I SA/Ol 97/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska sędzia WSA Anna Janowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2026 r., nr 2801-IEE.7192.146.2025 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: "organ odwoławczy", "Dyrektor", "DIAS") postanowieniem z 22 stycznia 2026 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ pierwszej instancji", "Naczelnik", "NUS") z 8 grudnia 2025 r. (w postanowieniu podano błędną datę 2 grudnia 2025 r., która została następnie sprostowana), oddalające zarzuty wniesione przez P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej jako: "spółka", "strona", "skarżąca") nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] z 30 października 2025 r. (dalej jako: "tytuł wykonawczy"), określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z postanowienia z 4 lipca 2025 r. utrzymanego w mocy przez Dyrektora postanowieniem z 7 października 2025 r. oraz braku wymagalności obowiązku z powodu wystąpienia przyczyny innej niż odroczenie terminu wykonania lub rozłożenie na raty spłaty należności. Z przedłożonych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych wynikał następujący stan prawny i faktyczny sprawy: Naczelnik prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego obejmującego zajęte a nieprzekazane przez dłużnika zajętej wierzytelności, wierzytelności w łącznej kwocie 13.513.655,88 zł. W tytule wykonawczym wskazano podstawę prawną obowiązku - postanowienie Dyrektora z 7 października 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności. Wystawienie tytułu wykonawczego poprzedzone zostało skierowaniem do strony 8 października 2025 r. upomnienia, które zostało doręczone 22 października 2025 r. Naczelnik 30 października 2025 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych prowadzonych w Banku A., B. i C. Zawiadomienia o zajęciu ww. rachunków bankowych oraz odpis tytułu wykonawczego spółka odebrała 13 listopada 2025 r. Wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło 30 października 2025 r. w wyniku odebrania zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego przez Bank B. Pismem z 18 listopada 2025 r., w oparciu o art. 33 § 1 i § 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a) oraz pkt 6 lit. c) ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r., poz. 132 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), spółka wniosła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuciła organowi naruszenie art. 32a § 1 i 2 u.p.e.a., art. 8 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") w związku z 50 § 1, art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") z uwagi na złożenie 25 października 2025 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Dyrektora z 7 października 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności. W ocenie spółki, zaskarżenie postanowienia Dyrektora powoduje, że postępowanie egzekucyjne nie może się toczyć. Postanowieniem z 21 listopada 2025 r. Naczelnik, działając w oparciu o art. 35 § 1 u.p.e.a., zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z 8 grudnia 2025 r. Naczelnik oddalił wniesione zarzuty. Pismem z 16 grudnia 2025 r. strona zwróciła się z wnioskiem do Ministra Finansów o wyłączenie Dyrektora oraz Naczelnika od rozpatrywania sprawy dotyczącej zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowieniem z 13 stycznia 2026 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej odmówił wyłączenia Dyrektora jako organu odwoławczego oraz Naczelnika jako organu egzekucyjnego od dalszego postępowania egzekucyjnego i wszelkich czynności w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego. Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 33 § 1, 2 i 4 oraz art. 34 § 3 u.p.e.a. W odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) organ wskazał, że chodzi o egzekucję, w której obowiązek nigdy nie powstał, np. z mocy prawa, bądź też obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie. W niniejszym przypadku egzekwowany obowiązek wynika z treści ostatecznego postanowienia Dyrektora, które nie zostało uchylone oraz nie stwierdzono jego nieważności lub wygaśnięcia. Obowiązek wynikający z ww. postanowienia nie wygasł też w wyniku wykonania lub też np. z tytułu umorzenia dochodzonej należności. Zatem zarzut w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. W dalszej kolejności organ odwoławczy podniósł, że spółka nie wskazała, na czym miałby polegać zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (art. 33 § 2 pkt. 2 lit. a) u.p.e.a.). W ocenie organu, postanowienie, którego dotyczy kontrolowane postępowanie egzekucyjne, jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 w zw. z art. 2 § 1 pkt 3 i art. 71b u.p.e.a. Naczelnik w tytule wykonawczym prawidłowo wskazał: podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, tj. postanowienie Dyrektora z 7 października 2025 r., rodzaj należności pieniężnej - nieprzekazaną przez dłużnika zajętej wierzytelności zajęta kwota wierzytelności oraz jej wysokość, tj. 13.513.655,88 zł. Powyższe dane są zgodne z treścią postanowienia Dyrektora z 7 października 2025 r., a więc są