I SA/Ol 216/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 9 października 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skarg R.S. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" . nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiące od sierpnia do grudnia 2012r. oraz od stycznia do września 2013r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji.

R.S. (dalej jako "skarżący", "wnioskodawca"), wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". w przedmiocie zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiące od sierpnia do grudnia 2012r. oraz od stycznia do września 2013r. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie w sprawie ze względu na fakt, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w przedmiocie opłaty paliwowej jest uzależnione od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie podatku akcyzowego za ten sam okres. Sprawa o sygn. akt I SA/Ol 516/15, nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta, albowiem od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 28 kwietnia 2016r., uchylającego decyzję w przedmiocie podatku akcyzowego została wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia 13 września 2017r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podniósł, że pomimo zawieszenia postępowania w sprawie, cały czas prowadzone jest postępowanie egzekucyjne wobec jego osoby. Dochodzone przez organy zobowiązania zarówno z podatku akcyzowego, VAT i podatku paliwowego są bardzo duże i ich natychmiastowa ściągalność może zakłócić prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej. Wskazał, że natychmiastowe wykonanie przedmiotowej decyzji skutkować będzie dla niego trudnymi, a wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci całkowitego pozbawienia strony płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności i prowadzenia działalności gospodarczej, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników, a tym samym doprowadzi to do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej i utraty jedynego źródła dochodu. Skarżący wskazał, iż na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", w sprawie wymiaru podatku akcyzowego wyegzekwowano całość należności w wysokości 101.540 zł. W celu zapłaty należności z tej decyzji został zaciągnięty kredyt i w chwili obecnej nie jest możliwe zaciągnięcie kolejnego kredytu na zapłatę należności z decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Podał, że wydana została wobec niego decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w (zaskarżona do NSA w Warszawie) z dnia "[...]"., w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od sierpnia 2012r. do września 2013r. w łącznej wysokości 92.989 zł. Należność wynikającą z tej decyzji spłaca ratalnie, co w powiązaniu z ratami kredytu zaciągniętego na zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego i innymi zobowiązaniami znacznie obciąża jego budżet. Podkreślił, że oprócz wyżej wskazanych kwot zobowiązany jest do uiszczania odsetek od każdej należności od 2014r., kosztów sądowych w związku ze składanymi skargami oraz kosztów egzekucyjnych. Łączna wysokość egzekwowanych należności podatkowych przekracza możliwości finansowe, jak również nie znajduje pokrycia w całym majątku prywatnym, jak i firmowym. Podkreślił, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się także z interesem publicznym, albowiem w swych działaniach zmierza do tego aby kwota zaległości podatkowej, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego, była możliwa do spłacenia, co będzie możliwe jedynie w przypadku umożliwienia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, jako jedynego źródła jego przychodu. Obecnie nie jest w stanie znaleźć korzystniejszej oferty świadczenia usług, dzięki której mógłby zwiększyć swój przychód. Dodatkową barierą w osiąganiu wyższych przychodów jest także brak odpowiednio wyszkolonej siły roboczej na rynku pracy. Ponadto, nawet w przypadku braku pracy prowadzenie firmy transportowej wiąże się także z comiesięcznymi kosztami m.in. naprawy, konserwacji pojazdów i innych opłat. Zobowiązania z miesiąca na miesiąc zwiększają się, natomiast wpływy do firmy są coraz mniejsze. Dodał, iż oprócz wyżej wskazanych zaległości posiada również inne bieżące zobowiązania wobec kontrahentów. Nie posiada żadnych oszczędności, majątek, który posiada pozostaje pod zastawem banków (dom pod hipoteką zaciągniętą na spłatę podatku akcyzowego, zaś ciągniki siodłowe jako zabezpieczenie podatku VAT), nie ma możliwości sfinansowania działalności z innego źródła niż z jego własnej działalności. Podkreślił, że nie posiada znacznego majątku. Dom, w którym mieszka, został zabezpieczony kredytem hipotecznym na spłatę zadłużenia z podatku akcyzowego, natomiast dwa ciągniki siodłowe i naczepa stanowią zabezpieczenie spłaty zobowiązania z podatku VAT. Nie bez znaczenia jest fakt, iż jest jedynym żywicielem rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GZ 196/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). W świetle powyższych uwag, zdaniem Sądu, należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną dla niej szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Jako uzasadnione jawią się zaprezentowane we wniosku uwagi o istnieniu zagrożenia likwidacji prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, a w związku z tym utraty pracy również przez zatrudnianych przez niego pracowników. Wprawdzie przedmiot sporu stanowi świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne, co oznacza – w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi – zwrot należności z odsetkami, jednak Sąd biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą skarżącego stwierdził, że w niniejszym przypadku zachodzą podstawy do przyjęcia, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, zachodzi niebezpieczeństwo powstania u skarżącego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślić należy, że na mocy § 6 art. 61 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.