I SA/Ol 709/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłaty paliwowej za miesiące styczeń, lipiec, listopad, grudzień 2012r.; marzec, sierpień 2013r. i marzec 2014r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M.S. (dalej jako skarżący, wnioskodawca, podatnik, strona), reprezentowany przez doradcę podatkowego, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", wymienioną w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku podano, że skarżący prowadzi działalność rolniczą, sierpień jest czasem bardzo intensywnych prac rolniczych, co wiąże się z koniecznością poniesienia w krótkim czasie wysokich kosztów przy produkcji rolnej. Wykonanie zaskarżonej decyzji, z uwagi na brak dostatecznej ilości środków, uniemożliwi skarżącemu wykonanie wszystkich koniecznych prac w gospodarstwie rolnym, co doprowadzi do skutków trudnych do odwrócenia z uwagi na to, iż zakres prac i ich efektywność działalności rolniczej ściśle powiązana jest warunkami pogodowymi i kalendarzem przyrody. Jako dodatkową okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazano wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z uwagi na liczne naruszenia przepisów prawa podatkowego, opisane w uzasadnieniu niniejszej skargi. Przy czym skarżący zdaje sobie sprawę z tego, iż w przypadku oddalenia skargi zmuszony będzie zapłacić zobowiązanie podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji. Nie mniej jednak, z przyczyn wskazanych powyżej dość istotną kwestią, jest moment jego zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe strony skarżącej. W niniejszej sprawie jest to kwota "[...]" zł z tytułu podatku akcyzowego oraz "[...]" zł z tytułu opłaty paliwowej, wraz z odsetkami. Jednakże każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca nie przekonał, że w jego sytuacji wystąpiły omawiane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Okoliczności poniesienia kosztów związanych z produkcją rolną, w szczególności przedstawione jako powód wstrzymania wysokie koszty produkcji rolnej przewidywane w sierpniu br., uniemożliwiające skarżącemu wykonanie wszystkich koniecznych prac w gospodarstwie rolnym i jednoczesną zapłatę należności podatkowych, Sąd ocenił jako przesłanki niewystarczające dla uznania, że w sytuacji skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe nie przekonuje na tle sytuacji majątkowej strony wynikającej już z samych akt podatkowych sprawy. Dodatkowo minął już wskazany przez skarżącego okres obciążenia kosztami produkcji rolnej - sierpień bieżącego roku, do czego Sąd nawiązał w dalszej części uzasadnienia. Przede wszystkim jednak wnioskodawca, reprezentowany przez doradcę podatkowego, nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji materialnej w uzasadnieniu wniosku. Sąd zatem na podstawie otrzymanych od organu akt podatkowych stwierdził, że skarżący był posiadaczem użytków rolnych o powierzchni ponad 79 ha oraz około dwudziestu sztuk maszyn i urządzeń wykorzystywanych przy produkcji rolnej. Powyższe podatnik przedstawił w formie tabelarycznej w deklaracji zawartej w piśmie z dnia 12 lipca 2016r. na str. 2 - 4 (karty nr 52 - 53 akt podatkowych organu I instancji), przy czym jeszcze w sierpniu 2014r. skarżący deklarował posiadanie użytków rolnych o powierzchni ponad 90 ha (k. 73 akt podatkowych organu I instancji). Strona prowadzi zatem gospodarstwo na dużym areale. Odnośnie środków finansowych jakimi dysponuje skarżący nie przedstawił z kolei żadnych informacji. Z akt sprawy wynika jednak, że strona była w stanie opłacać gotówką zakup paliwa w kwotach ogółem ok. 325 tys. zł w okresie od maja do grudnia 2012r. - str. 6 protokołu kontroli podatkowej z dnia 20 lutego 2015r. (k. 59 akt podatkowych organu I instancji). Jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podał, że ponosi obecnie zwiększone koszty bardzo intensywnych prac rolniczych, nie podał natomiast jak kształtują się rzeczywiste koszty tej produkcji i w jakim zakresie negatywnie na nie wpływa wykonanie zaskarżonej decyzji i zapłata kwot z niej wynikających. Tym samym skarżący nie przekonał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w realiach niniejszej sprawy skarżący zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu przypadających na sierpień 2017r. bardzo intensywnych prac rolniczych. W tym zakresie Sąd wyjaśnia, że nie miał ani faktycznej ani prawnej możliwości zająć się rozpatrzeniem wniosku strony jeszcze w sierpniu br.. Zawierająca omawiany wniosek skarga sporządzona w dniu 23 sierpnia 2017r. została przekazana przez organ wraz z aktami podatkowymi sprawy do tut. Sądu w dniu 22 września 2017r.. Ponadto Sąd zajął się rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie decyzji bezzwłocznie po odnotowaniu wpływu zapłaty, dokonanej przez stronę na wezwanie tut. Sądu z dnia 28 września 2017r., tytułem wpisu sądowego od skargi w dniu 27 października 2017r. (k. 21 akt sądowych). Sąd nie mógł wcześniej rozpoznać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stosownie bowiem do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Końcowo Sąd stwierdza, że wyrażone we wniosku przekonanie wnioskodawcy o wadliwości kwestionowanej decyzji, nie stanowi przesłanki do jej wstrzymania. Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie decyzji nie jest władny do rozważania zasadności samej skargi. Powyższe nastąpić może dopiero w wyroku kończącym załatwienie wniesionej skargi. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.