I SA/Ol 172/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piszu z dnia 30 grudnia 2021 r. nr 2815-SEE.711.45664830.2021.1.BESAM w przedmiocie zajęcia wierzytelności pieniężnej postanawia odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem skargi A. K. (dalej: "skarżący") nie jest jednak tego rodzaju postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym lecz czynność egzekucyjna Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piszu (dalej: "NUS") polegająca na zajęciu wierzytelności pieniężnej (wynagrodzenia skazanego), które zostało dokonane zawiadomieniem z 30 grudnia 2021 r. nr 2815-SEE.711.45664830.2021.1.BESAM. Zawiadomienie to zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności (Areszt Śledczy) w dniu 7 stycznia 2022 r., zaś zobowiązanemu (skarżącemu) w dniu 11 stycznia 2022 r. W zawiadomieniu tym zawarto prawidłowe pouczenie dla zobowiązanego o zasadach wniesienia skargi na czynność egzekucyjną do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności (art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.). Pomimo takiego pouczenia, skarżący nie wniósł jednak skargi na czynność egzekucyjną do organu egzekucyjnego, który dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej (NUS) lecz skierował skargę na tą czynność do tutejszego Sądu. Skarga ta podlega jednak odrzuceniu jako przedwczesna. Wymaga bowiem podkreślenia, że skarga na czynność egzekucyjną, o jakiej mowa w art. 54 ww. ustawy, rozpatrywana jest w postępowaniu egzekucyjnym a nie sądowoadministracyjnym. Na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie. Po wyczerpaniu zaś tego środka zaskarżenia zobowiązany może wnieść skargę na postanowienie organu odwoławczego do sądu administracyjnego (zob. art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wówczas też dokonywana jest kontrola legalności postanowień organów obu instancji wydanych w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. W tego rodzaju sprawach, warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest zatem uprzednie przeprowadzenie postępowania przed właściwymi organami egzekucyjnymi. Sąd nie rozpatruje bowiem tego rodzaju skarg, a jedynie kontroluje legalność ich rozpatrzenia w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący nie dochował jednak takiego trybu rozpatrywania skargi na czynność egzekucyjną, co uniemożliwia sądowi merytoryczne odniesienie się do skargi i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skutkuje jej odrzuceniem.