I SA/Ol 178/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) sędzia WSA Anna Janowska Protokolant specjalista Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 18 lutego 2026 r., nr 13/OR14/2026 w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2024 oddala skargę

Skarga G. Sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "strona" lub "skarżąca") dotyczy decyzji Dyrektora Warmińsko–Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej: "Dyrektor ARiMR", "organ odwoławczy") utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ostródzie (dalej: "Kierownik BP" "organ I instancji") z 31 marca 2025 r. nr 0263-2025-002536 w sprawie odmowy przyznania podstawowego wsparcia dochodów oraz płatności redystrybucyjnej na 2024 r. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 1 lipca 2024 r. (dalej: "Wniosek") producent rolny zwrócił się do Kierownika BP o przyznanie na 2024 r. płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, w tym w zakresie wsparcia dochodów 2024 oraz płatności redystrybucyjnej. W dniu 11 marca 2025 r. w gospodarstwie rolnym strony dokonano oględzin działki ewidencyjnej nr [...] pod kątem oceny stanu jej użytkowania. Stwierdzono, że cała działka rolna jest w trakcie rekultywacji, są na niej widoczne: pnie drzew, rozdrobnione gałęzie i zmulczowane zakrzaczenie. Na dzień przeprowadzenia kontroli brak było możliwości identyfikacji granic faktycznego użytkowania, w związku z czym odstąpiono od pomiaru. Powyższe ustalenia zawarto w protokole z oględzin działki referencyjnej w zakresie weryfikacji powierzchni MKO (dalej: "protokół"). W decyzji z 31 marca 2025 r. Kierownik BP odmówił stronie przyznania płatności objętych wnioskiem i nałożył kary w wysokości 4.136,19 zł i 1.444,84 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że producent rolny zawyżył o 100% powierzchnię uprawnioną do podstawowego wsparcia dochodów (8,56 ha), która jak stwierdzono podczas postępowania wynosi 0,00 ha. Strona wniosła odwołanie od decyzji Kierownika BP, zarzucając naruszenie w sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "Kpa") poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na 2024 r. Z tych powodów wniosła o zmianę decyzji i przyznanie płatności na 2024 r., a ponadto o przeprowadzanie (przy zapewnieniu jej czynnego udziału): kontroli na miejscu w celu stwierdzenia maksymalnej powierzchni kwalifikowanej oraz dowodu z załączonych do odwołania nagrań video, przedstawiających stan powierzchni działek zadeklarowanych we wniosku. Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor ARiMR wydał zaskarżoną do Sądu decyzję, w której wyjaśnił, że warunki do przyznania płatności ekologicznych na 2024 r. zostały określone w przepisach ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1741 ze zm.; dalej: "ustawa o Planie Strategicznym") oraz wynikających z jej treści aktów prawa krajowego i unijnego. Organ powołał się także na przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary (Dz. U. z. 2023 r.. poz. 477 ze zm.: dalej: "rozporządzenie z dnia 10 marca 2023 r."). Wyjaśnił, że powierzchnie działek rolnych ustalane są w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306 2013 (Dz.U.UE. L. z 2021 r. Nr 435, str. 187 ze zm.; dalej: "rozporządzenie nr 2021/2116"). Przepisy tego rozporządzenia w art. 72 przewidują przeprowadzanie kontroli administracyjnych wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność pod kątem ich legalności i prawidłowości, które są uzupełniane przez kontrole na miejscu. Organ odwoławczy wskazał, że działka ewidencyjna nr [...] podlegała wizytacji terenowej w dniu 11 marca 2025 r. podczas której zastano ją w procesie rekultywacji, a z uwagi na brak możliwości identyfikacji granic faktycznego użytkowania, odstąpiono od jej pomiaru. Zrelacjonował, że we wniosku o płatność działka ta została zadeklarowana przez stronę na powierzchni 8,56 ha, a prowadzoną na niej uprawę określono jako mieszankę wieloletnich traw. Tymczasem podczas kontroli przeprowadzonej 11 marca 2025 r. na obszarze, na którym została zadeklarowana mieszanka wieloletnia traw, nie stwierdzono przywrócenia terenu do użytkowania rolniczego po wycince drzew. Na obszarze tym, widoczne są: pnie drzew, zmulczowane zakrzaczenie i rozdrobnione nieusunięte z działki gałęzie, które zostały udokumentowane na wykonanych podczas kontroli licznych fotografiach, ujętych w uzasadnieniu decyzji. Dyrektor ARiMR ocenił, że obszar w takcie przywracania go do użytkowania rolniczego i w trakcie rekultywacji nie kwalifikuje się do płatności ze względu na brak utrzymania użytków rolnych w stanie nadającym się do wypasu bydła. Natomiast po przywróceniu tego obszaru do użytkowania rolniczego, odpowiednia powierzchnia gruntów użytkowanych rolniczo, potencjalnie będzie mogła zostać zadeklarowana przez producenta rolnego w następnym wniosku o przyznanie płatności. Odnosząc się natomiast do materiałów załączonych przez stronę do odwołania Dyrektor ARiMR stwierdził, że nie stanowią one dowodu użytkowania rolniczego i wypasu krów na działce rolnej A, położonej w granicach działki referencyjnej nr [...]