I SA/Ol 80/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski,, sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi G. P na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I SA/Ol 80/17 Uzasadnienie G. P. (dalej jako podatniczka, skarżąca, strona) złożyła wniosek do Izby Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku (uzupełnianym kolejnymi pismami) wskazała, że razem z mężem nabyła w 2009r. do majątku wspólnego lokal mieszkalny. Mąż wnioskodawczyni zmarł 25 września 2014r. Zgodnie z treścią postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku z 17 sierpnia 2015r., wnioskodawczyni razem z dziećmi nabyła spadek po zmarłym mężu w ¼ części, dzieci zaś po 3/20 części spadku każde z nich. Dzieci zrzekły się swoich udziałów w lokalu mieszkalnym na rzecz matki, dlatego wnioskodawczyni nabyła całość udziału w nieruchomości przypadającego po zmarłym mężu co zostało stwierdzone w postanowieniu Sądu z 26 października 2015r. Wnioskodawczyni wskazała, że zamierza sprzedać nieruchomość w 2016r. W oparciu o powyższy stan faktyczny wnioskodawczyni zadała pytanie czy po zbyciu w 2016r. lokalu mieszkalnego, który został nabyty wspólnie z mężem do majątku wspólnego w 2009r., a następnie którego udział w wysokości ½ został odziedziczony przez wnioskodawczynię po śmierci męża, mamy do czynienia z przychodem za sprzedaży tego lokalu w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w drodze spadku (na podstawie postanowienia Sądu z dnia 26 października 2015r.) podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz.361 ze zm.). Zdaniem wnioskodawczyni nabycie nieruchomości nastąpiło w 2009r. i fakt uzyskania w drodze dziedziczenia udziału w tej nieruchomości nie powinien ponownie skutkować jako forma nabycia nieruchomości. Małżonkowie od 2009r. wspólnie użytkowali i oboje byli właścicielami lokalu mieszkalnego. W ocenie wnioskodawczyni nie stanowi nabycia w rozumieniu przepisów art. podstawie art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. nabycie w drodze spadkobrania po współmałżonku części nieruchomości zakupionej w ramach ustawowej wspólności małżeńskiej do majątku wspólnego. Zdaniem wnioskodawczyni 5-cio letni termin, o którym mowa w powyższym przepisie biegnie zatem od 2009r. tj. od chwili zakupu nieruchomości, a nie od 2015r. W dniu "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów (dalej jako organ podatkowy) wydał interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazano, że odpłatne zbycie nieruchomości w części odpowiadającej udziałowi nabytemu w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej, który przypadł wnioskodawczyni nie stanowi źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. gdyż nastąpi po upływie 5 lat licząc od końca roku, w którym ma nastąpić zbycie lokalu mieszkalnego. Natomiast odpłatne zbycie udziału będącego przedmiotem spadku po zmarłym mężu, który to udział ostatecznie przypadł w całości wnioskodawczyni w wysokości ½ , stanowić będzie źródło przychodu w rozumieniu przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. , które to źródło będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem wnioskodawczyni wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na to wezwanie stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji przepisów prawa podatkowego. W konsekwencji powyższego G. P. złożyła skargę do sądu na powyższą interpretację indywidualną. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego art. 10 ust.1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 2032)- dalej jako: u.p.d.o.f., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że źródłem przychodów rozumieniu wskazanego przepisu jest odpłatne zbycie przez skarżącą ½ udziału w lokalu mieszkalnym tj. wspólnej nieruchomości należącej do skarżącej, a uzyskaną powtórnie przez nią w 2015r. w drodze spadkobrania po małżonku, uprzednio zakupioną w 2009r. przez skarżącą i jej męża w ramach wspólności małżeńskiej do majątku wspólnego, pomimo upływu 5-cio letniego terminu od pierwotnego nabycia nieruchomości tj. 2009r.; 2. Naruszenie prawa procesowego art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. k.p.a. (Dz. U. z 1960r. nr 30 poz.168 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy; 3. Naruszenie prawa procesowego tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 ustawy dnia 14 czerwca 1960r. k.p.a. (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071), poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji w szczególności niewłaściwe wyjaśnienie podstawy prawnej, nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa będących podstawą interpretacji; 4. Naruszenie art. 6 ustawy k.p.a. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podkreśliła, że organ podatkowy mylnie zinterpretował instytucję "wspólności małżeńskiej". Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdziła, że skoro małżonkowie nabyli raz nieruchomość do majątku wspólnego, do niepodzielnej ręki, to skarżąca nie mogła nabyć jej powtórnie. Wobec powyższego nie można przyjąć, że pięcioletni termin określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku przez skarżącą, a winien być liczony od daty zakupu nieruchomości przez skarżącą i jej męża. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wskazał, że w przypadku nabycia nieruchomości i praw wskazanych w art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. w drodze spadku, pięcioletni termin, powinien być liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło otwarcie spadku. Za datę nabycia nieruchomości lub prawa w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku działu spadku, należy przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku działu spadku mieści się w udziale jaki przysługuje tej osobie w majątku spadkowym objętym podziałem, a podział ten został dokonany bez spłat i dopłat. Zdaniem organu gdy w wyniku działu spadku udział danej osoby ulega powiększeniu dokonuje się nabycie ponieważ zwiększa się stan majątkowy danej osoby. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie z uwagi na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2017r. w sprawie II FSK 3874/14, w którym przedstawiono składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy według art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) źródłem przychodu jest również odpłatne zbycie nieruchomości lub prawa nabytych do majątku wspólnego, w przypadku gdy zbycie ma miejsce przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym na podstawie dziedziczenia nastąpiło nabycie przez małżonka pozostałego przy życiu udziału w nieruchomości lub w prawie nabytych do majątku wspólnego, ponad własny udział po ustaniu wspólności majątkowej na skutek śmierci drugiego z małżonków, w sytuacji gdy od nabycia nieruchomości lub prawa przez obojga małżonków do majątku wspólnego minęło pięć lat?" Postanowieniem z dnia 11 lipca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął postępowanie w sprawie z uwagi na podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 15 maja 2017r. uchwały w sprawie II FPS 2/17, a więc wobec ustania przyczyny zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec treści skargi i wskazanych w niej podstaw prawnych przypomnieć należy, że postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym, do którego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej w skrócie "O.p.") – minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p. – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na mocy art. 14c § 1 O.p. – interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że w jego ramach nie jest dopuszczalne ustalenie przez organ podatkowy faktów istotnych dla zastosowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z postanowieniami przytoczonego powyżej art. 14b § 3 O.p. to na składającym wniosek o wydanie interpretacji spoczywa ciężar wyczerpującego opisania stanu faktycznego lub też przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. Rola organu interpretacyjnego sprowadza się do dokonania wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższa konstatacja znajduje również potwierdzenie w postanowieniach art. 14h O.p. zgodnie z którym to – w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Zatem istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. W ramach postępowania określonego w Rozdziale 1a O.p. organ podatkowy nie dokonuje analizy stanu faktycznego pod kątem prawdopodobności jego zaistnienia, przyjmując, że stan faktyczny jest przedstawiony w sposób rzetelny. Uregulowana przepisami art.14 b – 14 p Ordynacji podatkowej instytucja interpretacji przepisów prawa podatkowego oznacza stosowanie tego prawa bez prowadzenia postępowania dowodowego przez organ uprawniony do wydania aktu administracyjnego. Stosownie do art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej na podmiocie ubiegającym się o interpretację ciąży obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast rola organu podatkowego sprowadza się, co do zasady, do zaakceptowania przedstawionej oceny bądź do jej zanegowania. W tym drugim przypadku powinnością organu jest dokonanie właściwej wykładni normy prawnej na którą powołuje się wnioskodawca oraz wskazanie czy i jakie skutki wynikają z jej zastosowania do przedstawionego stanu faktycznego.- art. 14 c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw i obowiązków wnioskodawcy. Pełni funkcję ochronną, jeżeli podatnik się do niej zastosuje. Jednocześnie wydana interpretacja nie wywołuje "powagi rzeczy osądzonej" co wynika z treści art.14e. Przechodząc do meritum podkreślić należy, że spór sprowadzał się w istocie do pytania czy pięcioletni termin określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. biegnie od daty nabycia nieruchomości przez skarżącą w drodze spadku czy też winien być liczony od daty zakupu nieruchomości przez skarżącą i jej męża. Problemem tym zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 15 maja 2017r. w sprawie II FPS 2/17. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd prawny jaki i argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawioną w powyższej uchwale. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że problemy interpretacyjne w odniesieniu do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., dotyczą przede wszystkim określenia momentu nabycia nieruchomości w sytuacji, gdy małżonkowie pozostający w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej nabyli (wybudowali) nieruchomość, byli jej właścicielami dłużej niż 5 lat, a następnie jeden z nich zmarł, a drugi w drodze dziedziczenia po nim otrzymał udział w nieruchomości, a potem ‒ przed upływem pięcioletniego terminu liczonego od dnia śmierci współmałżonka dokonał odpłatnego zbycia posiadanego udziału w nieruchomości. NSA powołując poglądy judykatury i doktryny podkreślił, że w przypadku nabycia nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej przewidzianej w art. 31 k.r.o. nie ma możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Nie jest możliwe nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co wynika z istoty wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej, to znaczy obejmuje cały zbiór praw majątkowych takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. W małżeństwie, w którym obowiązuje ustrój wspólności majątkowej ustawowej, występują trzy masy majątkowe: majątek wspólny małżonków oraz dwa majątki osobiste każdego z małżonków. Majątki te stanowią jedną całość gospodarczą, a ich podział następuje dopiero po ustaniu wspólności. Majątek wspólny ma istotne cechy funkcjonalne i ekonomiczne. Mając to na uwadze, należy zdecydowanie postulować taką wykładnię przepisów prawa majątkowego małżeńskiego, która stawia na pierwszym miejscu funkcje i cele dotyczące rodziny, a dopiero potem bierze pod uwagę interes innych podmiotów. Wspólność majątkowa to rodzaj współwłasności łącznej, a więc bezudziałowej. Z tego powodu w myśl art. 35 k.r.o. w czasie trwania wspólności żadne z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego ani rozporządzać udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w tym majątku. Nie może także rozporządzać udziałem w jakimkolwiek przedmiocie należącym do tego majątku (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2015 r., II FSK 1345/13). Skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie i przyjmuje się, że małżonkowie nabyli prawo majątkowe wspólnie w całości, to nie można liczyć terminu nabycia określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a–c u.p.d.o.f. od daty ustania ustawowej majątkowej wspólności małżeńskiej wskutek śmierci jednego z małżonków. Jest to w rozumieniu wskazanego przepisu podatkowego ‒ data przekształcenia współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych, a nie data nabycia prawa majątkowego. Co za tym idzie: skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku (por. uzasadnienie wyroku NSA z 8 grudnia 2011 r., II FSK 1101/10). Dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie tego składnika do majątku wspólnego i to, że tego wydatku – w momencie jego poniesienia – nie można przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o określonej wielkości. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również na zasadę in dubio pro tributario i wyjaśnił, że zasadę tą należy rozumieć w ten sposób, że jeśli występują wątpliwości co do znaczenia przepisu w konkretnej sytuacji faktycznej, których nie będzie można usunąć w wyniku prawidłowo prowadzonej wykładni przepisów prawa podatkowego, to wówczas, stosując art. 2a o.p., należy przyjąć znaczenie przepisów korzystniejsze dla podatnika (por. interpretacja ogólna Ministra Finansów z 29 grudnia 2015 r., PK4.8022.44.2015, Dz.Urz. MF 2016/4). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na konieczność respektowania tej zasady w procesie wykładni przepisów prawa podatkowego zwracał również uwagę Trybunał Konstytucyjny stwierdzając w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 lipca 2013r., SK 18/09 (publ. sentencja Dz. U. z dnia 27 sierpnia 2013 r., poz. 985; uzasadnienie OTK-A 2013/6/80), że zgodnie z wymogami konstytucyjnymi niejasnych regulacji podatkowych nie wolno interpretować na niekorzyść podatników, a w konsekwencji, jeśli takie regulacje okazują się ostatecznie wieloznaczne, to zgodnie z zasadą in dubio pro tributario należy opowiedzieć się za rozwiązaniem uwzględniającym interes podmiotu obowiązanego do świadczeń podatkowych. Tym bardziej za niedopuszczalne uznać trzeba analogiczne stosowanie nieprecyzyjnych przepisów podatkowych czy też rozszerzające stosowanie jednoznacznych przepisów podatkowych, gdyby miało to na celu zwiększenie obowiązków podatkowych (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 19 grudnia 2016 r., II FPS 4/16). W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości w zakresie interpretacji pojęcia "nabycie" użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., a wynikające z rozumienia tego przepisu opodatkowanie dotyczy podatników dokonujących zbycia majątku osobistego, poza działalnością gospodarczą, w warunkach nierówności opodatkowania (podstawą jest przychód a nie dochód), a także niejasności regulacji kreującej opodatkowanie odpłatnego ich zbycia, zastosowanie zasady in dubio pro tributario jest uzasadnione. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za takim rozumieniem pojęcia "nabycie" użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., które obejmować będzie pierwotne nabycie nieruchomości w ustroju wspólności majątkowej małżeńskiej. Przemawiają za tym zarówno dyrektywy wykładni językowej, celowościowej jak i systemowej. W związku z tym uchwała stanowi, że dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a‒c u.p.d.o.f. nabytych przez współmałżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków. W tej sytuacji za nietrafne należało uznać stanowisko organu podatkowego w niniejszej sprawie. W tej sytuacji, wobec tego, że stan faktyczny sprawy, na kanwie którego podjęta została uchwała jest analogiczny z tym, na podstawie którego wydana została zaskarżona interpretacja indywidualna, należało ją uchylić, jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. art. 10 ust.1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r., poz.361 ze zm.). przez błędną ich wykładnię. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2017r. w sprawie II FSP 2/17 oraz w niniejszym wyroku i udzielić odpowiedzi na zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji pytanie skarżącej w zgodzie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Sąd. Z tych względów, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.