I SA/Ol 186/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące: listopad 2011r., grudzień 2011r., maj 2012r., sierpień 2012r., wrzesień 2012r., listopad 2012r., grudzień 2012r., luty - kwiecień 2013r., sierpień - październik 2013r., oraz opłaty paliwowej za ww. miesiące postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

B.K. (dalej jako skarżący, wnioskodawca, strona), reprezentowany przez radcę prawnego, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", wymienioną w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku podano, że konieczność uiszczenia przez skarżącego wraz odsetkami kwot: 74.496 zł z tytułu podatku akcyzowego oraz 4.431 zł z tytułu opłaty paliwowej, stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, szczególnie w sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się obecnie skarżący. Ponadto wnioskodawca w 2016r. poniósł szkodę w uprawach rolnych ocenioną na 34,97% średniej rocznej produkcji, w wyniku ujemnych skutków przezimowania. Dodatkowo poniósł znaczną szkodę w uprawach rzepaku (20 ha z posiadanych przez niego 29,09 ha upraw wymarzło). Skarżący co miesiąc spłaca umowy pożyczki na dwa ciągniki rolnicze - łączna wartość miesięcznych rat spłaty przekracza 9.000 zł. Do skargi dołączono potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie protokołu z 30.03.2016r. z oszacowania szkód upraw rolniczych, jak też dwóch umów pożyczki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wyjaśnić należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Bez wątpienia wysokość obciążeń podatkowych może wpływać na warunki finansowe strony skarżącej. W niniejszej sprawie jest to kwota 74.496 zł z tytułu podatku akcyzowego oraz 4.431 zł z tytułu opłaty paliwowej, wraz z odsetkami. Jednakże każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach podmiotu zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Szkody w uprawach rolniczych oraz obciążenia wynikające ze spłaty dwóch umów pożyczki, przedstawione jako powód wstrzymania, Sąd ocenił jako okoliczności niewystarczające dla uznania, że w sytuacji skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona zgłosiła szkodę w uprawach rolniczych i ma możliwość otrzymania stosownej pomocy z tym związanej. Ponadto z samego protokołu szkód wynika, że skarżący uzyskiwał w ostatnich trzech latach z produkcji rolnej średnio 469.551,44 zł rocznie (kolumna 7), co przy ogólnej wysokości zgłoszonych szkód na kwotę 164.214,03 zł powoduje, że strona operuje znacznymi środkami finansowymi (karty nr 13 - 15 akt sądowych). Zatem wnioskujący nie znajduje się w sytuacji powodującej wystąpienie omawianych przesłanek dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uwzględniając również powoływaną przez stronę szkodę w uprawach rzepaku. Spłata powoływanych pożyczek nie może wpłynąć na zmianę tej oceny. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.