I SA/Op 111/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA (del.) Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 grudnia 2025 r., nr SKO.40.3562.2025.oś w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia oddala skargę.

Przedmiotem skargi M. G. (dalej zwanego skarżącym) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej też: SKO lub Kolegium) z dnia 9 grudnia 2025 r., nr SKO.40.3562.2025.oś, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Gminy Baborów (zwanego dalej Burmistrzem lub organem pierwszej instancji) z dnia 6 maja 2025 r., nr AOS.6220.2.2024, w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 6 maja 2025 r., nr AOS.6220.2.2024, Burmistrz uzgodnił dla A. Sp. k. ul. [...], [...] B. w wariancie 1, proponowanym przez inwestora, środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie silosów magazynowych na zboże wraz z infrastrukturą towarzyszącą w B. na działce nr [...] i częściowo na działce nr [...]. Decyzję doręczono inwestorowi w dniu 6 maja 2025 r. Obwieszczeniem z dnia 6 maja 2025 r. Burmistrz zawiadomił, na podstawie art. 49 oraz art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 [na dzień orzekania przez organ odwoławczy - Dz. U. z 2025 r. poz. 1691]), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 33 ust. 1, art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Obwieszczenie zostało podane do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w publicznym dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Baborowie: bip.baborow.pl oraz przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w Baborowie przy ul. Ratuszowa 2a, 48-120 Baborów. Pismem z dnia 20 listopada 2025 r. (data nadania w placówce pocztowej) M. G. i E. K., określający się jako strony postępowania, wnieśli do Kolegium o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto wnieśli o uchylenie postanowienia RDOŚ oraz o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. Podali, że w związku z długotrwałym procesem rozpatrywania odwołania złożonego przez strony postępowania M. G.1 oraz J. G. (ze względu na złożoność sprawy) wnoszą obecnie o uchylenie postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności - wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. Podali, że mieszkając na ulicy [...] w B. jako właściciele działki o numerze [...], arkusz mapy [...], obręb B. KW nr [...] nie zostali uznani za strony postępowania administracyjnego. Wskazali, że ich działka graniczy bezpośrednio z terenem, na którym ma zostać przeprowadzone przedmiotowe przedsięwzięcie. To oznacza, że spełniają warunek wskazany w art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy. Dalej odnieśli się do projektowanej inwestycji, zapisów raportu i zarzucili m.in., że przedsiębiorca pomija dokonania analizy wszystkich źródeł emisji hałasu, jednocześnie przedstawia nieprawidłową skalę prowadzonej obecnie działalności, co skutkuje niewykazaniem, że będą nadal przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu na ich posiadłości. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2025 r., nr SKO.40.3562.2025.oś, Kolegium na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia ww. odwołania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium opisało przebieg postępowania i wskazało, na treść art. 129 § 1 i § 2, art. 127 i art. 28 K.p.a. oraz przepisów ustawy, w tym art. 74 ust. 3a i ust. 3b, art. 74 ust. 1 pkt 3a. Dokonując analizy akt sprawy - w kontekście powiązania konkretnych nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w odległości 100 m od granic terenu inwestycji z osobami wnoszącymi odwołanie objęte niniejszym postępowaniem - Kolegium stwierdziło, że w obszarze w odległości 100 m od terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, znajdują się nieruchomości - działka nr [...] i działka nr [...], do których tytuł prawny (użytkowanie wieczyste) posiadają odwołujący, czyli M. G. i E. K. w niniejszym postępowaniu. Dalej wyjaśniło, że liczba stron postępowania przekroczyła 21 podmiotów w związku z tym w postępowaniu zakończonym w pierwszej instancji decyzją z dnia 6 maja 2025 r. stosowano art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy. SKO omówiło też zasady obliczania terminów określone w art. 57 § 1 i art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. Podkreśliło również, że instytucja doręczenia, o której mowa w art. 49 K.p.a. nie narusza zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, umożliwia bowiem stronie zapoznanie się z czynnościami organu i treścią wydanych przez organ rozstrzygnięć. Z publicznym zawiadomieniem wiąże się skutek prawnoprocesowy doręczenia pisma. Oparty jest on na tzw. fikcji prawnej, że w trakcie biegu terminu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia strony dowiedziały się o podjętej przez organ czynności i zapoznały się z nią w sposób równoważny doręczeniu pisma w formie doręczenia właściwego lub zastępczego. Następnie przypomniało, że obwieszczenie opublikowano 6 maja 2025 r. Ustawowy termin do wniesienia odwołania od decyzji z 6 maja 2025 r. rozpoczął swój bieg z upływem 20 maja 2025 r. (14 dni po jej publicznym ogłoszeniu). Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania dla wszystkich stron postępowania upłynął więc 3 czerwca 2025 r. Natomiast odwołanie M. G. i E. K. sporządzone 20 listopada 2025 r. zostało w tym dniu nadane za pośrednictwem operatora pocztowego i wpłynęło do Kolegium w dniu 24 listopada 2025 r. W ocenie Kolegium odwołanie zostało więc wniesione po terminie. Końcowo SKO podkreśliło, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie przewidzianego w art. 134 K.