I SA/Op 13/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 11 grudnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia : odrzucić skargę.

Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu S. J. (dalej określany jako: strona, skarżący) zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 11 grudnia 2018 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu z dnia 25 października 2018 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela, którym uznano za nieuzasadnione zarzuty strony na postępowanie egzekucyjne, prowadzone przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...], na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], obejmującego należność pieniężną z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego z dnia [...] r., seria [...], w kwocie 50 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.)- dalej jako ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., właściwość sądu administracyjnego w zakresie postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w trakcie postępowania egzekucyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w świetle aktualnego brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 ppsa skarga na takie postanowienie nie przysługuje. Jednocześnie należy podkreślić, że odrzucenie skargi na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie pozbawia skarżącego prawa do sądu i nie uniemożliwia sądowej kontroli podniesionych w sprawie zarzutów. W świetle art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 z późn. zm.) - dalej: ".upea", postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela ma charakter jedynie incydentalny. Dopiero w jego następstwie zostanie bowiem wydane odrębne postanowienie organu egzekucyjnego, merytorycznie oceniające zasadność podniesionych zarzutów egzekucyjnych, i właśnie to postanowienie objęte jest kognicją sądu, a zatem może zostać skutecznie zaskarżone. W razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, sąd administracyjny podda kontroli zarówno stanowisko wierzyciela jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego. Z przedstawionych wyżej przyczyn skarga strony na wskazane w sentencji postanowienie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. Przepis ten nakłada na Sąd obowiązek odrzucenia skargi, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.