. Ocenił bowiem, że na przedstawionych dwóch filmach, widoczny jest brak jakichkolwiek śladów użytkowania rolniczego ww. działki. Na działce nie występuje ruń łąkowa, wobec czego nie ma możliwości prowadzenia wypasu krów, gdyż zwierzęta te nie jedzą: kory, zrębków drzew i rozdrobnionych gałęzi, które nie mają przydatności paszowej. Zdaniem organu odwoławczego nie stanowi przedmiotu oceny użytku rolnego zawartość węgla w glebie, która jak podniosła strona była przyczyną pozostawienia na działce zrębków i rozdrobnionych gałęzi po usuniętych drzewach. Dyrektor ARiMR nie znalazł także podstaw do przeprowadzenia powtórnej kontroli na działce referencyjnej nr [...]. Uznał bowiem, że przeprowadzona w sprawie wizytacja terenowa w prawidłowy sposób ukazała stan faktyczny dotyczący użytkowania rolniczego działki w dniu kontroli. Podsumowując Dyrektor ARiMR stwierdził, że działka rolna A w 2024 r. nie kwalifikowała się do przyznania płatności ekologicznych, ze względu na niewyznaczenie maksymalnego kwalifikującego się obszaru dla deklarowanej działki ewidencyjnej nr [...], o którym mowa w § 11 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego. W oparciu o wyniki wizytacji terenowej stan działki rolnej A uznano w całości za niekwalifikujący się ze względu na brak użytkowania rolniczego, co uniemożliwiło wyznaczenie obszaru MKO i skutkuje brakiem możliwości przyznania płatności do takiego gruntu. Działka ta zdaniem Dyrektora ARiMR w 2024 r. pozostawała w procesie rekultywacji i przywracania do użytkowania rolniczego, co jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z tych też powodów jako prawidłową organ odwoławczy ocenił odmowę przyznania stronie podstawowego wsparcia dochodu i płatności redystrybucyjnej oraz nałożenie stosownych kar pieniężnych. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzucono naruszenie w tej sprawie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i uznanie, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na 2024 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że kwestionowany przez organ odwoławczy obszar został przywrócony do użytkowania rolniczego przed złożeniem wniosku w 2024 r. Wskazano, że na działce przeprowadzono szereg czynności, w tym usunięto drzewa oraz dokonano zasiewu trawy metodą rzutową. W 2024 r. na działce prowadzony był wypas krów, co w ocenie skarżącej dowodzi rolniczego użytkowania gruntu. Wyjaśniono, że gdzieniegdzie na działce pozostawiono zrębki i rozdrobnione gałęzie po usuniętych drzewach, gdyż jest to zabieg agrotechniczny mający na celu zwiększanie zawartości węgla w glebie. Zauważono, że pozostawione zakrzaczenia występowały jedynie na części działki, zaś na przeważającej jej części rosła trawa, co obrazuje mapka znajdująca się na s. 7 zaskarżonej decyzji. W takim stanie rzeczy przyjęto, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i konieczne jest przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych w celu ustalenia rzeczywistych okoliczności faktycznych sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2026 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: "ppsa") połączył sprawy o sygn. akt I SA/Ol 178/26 i I SA/Ol 179/26 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Ze stanowisk stron oraz akt sprawy wynika, że poza sporem pozostają ogólne warunki przyznania pomocy w ramach płatności bezpośrednich określone w ustawie o Planie Strategicznym, takie, jak posiadanie przez skarżącą numeru identyfikacyjnego w krajowym systemie ewidencji producentów, czy złożenie w terminie wniosku o przyznanie pomocy. Sporna jest zaś kwestia, czy grunty zadeklarowane we Wniosku spełniają warunki przyznania pomocy. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 1 ww. ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli prowadzi działalność rolniczą, a łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Za obszar zatwierdzony uważa się obszar spełniający warunki przyznania pomocy, co wynika z art. 2 pkt 19 ustawy o Planie Strategicznym. Zaś w art. 48 ust. 1 lit. a), b) i h) tej ustawy wysokość pomocy w zakresie podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej i płatności ekologicznych w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej pomocy i stawki tej pomocy na 1 ha tej powierzchni. W § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków uznawania gruntów za kwalifikujące się hektary (Dz. U. z 2023 r. poz. 477 ze zm., dalej: "rozporządzenie w sprawie kwalifikujących się hektarów") przyjęto, że za grunty stanowiące kwalifikujący się hektar, o którym mowa w art. 4 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz. Urz. UE L 435 z 06.12.2021, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 2021/2115", uznaje się użytki rolne danego gospodarstwa, które w trakcie roku kalendarzowego, na który wnioskuje się o płatności bezpośrednie, są wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, zwanej dalej "działalnością rolniczą", lub są w przeważającej mierze wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej. Ponadto w ust. 4 tego paragrafu wskazano, że użytki rolne, do których mogą zostać przyznane płatności bezpośrednie, powinny spełniać warunki uznawania za kwalifikujący się hektar od dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do końca roku kalendarzowego, a w przypadku gdy zakończenie działalności rolniczej nastąpi w kolejnym roku kalendarzowym - do dnia zakończenia wykonywania działalności rolniczej, wskazanej we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, na tych użytkach. W art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym ustalono, że rolnik prowadzi działalność rolniczą, jeżeli prowadzi działalność polegającą na (...) utrzymywaniu użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego. Z akt sprawy wynika, że Wnioskiem o przyznanie pomocy objęta została działka ewidencyjna nr [...] oznaczona literą "A" z zadeklarowaną powierzchnią 8,56 ha i uprawą mieszanki wieloletniej traw (akta administracyjne k.1/6). Oględziny działki dokonane 11 marca 2025 r. nie potwierdziły deklarowanego przez skarżąca sposobu użytkowania zadeklarowanej powierzchni. W protokole oględzin (k.2/1) stwierdzono bowiem, że cała działka rolna jest w trakcie rekultywacji, są na niej widoczne: pnie drzew, rozdrobnione gałęzie i zmulczowane zakrzaczenie. Wobec tego, że na dzień przeprowadzenia kontroli brak było możliwości identyfikacji granic faktycznego użytkowania, odstąpiono od pomiaru. W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenia dokonane przez kontrolujących, poparte dokumentacją fotograficzną załączoną do akt sprawy pozwalały na wyrażenie przez organy oceny o braku podstaw do zakwalifikowania do płatności całego zadeklarowanego obszaru znajdującego się w trakcie rekultywacji, co zostało szeroko opisane na str. 20-21 zaskarżonej decyzji. Poza treścią ww. protokołu oględzin na taką ocenę pozwala także materiał graficzny zawarty w decyzji. Fotografie przedstawiają bowiem sporne grunty w taki sposób, jaki został opisany ww. protokole, a następnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Widać na nich m.in. ślady prac porządkowych, w tym wycinki drzew lub krzewów, a także pozostałości po tych pracach w postaci resztek gałęzi oraz pni. Nie widać zaś runi łąkowej wskazującej na uprawę zadeklarowanej mieszanki wieloletniej traw. Skarżąca nie wykazała ani nie uprawdopodobniła, aby rozpoczęła uprawę tej mieszanki, a w tym, przykładowo, nie przedłożyła dowodów zakupu materiału siewnego. Z § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kwalifikujących się hektarów w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym wynika, że grunty stanowiące kwalifikujący się hektar to użytki rolne wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej, tj. polegającej na ich utrzymywaniu stanie nadającym się do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego. Materiał zdjęciowy zebrany przez organ nie pozwala na uznanie, że sporne grunty nadawały się w trakcie oględzin do prowadzenia tak scharakteryzowanej działalności. Słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, że do wypasu konieczne jest występowanie runi łąkowej, której nie widać na fotografiach wykonanych podczas oględzin w 2025 r. Zdaniem Sądu podobna sytuacja miała miejsce także w okresie objętym Wnioskiem (2024). W odwołaniu wskazano bowiem, że szereg czynności o charakterze porządkowym takich jak usunięcie drzew czy zasiew traw wykonano na spornych gruntach przed złożeniem Wniosku (1 lipca 2024 r.). Nie