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu. Rozpatrzenie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), bowiem oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym ostatecznego aktu administracyjnego, korzystającego, na podstawie art. 16 K.p.a. z ochrony trwałości. W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione skutecznie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 61 § 4 oraz art. 39-49 K.p.a. oraz art. 74 ust. 3 ustawy poprzez przyjęcie skuteczności obwieszczenia jako formy zawiadomienia skarżących, mimo że jako strony indywidualne powinni zostać zawiadomieni pisemnie o wszczęciu i toku postępowania, zwłaszcza, że liczba stron postępowania - po wyłączeniu mieszkańców ul. [...] była mniejsza niż 10, co wykluczało stosowanie art. 49 K.p.a., - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie, ile stron postępowania zostało faktycznie ustalonych przez organ I instancji oraz przez SKO, a także zaniechanie wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego, - art. 134 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przedwczesne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, mimo że termin ten w ogóle nie rozpoczął biegu wobec skarżącego, - konstytucyjnych zasad prawa do Sądu i zaufania obywateli do państwa (art. 2 i art. 45 Konstytucji RP) poprzez nadmierny formalizm i ograniczenie prawa do kontroli instancyjnej decyzji środowiskowej. W motywach skargi skarżący stwierdził, że organ nie ustalił prawidłowo liczby stron postępowania, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt K.p.a. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do zamknięcia skarżącemu drogi instancyjnej. Kolegium nie uwzględniło też z urzędu wadliwości nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy rygor ten został nadany na podstawie nieprawdziwej przesłanki. Powyższe - zdaniem skarżącego - dodatkowo przemawia za uchyleniem kwestionowanego aktu. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie, w trybie uproszczonym, została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie było bowiem postanowienie SKO stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, tj. nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 129 § 2 cyt. już wcześniej ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, nadal zwanej K.p.a., odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Czynność doręczenia decyzji organu pierwszej instancji wywołuje zatem procesowy skutek prawny, w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Określony w art. 129 § 2 K.p.a. termin jest terminem zawitym co powoduje, że organy administracji nie posiadają uprawnień do jego przedłużenia. Zachowanie tego terminu jest z kolei warunkiem skuteczności wniesienia odwołania i dopuszczalności rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Jego niedotrzymanie powoduje negatywne skutki procesowe w postaci utraty prawa do wniesienia odwołania i bezskuteczności tak złożonego środka odwoławczego. Po upływie terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. decyzja pierwszoinstancyjna staje się ostateczna i może być wzruszona tylko w przewidzianym przez ustawodawcę trybie nadzwyczajnym. Wynika to z określonej w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Rozpatrzenie odwołania wniesionego po upływie terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a., jako skutkujące weryfikacją decyzji ostatecznej, stanowi rażące naruszenie tej zasady, co też słusznie podniosło Kolegium. W rozpoznawanej skarżący kwestionuje prawidłowość doręczenia mu decyzji w drodze tzw. publicznego obwieszczenia, w szczególności zaś niewłaściwe zastosowanie przez organy art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy. W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 49 § 1 K.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 49 § 2 K.p.a., dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. W rozpoznawanej sprawie, jak słusznie wskazało Kolegium, przepisem szczególnym umożliwiającym zastosowanie przez Burmistrza przepisu art. 49 § 1 i 2 K.p.a., jest art. 74 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. W tym miejscu wyjaśnić należy, że przepis art. 49 K.p.a. wprowadza tzw. fikcję doręczenia umożliwiającą zawiadamianie stron o decyzjach w drodze publicznych obwieszczeń, w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia, lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu, jeżeli stanowi tak przepis szczególny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w ramach tzw. fikcji skuteczności doręczenia w świetle art. 49 K.p.a., sam upływ czternastu dni, w ciągu których obwieszczenie było dostępne publicznie, oznacza że czynność doręczenia uważa się za dokonaną ze skutkiem prawnym (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2019 r., I OZ 804/19, orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Publiczne obwieszczenie jest zatem zdarzeniem, od którego należy obliczać wskazany termin czternastu dni. Tym samym w stosunku do wszystkich podmiotów, do których znajduje zastosowanie trybu doręczenia decyzji w drodze publicznego obwieszczenia, obowiązuje data końcowa, którą przyjmuje się jako datę doręczenia decyzji, niezależnie od tego w jakim terminie rzeczywiście strony zawiadamiane na podstawie K.p.a., o decyzji się dowiedziały, czy też się z decyzją zapoznały. Dopuszczalność stosowania przez organ powyższej regulacji uzależniona jest więc od spełnienia przesłanek z art. 74 ust. 3 ustawy. Organ w pierwszej kolejności winien zatem ustalić liczbę stron postępowania, a następnie ocenić, czy, biorąc pod uwagę treść art. 74 ust. 3 ustawy, istniała podstawa do zastosowania art. 49 K.p.a. Prawidłowość wywiązania się przez organ z obowiązku publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji administracyjnej, stanowi zatem podstawę do uznania, że została ona skutecznie doręczona wszystkim stronom postępowania. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ sprostał wskazanym wyżej obowiązkom, dokonując prawidłowej analizy w zakresie ustalenia liczby stron postępowania, która przesądziła o słuszności zastosowania przez Burmistrza art. 49 K.p.a. Jak wynika z materiału dokumentacyjnego sprawy, zważywszy na liczbę stron postępowania (wykaz stron w postępowaniu w sprawie wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr AOS.6220.2.2024 z dnia 06.05.2025 r. dołączony do pisma Burmistrza z dnia 23.10.2025 r. - k. 27 i nast. akt adm.), na podstawie art. 49 K.p.a. i art. 74 ust. 3 ustawy, obwieszczeniem z dnia 6 maja 2025 r., Burmistrz zawiadomił o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Obwieszczenie w tym samym dniu zostało podane do publicznej wiadomości przez zamieszczenie w publicznym dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Baborowie: bip.baborow.pl oraz przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim w Baborowie przy ul. Ratuszowa 2a, 48-120 Baborów. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przewidziana w art. 49 K.p.a. forma doręczenia decyzji jest rozwiązaniem nadzwyczajnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie. W tego rodzaju postępowaniu organ nie jest zobowiązany ustalać dokładnej liczby stron postępowania, a wystarczy ustalenie, że liczba ta przekracza 20 (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 5881/21). W przedmiotowej sprawie 10 (art. 74 ust. 3 ustawy). W konsekwencji powyższego decyzję Burmistrza z dnia 6 maja 2025 r., w myśl art. 49 § 2 K.p.a., uznać należy za skutecznie doręczoną skarżącemu w dniu 20 maja 2025. Słusznie zatem uznał organ odwoławczy, że termin do skutecznego złożenia odwołania od tej decyzji upłynął skarżącemu w dniu 3 czerwca 2025 r. Natomiast odwołanie skarżący wniósł dopiero dnia 20 listopada 2025 r. Nie budzi zatem wątpliwości, że odwołanie to zostało wniesione po upływie ustawowego 14-dniowego terminu do jego złożenia (art. 129 § 2 K.p.a.). Zgodnie z art. 134 K.p.a. uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia, które jest ostateczne. Kategoryczny zwrot "organ odwoławczy stwierdza", użyty w art. 134 K.p.a., oznacza obowiązek organu stwierdzenia uchybienia terminu w każdym przypadku, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. nie zależy tym samym od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. i to niezależnie od przyczyn tego uchybienia. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy słusznie stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., że odwołanie skarżącego złożone zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Sąd w tym względzie nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia art. 49 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 74 ust. 3 ustawy. Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej poprzez publiczne obwieszczenie (art. 49 § 1 K.p.a.) i fikcja jego doręczenia (art. 49 § 2 K.p.a.) jest tożsama z dowiedzeniem się przez stronę o wydaniu decyzji. Wobec powyższego termin do odwołania od takiej decyzji wynosi 14 dni i biegnie dla strony od upływu ostatniego z czternastu dni licząc od daty obwieszczenia. Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 13 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1086/17, że niedopuszczalne jest powoływanie się przez stronę postępowania na taką okoliczność, że pomimo publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji, o tej decyzji nie wiedziała. Prowadziłoby to bowiem do podważenia sensu regulacji zawartej w art. 49 K.p.a. Z jednej strony, po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia decyzje uznawane byłyby za ostateczne. Z drugiej strony każda ze stron postępowania mogłaby domagać się wznowienia postępowania twierdząc, że skoro faktycznie decyzji jej nie doręczono, to nie brała udziału w postępowaniu. Nie można zatem akceptować sytuacji, w której strona, mimo prawidłowego publicznego ogłoszenia decyzji, mogłaby w dowolnym, późniejszym czasie powoływać się na brak wiedzy o niej, co prowadziłoby do niepewności prawnej i destabilizacji ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 307/15, wyrok NSA z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 841/24). Stosownie do powyższego jako nieuprawniony należało ocenić zarzut skargi, że w przypadku skarżącego nie rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania. Bezpodstawny okazał się również zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji, ponieważ skarżący w żaden sposób nie został pozbawiony prawa do Sądu, skoro skutecznie wszczął postępowanie sądowoadministracyjne zmierzające do kontroli zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego za bezzasadne. W niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniały podstawy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a., a zaskarżony akt odpowiada przepisom prawa. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.