zgodne z treścią orzeczenia określającego egzekwowany obowiązek. W kwestii zaś zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. strona argumentowała, że w związku ze złożeniem skargi na postanowienie Dyrektora z 7 października 2025 r. oraz złożonym w jej treści wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego postanowienia, postępowanie egzekucyjne nie może się toczyć. W ocenie organu odwoławczego, o braku wymagalności obowiązku decyduje pewna kategoria zdarzeń, na co wskazuje treść art. 33 § 2 pkt 6 lit. a) i b) u.p.e.a., w świetle którego, należą do nich takie okoliczności jak: odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Dopuszczenie w tym samym przepisie (lit. c) kwalifikacji braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż określona w lit. a) i b), musi mieć zatem charakter tego rodzaju co wymienione w tym przepisie. W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia. Zdaniem organu, żadna z takich sytuacji lub im podobnych nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Postanowienie Dyrektora z 7 października 2025 r. jest rozstrzygnięciem ostatecznym i podlega wykonaniu. Wniesienie skargi do sądu oraz fakt trwania postępowania sądowego nie stanowi przeszkody do prowadzenia egzekucji. Postanowieniem z 26 listopada 2025 r., Dyrektor odmówił wstrzymania wykonania postanowienia z 7 października 2025 r. Na dzień wydania postanowienia organ nie stwierdził, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wstrzymał wykonanie postanowienia stanowiącego podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z 13 stycznia 2026 r. odmówił wyłączenia Dyrektora oraz Naczelnika od dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego i wszelkich czynności w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego. Powyższe postanowienie zaskarżyła strona, reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono rażące naruszenie: 1) art. 124 § 2 w zw. z art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. przez niepełne zastosowanie, 2) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca podniosła, że w postanowieniu organu egzekucyjnego został powołany fakt wydania przez Dyrektora postanowienia w przedmiocie wniosku strony o wstrzymanie wykonania postanowienia z 7 października 2025 r. W ocenie skarżącej, świadczy to o powołaniu się na akt nieistniejący. Jak podkreślono, postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania doręczono stronie w dacie 8 grudnia 2025 r., tj. w tej samej dacie, w której zostało wydane postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Zatem Naczelnik, wydając postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, nie powinien znać faktu doręczenia postanowienia organu wyższej instancji, albowiem postanowienia tego nie doręczał. W ocenie strony, powyższe może wskazywać na fakt porozumiewania się organu niższej instancji z organem wyższej instancji z pominięciem przepisów postępowania, co uzasadnia wyłączenie obydwu organów. Dalej spółka podniosła, że w myśl art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 6 lit. c) u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest w szczególności nieistnienie obowiązku lub określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, a także brak wymagalności obowiązku w przypadku wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a) i b). Zarzuty były zatem uzasadnione. Organ pierwszej instancji ocenił, że skarżąca nie uzasadniła naruszenia tych przepisów. Tymczasem skarżąca to uczyniła, wskazując, że jeśli prowadzenie postępowania egzekucyjnego byłoby dopuszczalne po złożeniu wniosku o zawieszenie wymagalności aktu będącego tytułem egzekucyjnym, bądź podstawą jego wystawienia, to przepisy art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. byłyby zbędne. W ocenie skarżącej, Dyrektor naruszył również art. 124 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. Ne wskazał bowiem i nie uzasadnił w zaskarżonym postanowieniu, w jaki sposób rozpoznał zarzut spółki, że zgodnie z art. 39 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. każde pismo organu wymaga doręczenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Przy piśmie z 20 kwietnia 2026 r. organ nadesłał własne postanowienie z 17 kwietnia 2026 r. prostujące oczywistą omyłkę pisarską w zaskarżonym postanowieniu polegającą na wskazaniu błędnej daty i numeru postanowienia organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Przedmiot sprawy mieści się w katalogu wymienionym w art. 119 p.p.s.a., zaś rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie tego przepisu jest niezależne od woli stron postępowania. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu poddano w niniejszej sprawie postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z 22 stycznia 2026 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Olsztynie z 2 grudnia 2025 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono prawidłowe, wobec czego zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy zarzuty zgłoszone przez skarżącą spółkę w postępowaniu egzekucyjnym zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie Sądu, DIAS prawidłowo rozstrzygnął kwestię zgłoszonych przez stronę zarzutów, a kwestionowane postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem, po prawidłowo przeprowadzonym przez organy postępowaniu. Zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które mogłoby skutkować koniecznością jego uchylenia. Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Stosownie do art. 89 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług; Przepis art. 89 § 3 u.p.e.a. stanowi, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Treść powołanych przepisów u.p.e.a wskazuje, że na skutek zajęcia po stronie dłużnika zajętej wierzytelności powstają ściśle określone obowiązki względem organu egzekucyjnego, bowiem to organ egzekucyjny a nie wierzyciel staje się podmiotem uprawnionym do odbioru zajętej wierzytelności. Celem zapewnienia skuteczności tego środka był ustawodawca w art. 71 a § 1 u.p.e.a. przewidział możliwość przeprowadzenia przez organy egzekucyjne u dłużników zajętej wierzytelności, z wyłączeniem banków, kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Stosownie do art. 71a § 9 u.p.e.a. jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie. Według zaś art. 71b u.p.e.a. jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności. Powołane wyżej przepisy konstytuują podstawy prawne umożliwiające wyegzekwowanie kwot od dłużnika zajętej wierzytelności. Wypełniając określone w powyższych przepisach obowiązki, NUS podjął czynności, tj. wydał postanowienie i wystawił tytuł wykonawczy, w celu dochodzenia roszczenia. Po doręczeniu tytułu wykonawczego skarżąca spółka pismem z 18 listopada 2025 r. złożyła zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 i § 2 pkt 1, pkt 2 lit. a) i pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Zarzuty skarżącej koncentrowały się po pierwsze na okoliczności zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowienia wydanego na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a., po drugie zaś na zignorowaniu przez organ egzekucyjny przeszkody w prowadzeniu egzekucji wobec strony skarżącej, jaką - w jej ocenie - było złożenie w toku postępowania sądowego wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności. Wszystkie zarzuty zostały słusznie ocenione przez organy jako bezzasadne. Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 -6 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Odnosząc się do podstaw zarzutów zgłoszonych w rozpoznawanej sprawie, wskazać należy, że DIAS słusznie wskazuje, że pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie (wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22; CBOSA; http://orzeczenia/nsa/gov/pl). W niniejszej sprawie obowiązek skarżącej spółki wynika wprost z ostatecznego postanowienia DIAS z 7 października 2025 r., wydanego na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a., określającego wysokość kwoty nieprzekazanej przez skarżącą (dłużnika zajętej wierzytelności) - 13.513.655,88 zł. Na tej podstawie organ wystawił 30 października 2025 r. tytuł wykonawczy wobec spółki. Wyrokiem z 21 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Ol 507/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę strony na postanowienie DIAS z 7 października 2025 r. w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności (orzeczenie nieprawomocne). Z akt sprawy wynikało przy tym, że obowiązek wynikający z ww. postanowienia nie wygasł w wyniku wykonania ani też z innych przyczyn, a zatem nie było podstaw do uznania zasadności zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, z powyższych przyczyn nietrafny był też zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, zgłoszony w oparciu o art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a. Strona nie wskazała uzasadnienia zgłoszonego w tym zakresie zarzutu; niemniej odnosząc się do tej kwestii, organy przeanalizowały zgodność poszczególnych rubryk wystawionego tytułu wykonawczego z treścią postanowienia DIAS z 7 października 2025 r. i prawidłowo stwierdziły, że poszczególne analizowane dane z tytułu wykonawczego są zgodne z treścią orzeczenia określającego egzekwowany obowiązek. W ocenie Sądu, organy prawidłowo oceniły jako niezasadny zarzut oparty o przepis art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Określony tytułem wykonawczym obowiązek był bowiem wymagalny w sytuacji, gdy nie został uwzględniony złożony przez stronę skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia DIAS z 7 października 2025 r., określającego kwotę nieprzekazanej przez skarżącą wierzytelności w wysokości 13.513.655,88 zł. Z przepisu art. 33 § 2 pkt 6 lit. a)-c) u.p.e.a. wynika, że brak wymagalności obowiązku zachodzi w przypadku odroczenia terminu wykonania obowiązku, rozłożenia go na raty lub wystąpienia innej równorzędnej przyczyny, stanowiącej przeszkodę w egzekwowaniu należności. Zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. nie może być zatem wiązany z samym złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia określającego egzekwowany obowiązek. Jedynie pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie takiego