I SA/Ol 639/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Z przedłożonych wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego akt administracyjnych wynika, że M. S. ( dalej: skarżący) pismem z dnia "[...]" wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" ) zażalenie na "niedostarczenie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe za rok 2016 przez Wójta Gminy "[...]"". Postanowieniem z dnia "[...]""[...]" Kolegium, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt.1 i art.239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 201) zwanej dalej w skrócie także "O.p." stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że analizując dopuszczalność wniesienia zażalenia na czynność polegającą na niedoręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe Kolegium stwierdziło, że jest to czynność materialno-techniczna, która nie podlega zaskarżeniu. Stosownie bowiem do art.220 O.p. prawo do odwołania służy od decyzji, a według art. 236 O.p. prawo do zażalenia służy na postanowienie, gdy ustawa tak stanowi. Skoro doręczenie decyzji lub brak takiego doręczenia jest czynnością materialno-techniczną, która nie podlega zaskarżeniu przez wniesienie odwołania lub zażalenia to w konsekwencji organ odwoławczy jest zobowiązany do zastosowania art. 228 §1 pkt1 Ordynacji podatkowej. Zażalenie jest niedopuszczalne, gdy zostało wniesione od innych form działania organów administracji publicznej, a zatem gdy czynność nie jest decyzją, lecz stanowi np. czynność materialno-techniczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i obciążenie organu kosztami postępowania. Podniósł, że nie otrzymał decyzji, zatem nie może jej zaskarżyć. W ten sposób został pozbawiony podstawowych praw. W identycznej sprawie otrzymał decyzję "[...]", nie jest to pierwsze takie działanie SKO. Jest to organ działający nieuczciwie, gdyż orzeka raz tak a raz tak. Podobnie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Celowo wyrządza obywatelom szkodę i krzywdę. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec lakoniczności skargi, w której skarżący nie przedstawił zarzutów natury prawnej odnośnie do postanowienia, a podniósł, że organ działa na jego szkodę, należy wyjaśnić, że zasady i tryb sądowej kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." Stosownie do art.133 i 134 §1 tej ustawy sąd administracyjny orzeka na podstawie akt, w granicach danej sprawy, nie będąc zawiązany zarzutami i wnioskami skargi. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit a)-c) p.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub reguł postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych reguł orzekania wynika, że Sąd tylko wtedy mógłby uchylić zaskarżone postanowienie, gdyby stwierdził, że w świetle obowiązujących przepisów nie powinno ono być wydane, albo zawierać inną treść. Tymczasem okoliczności sprawy wskazują, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie mogło inaczej "wypowiedzieć się procesowo" wobec wniesionego zażalenia. Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy wydał decyzję z dnia "[...]", nr "[...]" w sprawie łącznego zobowiązania za 2016rok. Adresatem jest A. S. Nr gosp. "[...]", której doręczono decyzję w dniu "[...]". Wskazano w decyzji także współwłaścicieli: M. S. i I. S. Ustalone w decyzji zobowiązania w podatku rolnym i od nieruchomości za 2016r. zostały opłacone w całości w obowiązujących terminach ( informacja k.4 akt). Wyjaśnić należy skarżącemu, że taki sposób działania organu podatkowego pierwszej instancji jest zgodny z obowiązującymi przepisami. Według art. 6 c ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( j.t. Dz. U z 2017 poz. 1892) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji ( nakazie płatniczym). W sytuacji, gdy przedmioty opodatkowania tj. grunty rolne, leśne i inne stanowią współwłasność, decyzję ( nakaz płatniczy) wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli, przy czym, gdy gospodarstwo rolne prowadzi w całości jeden ze współwłaścicieli, decyzję wystawia się na tę osobę. Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że organ podatkowy nie ma obowiązku doręczania decyzji każdemu ze współwłaścicieli gospodarstwa rolnego i nieruchomości podlegających opodatkowaniu. Natomiast decyzja doręczona jednemu z nich, jak w niniejszej sprawie siostrze skarżącego, jest wiążąca i skuteczna względem wszystkich współwłaścicieli, którzy ponoszą solidarną odpowiedzialność za łączne zobowiązanie pieniężne, zgodnie z art. 92 §2 O.p. W świetle wskazanych przepisów prawa materialnego oraz stanu faktycznego ( doręczenie decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2016r.) oczywistym jest, że organ odwoławczy nie mógł potraktować zażalenia skarżącego na niedoręczenie decyzji przez Wójta Gminy jako ewentualnego ponaglenia w rozumieniu art. 141 O.p. na niewydanie w terminie decyzji ustalającej zobowiązanie. Zasadnie organ wskazał, że samo doręczenie decyzji jest czynnością materialno- techniczną, która nie podlega zaskarżeniu. W myśl art. 236 O.p. zażalenie przysługuje na wydane w toku postępowania podatkowego postanowienia i to tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Prawidłowo zatem organ na podstawie art. 228 § 1 pkt.1 w związku z art. 239 O.p. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Wbrew zarzutom skargi trudno się dopatrzyć w rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego działania na szkodę skarżącego. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.