I SA/Ol 797/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie ze skargi M. G., R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy wznowienia postępowania podatkowego w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2016r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Wnioskiem z dnia 3 listopada 2017 r. skarżąca M. G. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Ze złożonego przez skarżącą formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem R. G. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z renty skarżącej w wysokości "[...]" zł, emerytury męża skarżącej w kwocie "[...]" zł oraz pomocy z MOPS w kwocie "[...]" zł tytułem dodatku "na życie" – w miesiącach październik i listopad oraz "[...]" zł tytułem dodatku na gaz – dopłata roczna. Łączny dochód rodziny wynosi "[...]" zł netto miesięcznie. Skarżąca wraz z mężem jest właścicielką połowy budynku z 1900r. wymagającego remontu o powierzchni 168 m2 położonego na działce wspólnej "[...]" o szacunkowej wartości "[...]" zł, w którym znajduje się mieszkanie skarżącej i jej męża o powierzchni 154 m2 o wskazanej wyżej wartości. Ponadto są współwłaścicielami nieruchomości rolnej we współwłasności z innymi osobami, jak wskazała skarżąca bez możliwości sprzedaży. Innego majątku nie posiadają. Argumentując trudną sytuację materialną wnioskodawczyni wskazała na problemy ze zdrowiem. Wyjaśniła, iż od 1995r. jest na rencie inwalidzkiej, jest po kilku operacjach (choroba nowotworowa), ponadto choruje na cukrzycę i bezwład ciała. Mąż wnioskodawczyni jest inwalidą "znacznego stopnia", ma 81 lat, od kilku miesięcy nie wychodzi z domu. Podkreśliła, iż wraz z mężem ponoszą następujące koszty utrzymania: leki 187 zł, prąd 189 zł, woda 156 zł, gaz po przedpłacie 1350 zł -1565 (+ pomoc społeczna 300 zł), TV- 60 zł, telefon -50 zł, szambo 150 zł, śmieci 29 zł, środki czystości i środki papiernicze – 70 zł, "egzekucje komornicze" i nienależne podatki" – 334,40 zł. Ogółem wydatki 2.791 zł. Odnosząc się do posiadanego majątku wyjaśniła, że lokalizacja nieruchomości obok cmentarza oraz dewastacja i zanieczyszczenie jeziora, wspólnego lasu i gruntów przez ścieki cmentarne, śmieci i inne nieczystości pozbawiła właścicieli możliwości sprzedaży przedmiotowych nieruchomości. Na formularzu wniosku skarżąca nadto zamieściła adnotacje, w której wniosła o ustanowienie radcy prawnego w osobie K. P. Ś., ul. "[...]", "[...]". Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a więc jej wniosek o przyznanie prawa pomocy jest uzasadniony. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja majątkowa i dochodowa skarżącej jest skomplikowana. Ponadto wnioskodawczyni oraz jej mąż borykają się z problemami zdrowotnymi, co z natury rzeczy generuje większe, a czasami nieprzewidziane wydatki. Środki finansowe którymi dysponują (ok. "[...]" zł na dwie osoby – w tym pomoc MOPS) wystarczają jedynie do zaspokojenia najbardziej podstawowych ich potrzeb życiowych. Posiadany zaś majątek nie przynosi dochodu. Sytuacja strony nie pozwala zatem na poniesienie kosztów związanych z postępowaniem przed sądem administracyjnym jak i związanych z wynagrodzeniem pełnomocnika z wyboru. W tej sytuacji należało przyjąć, że zaistniały okoliczności warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, o co wnosiła skarżąca. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wyznaczenie konkretnej osoby jako pełnomocnika z urzędu nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 253 p.p.s.a. o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych. Ustanawiając na rzecz strony radcę prawnego sąd nie wskazuje zatem w wydanym postanowieniu konkretnego pełnomocnika. Sąd zwracając się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie pełnomocnika może jedynie poinformować ten organ, iż strona wnosiła o ustanowienie konkretnego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego właściwa rada okręgowa izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez skarżącą. Wobec powyższego na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.