I SA/Ol 433/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2015r. sprawy ze skargi D. Ż na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

D. Ż. (dalej powoływana jako "skarżąca", "strona",) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia "[...]"r. Wójt Gminy P. określił skarżącej wymiar w podatku od nieruchomości na 2015 r. powyższą decyzję strona odebrała 24 marca 2015 r. (k. 5 akt admin.). W dniu 9 kwietnia 2015 r., bezpośrednio w Urzędzie Gminy w P. skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO powołując treść art. 223 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej jako O.p.) wskazało, że W przedmiotowej sprawie odwołanie mogło być wniesione zatem najpóźniej w dniu 7 kwietnia 2015 r. (wtorek), a zostało przez stronę złożone osobiście w Urzędzie Gminy w dniu 9 kwietnia 2015 r., czyli 2 dni po terminie. Jednocześnie składająca odwołanie nie złożyła prośby o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, w której uprawdopodobniłaby, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji organu I instancji. Podała, że nie jest właścicielem gruntów ani budynków. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całej rozciągłości swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu , wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje : Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy , że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014 poz.1647 j.t.) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jed. w D.U. z 14.03.2012r., poz. 270 ze zm. , cyt. dalej jako p.p.s.a. ), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto , na podstawie art. 135 p.p.s.a. , sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga , jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny sądu jest kwestia zgodności z prawem postanowienia organu odwoławczego , który na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji określającej podatek od nieruchomości. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Obiektywny fakt uchybienia ustawowemu terminowi zawitemu do wniesienia odwołania jest niewątpliwy. Zgodnie z art. 223 § 2 O.p.. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Z akt sprawy wynika, że decyzja Wójta wraz z pouczeniem o zasadach zaskarżenia została doręczona stronie w dniu 24 marca 2015r. Termin do wniesienia odwołania upływał więc z dniem 7 kwietnia 2015r. Natomiast odwołanie, datowane na dzień 31 marca 2015r. , zostało osobiście wniesione przez skarżącą do organu I instancji w dniu 9 kwietnia 2015 r. Okoliczności te prawidłowo zostały ustalone przez organ. Zdaniem Sądu, wobec takiego stanu faktycznego organ nie mógł orzec inaczej niż w zaskarżonym postanowieniu, do czego był zobligowany treścią art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzec należało jak w sentencji wyroku.