I SA/Ol 313/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi E. B. na postanowienie Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia "[...]", Nr "[...]’ w przedmiocie: odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu WSA/post.1 - sentencja postanowienia

E. B. (zwana dalej skarżącą) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. postanowienie Dyrektora "[...]" Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia "[...]", w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zarządzeniami z dnia 14 lipca 2015 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie podpisanej skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań. Powyższe zarządzenia zostały uznane za doręczone w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), w dniu 29 lipca 2015 r. Pomimo wezwań wskazane braki formalne skargi nie zostały usunięte, a wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. Prawomocnym postanowieniem z dnia 1 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił opisaną skargę. Wnioskiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. (data nadania 18 kwietnia 2017 r.) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 21 kwietnia 2015 r. Wraz z wnioskiem złożyła podpisaną skargę wraz z dowodem uiszczenia wpisu oraz pełnomocnictwem i dowodem uiszczenia opłaty od pełnomocnictwa. We wniosku skarżąca wskazała, że dopiero w dniu 10 kwietnia 2017 r., w czasie rozmowy telefonicznej z pracownikiem tut. Sądu dowiedziała się o brakach formalnych skargi, ich nieusunięciu oraz o odrzuceniu skargi. Skarżąca podniosła, że obiektywnie nie miała możliwości dowiedzieć się o wskazanych wyżej czynnościach, gdyż wcześniej nie otrzymała wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Stronę poinformowano, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skierowane na adres ul. "[...]", O., podczas gdy ww. adres nie był wówczas jej miejscem zamieszkania. W tamtym okresie jej miejscem zamieszkania była ul. "[...]", W. W związku z powyższym skarżąca uznała, że nie zawiniła w uchybieniu terminu do usunięcia braków formalnych skargi, gdyż przesyłka sądowa nie została doręczona na adres pod którym faktycznie strona mieszkała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu winno być wniesione w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że termin do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie podpisanej skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego upływał w dniu 5 sierpnia 2015 r., gdyż wezwania Sądu do dokonania tych czynności uznano za doręczone w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a., w dniu 29 lipca 2015 r. Skarżąca wniosła zaś wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tych czynności wraz z podpisaną skargę oraz dowodem uiszczenia wpisu w dniu 18 kwietnia 2017 r. (data nadania wniosku). Zgodnie natomiast z art. 87 § 5 p.p.s.a., po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Mogłoby to zatem nastąpić w rzeczywiście wyjątkowych okolicznościach typu działanie siły wyższej, np. długotrwałej poważnej klęski żywiołowej. W sprawie tej zaś nie mamy do czynienia z sytuacją nadzwyczajną. Z treści wniosku wynika, że skarżąca nie przebywała pod adresem, który podała Sądowi jako adres, na który mają być kierowane pisma tj. ul. "[...]",O. Sama ograniczyła więc w istotny sposób możliwość doręczenia jej pisma. Sąd ponadto zauważa, że skarżąca mogła i miała obowiązek - zgodnie z art. 70 § 1 p.p.s.a. - powiadomić Sąd o zmianie adresu, pod który należy doręczać jej pisma. Takie powiadomienie skutkowałoby tym, że pisma doręczane byłyby pod inny (wskazany) adres. Przytoczenie zatem ww. okoliczności we wniosku o przywrócenie terminu nie mogło być uznane przez Sąd za "wyjątkowy przypadek". Co prawda ustawa p.p.s.a. nie precyzuje, co mieści się w znaczeniu tego sformułowania, ale niewątpliwie nie może być ono rozumiane rozszerzająco jako każdy przypadek (vide postanowienie NSA z 12 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 273/11, powołane orzeczenia dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o nadzwyczajną sytuację uniemożliwiającą działanie strony w normalnym trybie, tj. z zachowaniem terminów do dokonywania czynności procesowych (vide postanowienia NSA z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 991/11, z 5 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 109/13). W orzecznictwie i doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego przyjmuje się, że kwestia dopuszczalności przywrócenia terminu po upływie roku od jego uchybienia stanowi przesłankę dotyczącą postępowania, należy więc do warunków dopuszczalności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, a nie do przesłanek merytorycznych, czyli do warunków zasadności tego wniosku. Skoro tak, to złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia bez zaistnienia wyjątkowego przypadku powoduje, że wniosek taki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 88 p.p.s.a., a nie oddaleniu (vide postanowienia NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 140/08, z 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 580/10). Zgodnie z art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W sytuacji zatem, gdy złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu, nie miało miejsca w okolicznościach wskazujących na wyjątkowy przypadek, to wniosek strony należy uznać za niedopuszczalny w świetle art. 87 § 5 p.p.s.a. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.