negując wykonania przez skarżącą tych czynności przed złożeniem Wniosku zauważyć jednak należy, że treść protokołu oględzin oraz dokumentacja fotograficzna wskazują, że efekt wskazanych w odwołaniu prac (przywrócenie do użytkowania rolniczego) nie nastąpił do czasu oględzin przeprowadzonych przez organ w 2025 r., tym bardziej więc nie mógł nastąpić w okresie objętym decyzją (2024 r.), lecz mogło się to zdarzyć później, co nie ma jednak wpływu na płatności na 2024 r. Wzmacnia zaś tezę organu o braku utrzymywania gruntów w stanie nadającym się do wypasu w okresie, którego dotyczył Wniosek (2024). Z rozpoznawanej sprawy wynika, że zakwestionowany został cały obszar kontrolowanej działki A o numerze referencyjnym [...], zatem cała działka została uznana za niekwalifikującą się do płatności. Zdaniem Sądu materiał zdjęciowy zebrany przez organ pozwalał na zajęcie przez organ takiego stanowiska. Słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, że do wypasu konieczne jest występowanie runi łąkowej, której nie widać na fotografiach wykonanych podczas oględzin w 2025 r. Zdaniem Sądu podobna sytuacja miała miejsce także w okresie objętym Wnioskiem (2024). W odwołaniu wskazano bowiem, że szereg czynności o charakterze porządkowym takich jak usunięcie drzew czy zasiew traw wykonano na spornych gruntach przed złożeniem Wniosku (1 lipca 2024 r.). Nie negując wykonania przez skarżącą tych czynności przed złożeniem Wniosku zauważyć jednak należy, że treść protokołu oględzin oraz dokumentacja fotograficzna wskazują, że efekt wskazanych w odwołaniu prac (przywrócenie do użytkowania rolniczego) nie nastąpił do czasu oględzin przeprowadzonych przez organ w 2025 r., tym bardziej więc nie mógł nastąpić w okresie objętym decyzją (2024 r.), lecz mogło się to zdarzyć później, co nie ma jednak wpływu na płatności na 2024 r. Wzmacnia zaś tezę organu o braku utrzymywania gruntów w stanie nadającym się do wypasu w okresie, którego dotyczył Wniosek (2024). W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko Dyrektora ARiMR w kwestii dokonanej na str. 20 zaskarżonej decyzji oceny dowodu z nagrań wideo załączonych do odwołania. Z przedstawionych nagrań wideo wynika stan działki zbliżony do tego, który został ujęty na fotografiach wykonanych w trakcie kontroli, co prawidłowo ocenione zostało przez organ jako niepotwierdzające użytkowania rolniczego gruntów i wypasu krów w 2024 r. Organ odwoławczy dysponował wyżej omówionymi własnymi dowodami, których wartości skarżąca nie podważyła. Nie podała bowiem takich argumentów, które dyskredytowałyby treść protokołu oględzin oraz dokumentacji fotograficznej wykonanej w czasie oględzin. W tej sytuacji organ nie był zobowiązany do uwzględnienia wniosku skarżącej o przeprowadzenie kontroli na miejscu. W skardze podjęto polemikę z oceną organu, powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu, podtrzymując stanowisko, że przed złożeniem Wniosku grunty zostały przywrócone do użytkowania rolniczego. Jednak z wyżej podanych przyczyn Sąd stanowiska skarżącej nie podzielił. Zaś w kwestii zarzucanego naruszenia art. 7 i art. 77 Kpa wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 5 ustawy o Planie Strategicznym (...) do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), chyba że ustawa o Planie Strategicznym stanowi inaczej. W art. 66 ust. 1 tej ustawy przyjęto, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Zaś zgodnie z ust. 2 tego artykułu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności, prowadzonym przez organy ARiMR zostały zmodyfikowane zasady ogólne tego postępowania, co należy odnieść do wskazanych w skardze art. 7 Kpa (zasada prawdy obiektywnej) i art. 77 § 1 Kpa (obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego). Z uwagi na przytoczoną treść art. 66 ust. 1 i 2 ustawy o Planie Strategicznym powołane w skardze przepisy Kpa nie miały zastosowania w sprawie. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywał ograniczony w stosunku do tych przepisów obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, nie zaś obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W ocenie Sądu obowiązek powyższy został zrealizowany w stopniu pozwalającym na sądową weryfikację stanowiska zajętego przez organ. Jak wyżej podano, prawidłowa jest bowiem ocena dowodów zawarta w zaskarżonej decyzji, stwierdzająca niezgodność pomiędzy powierzchną zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przez organ. Wobec braku zasadności zarzutów skargi została ona oddalona na podstawie art. 151 ppsa.