wniosku mogłoby mieć wpływ na postępowanie egzekucyjne; nie zaś sam fakt złożenia wniosku w tym przedmiocie. W przeciwnym wypadku oznaczałoby to, że zobowiązany, mimo uchylania się od wykonania obowiązku, mógłby skutecznie bronić się przed stosowaniem wobec niego środków egzekucyjnych, składając różne wnioski skutkujące odroczeniem w czasie wykonania obowiązku. Wierzyciel w takim przypadku byłby pozbawiony możliwości dochodzenia realizacji obowiązku do czasu ostatecznego zakończenia wszystkich postępowań zainicjowanych przez zobowiązanego (por. wyroki NSA z: 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1957/10, 14 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1637/14, 3 sierpnia 2018 r., sygn. akt 2180/16, 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3197/14, 16 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 2204/18; CBOSA; http://orzeczenia/nsa/gov/pl). Z uwagi na powyższe bezzasadne były zarzuty skargi dotyczące powołania się przez organ egzekucyjny w postanowieniu pierwszoinstancyjnym na akt nieistniejący, tj. na postanowienie DIAS z 26 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postanowienia w sprawie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności. Jak przy tym wynika z akt sprawy, NUS miał wiedzę o wydaniu tego postanowienia już od dnia jego wydania (26 listopada 2025 r.), a zatem mógł powołać się na tę okoliczność w treści postanowienia oddalającego zarzuty wydanego w dniu 8 grudnia 2025 r., co czyni też bezpodstawną argumentację strony o uzgadnianiu przez organy obu instancji rozstrzygnięć w sprawie. Kwestie te były już przedmiotem szczegółowej analizy w toku postępowania wpadkowego z wniosku strony skarżącej o wyłączenie organów obu instancji od prowadzenia postępowania egzekucyjnego (postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 13 stycznia 2026 r., nr [...]). Na prawidłowość oceny co do braku zasadności zarzutu opartego o przepis art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. nie wpływa też okoliczność, że strona dopiero w dniu 8 grudnia 2025 r. odebrała na platformie e-Urząd Skarbowy postanowienie DIAS z 26 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postanowienia w sprawie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności. Jak słusznie wskazuje strona, zgodnie z art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a., co do zasady, organ egzekucyjny, który wydał postanowienie jest nim związany od chwili jego doręczenia. Zatem, jak zasadnie przekonuje strona, skutki związane z wydaniem ww. postanowienia należy łączyć z datą doręczenia jej tego postanowienia, tj. 8 grudnia 2025 r. Nie oznacza to jednak automatycznie, że zasadny jest zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Jak już bowiem wyżej wskazano, zarzut braku wymagalności można byłoby uwzględnić jedynie wówczas, gdyby doszło do pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności. Jak już wyżej wskazano, w sytuacji gdyby wierzyciel byłby pozbawiony możliwości dochodzenia realizacji obowiązku do czasu ostatecznego zakończenia postępowań zainicjowanych przez zobowiązanego zmierzających do przesunięcia w czasie wykonania obowiązku, stanowiłoby to dla zobowiązanego instrument służący uchylaniu się od podjęcia przeciwko niemu środków egzekucyjnych. Niezasadne były ponadto zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 126 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi, oceniając zasadność zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a., DIAS w szeroki sposób przedstawił wykładnię tego przepisu oraz istotne w tym kontekście ustalenia faktyczne, w tym związane z kwestią wydania i doręczenia postanowienia z 26 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postanowienia w sprawie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności. Ponadto DIAS odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do podstaw wniosku o wyłączenie organów obu instancji od prowadzenia postępowania egzekucyjnego i związanej z tym kwestii powołania się przez organ pierwszej instancji na postanowienie DIAS z 26 listopada 2025 r. w przedmiocie odmowy wstrzymania postanowienia w sprawie określenia wysokości nieprzekazanych wierzytelności. W ocenie Sądu, zarówno organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji, podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą, nie świadczy o naruszeniu zasad ogólnych postępowania, w tym powołanej w petitum skargi zasady zaufania do władzy publicznej unormowanej w art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 pkt 2 u.p.e.a. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy, wydając zaskarżone postanowienie, nie ograniczył się tylko do kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, ale i odwołał się do wszystkich wskazanych przez skarżącą kwestii. Merytorycznie rozstrzygnął sprawę, ustalając niesporny stan faktyczny oraz dokonał oceny mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy zawarte w art. 124 k.p.a., również uzasadnienie faktyczne i prawne, wobec tego zarzuty w tym zakresie należy uznać za bezzasadne. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.