosła zarzuty naruszenia: - art. 24 ust. 5b i 5f ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 432); - art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 12, art. 40, art. 43, art. 77 § 1, art. 78, art. 107 a także art. 138 § 2 K.p.a.; - art. 89 § 1 i 2 u.p.e.a. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji jak i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25.7.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Kontrola legalności zaskarżonego aktu, dokonana w aspekcie kryteriów nakreślonych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej jako: "p.p.s.a."), nie dała podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie stwierdził też okoliczności dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 29.10.2021 r., w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami o numerach: [...], w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...] oraz [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] (k. 6-17 akt adm.), [...] (k. 23-30 akt adm.), [...] (k. 31-38 akt adm.) oraz [...] (k. 49 akt adm.) obejmujących zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za okres od maja 2010 r. do sierpnia 2011 r. Organ egzekucyjny zawiadomieniami z 25.7.2019 r. o numerach: [...] (k. 56-59 akt adm.) dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, tj. nadpłaty podatku w Urzędzie Skarbowym w B. Zawiadomienia te zostały skutecznie doręczone do rąk skarżącego w dniu 29.7.2019 r. (k. 60 akt adm.). Pismem z 6.8.2019 r. skarżący działając przez ustanowionego pełnomocnika wniósł skargę na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia wierzytelności w Urzędzie Skarbowym w B. (k. 64 akt adm.). W uzasadnieniu wskazano, że skarżącemu nie doręczono tytułów wykonawczych, na podstawie których toczy się postępowanie egzekucyjne. Nie doręczono mu również żadnych upomnień odnoszących się do przedmiotowych należności. Ponadto strona podniosła zarzut przedawnienia egzekwowanych należności. Z akt sprawy wynika również, że organ egzekucyjny po analizie ww. pisma z 6.8.2019 r. uznał, że poza skargą na czynności egzekucyjne zawiera ono jeszcze inne żądania tj.: wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego; zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego; wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów, które zostały rozstrzygnięte odrębnie: - postanowieniem z 5.9.2019 r. nr [...] odmawiającym umorzenia postępowania egzekucyjnego; - postanowieniem z 5.9.2019 r. nr [...] stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne; - postanowieniem z 5.9.2019 r. nr [...] odmawiającym przywrócenia terminu do złożenia zarzutów. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach niniejszego postępowania kontroli podlega wyłącznie postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, że przedmiotową skargę na czynność egzekucyjną należało oddalić. Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się zatem wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego zobowiązanego, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych, takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Mając na uwadze argumentację podnoszoną przez stronę w toku postępowania przed organami, powieloną obecnie w skardze, a koncentrującą się na kwestii przedawnienia egzekwowanych należności, wadliwości doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości z tytułu należności składkowych i zawiadomień o czynnościach zmierzających do wyegzekwowania należności, czy opieszałości organu w podejmowaniu czynności egzekucyjnych, podkreślić należy, że wskazane zagadnienia nie podlegają badaniu w trybie przewidzianym w art. 54 u.p.e.a. W ramach postępowania zainicjowanego skargą na czynności egzekucyjne możliwe jest zbadanie zgodności z prawem oraz prawidłowości dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, w tym okoliczności, czy zastosowany środek egzekucyjny jest dopuszczalny w świetle przepisów u.p.e.a. Nie może ona natomiast być traktowana jako regulacja umożliwiająca kwestionowanie wszelkiego rodzaju nieprawidłowości składających się na dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Łodzi z 17.5.2022 r., sygn. akt I SA/Łd 46/22 dostępny, podobnie jak pozostałe orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. W postępowaniu tym dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego (zob. wyrok NSA z 24.5.2022 r., sygn. akt I GSK 1542/21). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy wreszcie skargę do sądu powszechnego (por. NSA w wyrokach: z 2.4.2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 5.5.2021 r., sygn. akt III FSK 746/21). Składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego - w stosunku do wskazanych wyżej - środka zaskarżenia, a jej ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne, skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w wyroku z 18.8.2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Reasumując, skoro skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, to nie ma podstaw do oceny formalnej poprawności wszystkich czynności egzekucyjnych podjętych w postępowaniu, których prawidłowość nie została zakwestionowana daną skargą. Tak więc przedmiotem oceny są wyłącznie kwestie odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora lub poborcy skarbowego w świetle przepisów ustawy regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych (tak: P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 54, źródło: LEX). Sąd w składzie rozpoznającym w pełni podziela powyższe wywody. Zatem w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Natomiast zarzuty skargi zasadniczo nie kwestionują samej poprawności przeprowadzonej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, a koncentrują się na wyżej wskazanych kwestiach, które mogłyby podlegać ocenie w ramach odrębnych środków prawnych. Zaznaczyć tu również trzeba, że skarga do sądu administracyjnego na postanowienie organu rozstrzygającego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną, zakreśla granice rozpoznania sprawy, wyznaczone przez jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego orzeczenia. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., wobec czego Sąd nie może wkraczać w zakres, który był, albo powinien być przedmiotem innego postępowania administracyjnego. Wobec powyższego zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie, gdyż argumentacja podniesiona w skardze nie ma wpływu na wynik badanej sprawy. Odnosząc się natomiast do meritum Sąd stwierdza, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił, że kwestionowana czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, tj. nadpłaty podatku w Urzędzie Skarbowym w B. (art. 1a pkt 12a u.p.e.a.) nie narusza prawa. Egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych została uregulowana w art. 89 u.p.e.a. Zgodnie z jego § 1, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia do dłużnika zajętej wierzytelności, organ egzekucyjny ma obowiązek zawiadomić zobowiązanego o dokonanym zajęciu. Następuje to poprzez przesłanie zobowiązanemu jednego egzemplarza zawiadomienia o zajęciu, a jeśli jest to pierwsza czynność w sprawie, również odpisu tytułu wykonawczego, na podstawie którego dokonywane jest zajęcie. Zdaniem Sądu, organy po przeanalizowaniu zaskarżonej czynności egzekucyjnej pod kątem zgodności z przepisami art. 67 § 1, art. 67 § 1a, art. 67 § 2a, art. 89 § 1 i § 2, art. 89a § 1, art. 83a § 3 u.p.e.a. oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1.9.2016 r. w sprawie sposobu sporządzania i dokonywania doręczeń dokumentów przesyłanych w ramach stosowanego środka egzekucyjnego z użyciem środków komunikacji elektronicznej trafnie uznały, że zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku w Urzędzie Skarbowym w B., dokonane zawiadomieniami z 25.7.2019 r., było prawidłowe. Zawiadomienia o zajęciu zawierały wszystkie niezbędne informacje i pouczenia, a także zostało sporządzone i doręczone zgodnie z wymogami przewidzianymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z 12.9.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018, poz. 1804) Jak wynika z akt sprawy zawiadomienia o zajęciu z 25.7.2019 r. o numerach: [...] zostały osobiście odebrane przez skarżącego 29.7.2019 r. Natomiast Urzędowi Skarbowemu w B. zawiadomienia te zostały doręczone 25.7.2019 r. za pośrednictwem platformy ePUAP, wykorzystywanej przez organ egzekucyjny przy zajęciach wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku w urzędzie skarbowym. Dokumentacja znajdująca się w aktach potwierdza również, że w trakcie postępowania egzekucyjnego Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu już wcześniej podjął inne czynności egzekucyjne, przy których przesłał stronie tytuły wykonawcze o numerach: - od [...] do [...] wraz z zawiadomieniami z 21.10.2011 r. nr [...] i [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. (ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki listownej wynika, że odbiór ww. tytułów wykonawczych został przez skarżącego poświadczony 16.11.2011 r.); - od [...] do [...], od [...] do [...] wraz z zawiadomieniami z 25.6.2012 r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowym w I. S.A. (odbiór przesyłki listownej zawierającej te tytuły skarżący potwierdził osobiście 10.7.2012 r.); - [...] i [...] wraz z zawiadomieniem z 7.8.2012 r. nr [...] o wszczęciu postępowania egzekucyjnego (przesyłka ta została uznana za doręczoną 31.8.2012 r. po dwukrotnym awizowaniu 17 i 24 sierpnia 2012 r.). Ponadto Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu był - na podstawie art. 19 § 4 u.p.e.a. - uprawniony do zastosowania wybranego środka egzekucyjnego, tj. zajęcia innych wierzytelności z tytułu nadpłaty podatkowej, które jest środkiem dopuszczalnym i wymienionym w przepisie art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Sporne zajęcia zostały dokonane przez upoważnionego pracownika. Prawidłowo przeprowadzona przez organy kontrola zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty potwierdziła, że czynność ta została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie doszło tu do uchybień formalnych, co skutkować musiało oddaleniem skargi wywiedzionej przez skarżącego w trybie art. 54 u.p.e.a. W podsumowaniu raz jeszcze podkreślić należy, że podnoszone przez stronę okoliczności mogłyby podlegać ocenie w ramach odrębnych środków prawnych, w tym rozstrzygniętych w drodze postanowień organu egzekucyjnego: z 5.9.2019 r. nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, z 5.9.2019 r. nr [...] o stwierdzaniu uchybienia terminu do wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, z 5.9.2019 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zarzutów, które jednak nie są przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie. Z kolei, jak trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, zarzuty związane z opieszałością organu egzekucyjnego mogłyby stanowić podstawę skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 2