I SA/Ol 308/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

A. S. (dalej: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o. za zaległości podatkowe spółki W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła,iż wysokość zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonych decyzji zamyka się kwotą 1.196.986,00 zł w należnościach głównych. Po uwzględnieniu wysokości odsetek za zwłokę i kosztów postępowania egzekucyjnego jest to prawie 1.800.000,00 zł. Wszczęcie wobec skarżącej egzekucji obejmującej tak dużą kwotę może doprowadzić do nieodwracalnych i trudnych do usunięcia skutków i narazić skarżącą na wyrządzenie znacznej szkody. Skarżąca wskazała, że jej aktualna sytuacja finansowa wyklucza możliwość uregulowania tak wysokich zobowiązań, a ewentualna egzekucja może doprowadzić do pozbawienia jej środków do życia utrzymania. Skarżąca dodała, że ma na utrzymaniu małoletnie dziecko, zaś sama nie posiada żadnego majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie egzekucji. Utrzymuje się bowiem z pomocy rodziców, w ramach której uzyskuje zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych własnych i dziecka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie §3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu w oparciu o art. 61 §3 ppsa sąd opiera się na zamkniętym katalogu przesłanek, zawartych w tym przepisie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca wskazała, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji na wysoką kwotę około 1.800.000 zł może doprowadzić do nieodwracalnych i trudnych do usunięcia skutków a także narazić ją na możliwość wyrządzenie znacznej szkody. Nie wskazała jednak żadnych konkretnych skutków ani też nie sprecyzowała, jaką szkodę miała na uwadze. Przedmiotem zaskarżonej do WSA decyzji jest orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności A. S. oraz M. W. jako członków zarządu Spółki A za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń – grudzień 2012 r. oraz maj – czerwiec 2013 r. w wysokości 1.196.986 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 584.759 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 7.419,44 zł. Niewątpliwie wykonanie tej decyzji, tak jak każdej innej decyzji nakładającej na stronę obowiązek o charakterze pieniężnym, niesie za sobą konsekwencje niekorzystne dla adresata decyzji, gdyż pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Jednak rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Bowiem w razie uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie wskazuje na żadne konkretne okoliczności, świadczące o możliwości wstrzymania wykonania postanowienia. Wniosek został uzasadniony bardzo ogólnie, bez wskazania, jakich konkretnych skutków spodziewa się skarżąca w takiej sytuacji. Zdaniem Sądu, skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła swojego wniosku, pomimo tego, iż wymóg taki wynika z brzmienia art. 61 § 3 ppsa. W oparciu o ten przepis skarżąca była obowiązana do wskazania konkretnych zdarzeń albo okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, a ponadto poprzeć je stosownymi dokumentami. Sąd mógłby wówczas dokonać ich analizy pod kątem stwierdzenia, czy podniesione przez stronę argumenty uzasadniają uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Natomiast samo wskazanie we wniosku ewentualnych negatywnych skutków wykonania decyzji, bez poparcia ich stosownymi dokumentami, nie pozwala na zastosowanie przepisu art.61 §3 ppsa. Dlatego też Sąd uznał, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. nie wykazała ani tego, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani by mogły zostać spowodowane trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.