I SA/Ol 168/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Janowska, Protokolant sekretarz sądowy Weronika Ćwiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego Spółka Akcyjna z siedzibą w Olsztynie z dnia 14 kwietnia 2026 r., nr WPU-FEWM.01.09-IP.02-0567/24.2026(2984) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę

M.G. (dalej: "wnioskodawca", "strona" lub "skarżący") wniósł skargę na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego Spółka Akcyjna z siedzibą w Olsztynie (dalej: "Agencja", "Instytucja Pośrednicząca", "IP" lub "organ") z 14 kwietnia 2026 r. nieuwzględniającą protestu od negatywnej oceny wniosku nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]". Do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia doszło w niżej przedstawionym stanie faktycznym. Wniosek o dofinansowanie projektu (dalej: "Wniosek") złożony został 31 października 2024 r. Przedmiotem inwestycji objętej Wnioskiem miało być utworzenie lakierni i blacharni samochodowej w istniejącym budynku gospodarczym w [...]. Wezwaniami z 21 października 2025 r. oraz z 4 grudnia 2025 r. Agencja wezwała wnioskodawcę do uzupełnienia Wniosku. W pierwszym z ww. wezwań m.in. w zakresie Kryterium 14 "Projekt jest zgodny z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska" zobowiązano wnioskodawcę do: a) złożenia zgodnego z obowiązującym wzorem, określonym w załączniku nr 3 do Regulaminu wyboru projektów - aktualnego formularza w zakresie oceny oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem zasady "Nie czyń znaczącej szkody" - zasady DNSH (Załącznik 2.1 do Wniosku). Poinformowano wnioskodawcę, że należy zweryfikować informacje o nieinfrastrukturalnym charakterze projektu - jeśli obejmuje on realizację instalacji kwalifikującej się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DzU z 2019 r. poz.1839 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie OOŚ") to projekt nie będzie miał charakteru nieinfrastrukturalnego. Ponadto zażądano wyjaśnienia, czy dla działań objętych projektem analizowano przepisy dot. oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięć, tj. kwalifikacji projektu do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu OOŚ. b) zweryfikowania dokonanego zakreślenia w polu opisowym A.2.1 oraz przedstawionych informacji, zgodnie z którymi projekt nie kwalifikuje się do przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu OOŚ. Zobligowano wnioskodawcę do przeanalizowania kwalifikacji inwestycji do § 3 ust.1 pkt 14 ww. rozporządzenia - instalacje do powierzchniowej obróbki substancji, przedmiotów lub produktów z zastosowaniem rozpuszczalników organicznych, gdyż w ramach projektu zaplanowano zakup i montaż kabiny lakierniczej, boxa lakierniczego i innych urządzeń do prowadzenia procesu lakierowania pojazdów i ich elementów, która prawdopodobnie stanowi taką instalację. Zażądano wyjaśnienia, czy do planowanych procesów obróbki powierzchniowej wykorzystywane będą rozpuszczalniki organiczne i/lub farby/lakiery zawierające rozpuszczalniki organiczne, zaś w takiej sytuacji inwestycja kwalifikuje się do ww. kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymagane jest uzyskanie dla projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy wówczas zweryfikować zakreślenia dokonane w punkcie A.2.1 Załącznika 2.1 oraz odpowiednio wypełnić, zgodnie z instrukcją wypełniania formularza, punkt A.2.3 i dołączyć stosowne dokumenty. c) wyjaśnienia w polu opisowym A.3 - w zakresie obowiązku uzyskania decyzji i zezwoleń, o których mowa w art. 72 ust. 1, 1a,1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 z późn. zm., dalej "ustawa OOŚ") np. pozwolenia na budowę czy zgłoszenia budowy - czy realizacja projektu - utworzenie lakierni i blachami w istniejącym budynku gospodarczym, nie będzie związane z koniecznością zmiany sposobu użytkowania budynku i uzyskania stosownego zgłoszenia budowlanego? Z kolei w wezwaniu z 4 grudnia 2025 r. w zakresie Kryterium 14 ponownie wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia/wypełnienia Załącznika 2.1 do Wniosku zgodnie z Instrukcją zawartą w poszczególnych punktach formularza oraz do: - w punkcie A.2.1 – zmiany dokonanego zakreślenia, gdyż zakres projektu kwalifikuje się do § 3 ust.1 pkt 14 rozporządzenia OOŚ, zatem właściwym jest zaznaczenie drugiej opcji, tj. "załącznikiem II do tej dyrektywy, wymienionym w §3 ust. 1 lub §3 ust. 2 rozporządzenia OOŚ)". - w punkcie A.2.3 - uzasadnienie dokonanego zakreślenia poprzez wyjaśnienie, czy w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego projektem przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, tj. czy organ prowadzący postępowanie – [...], wydał postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (opinie organów współdziałających wskazują na brak takiego obowiązku). Jeśli nie przeprowadzono oceny, należy zweryfikować zakreślenia dokonane w tym punkcie. Poinformowano przy tym wnioskodawcę, że zgodnie z Instrukcją zawartą w formularzu, należy dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (z klauzulą ostateczności) oraz informację potwierdzającą poprawne podanie tej decyzji do publicznej wiadomości. Dodano, że ww. informacja może być przedstawiona w formie dokumentacji potwierdzającej wykonanie przez organ obowiązku podania rozstrzygnięcia do publicznej wiadomości, o którym mowa w art. 38, art. 85 ust.3 i art. 95 ust. 3 ustawy OOŚ. - w polu opisowym A.3 – wezwano do jednoznacznego wskazania, czy realizacja projektu wymaga uzyskania decyzji i zezwoleń, o których mowa w art. 72 ust. 1, 1a,1b ustawy OOŚ, a jeśli tak to jakich, gdyż w punkcie tym znajdują się sprzeczne dane na ten temat. W dniu 15 grudnia 2025 r., z zachowaniem wyznaczonego w wezwaniu organu siedmiodniowego terminu wnioskodawca złożył poprawiony Wniosek o dofinansowanie. Pismem z 5 lutego 2026 r. IP poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu z powodu niespełnienia zerojedynkowego kryterium wyboru projektów, tj. Kryterium 14 "Projekt jest zgodny z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska". Uznano bowiem, że wnioskodawca nie przedłożył wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z klauzulą ostateczności (tj. przedłożył decyzję bez tej klauzuli) oraz nie przedstawił informacji potwierdzającej poprawne podanie tej decyzji do publicznej wiadomości. W proteście z 24 lutego 2026 r. strona podniosła, że ocena Wniosku jest niezgodna z Regulaminem wyboru projektów w ramach naboru nr [...] (dalej: "Regulamin wyboru projektów" lub "Regulamin") oraz z Kartą z definicjami kryteriów wyboru projektów stanowiącą Załącznik nr 4 do ww. Regulaminu, a także z Listą sprawdzającą stanowiącą załącznik nr Załącznik nr 5 do ww. Regulaminu, jak też z Kartą oceny, a ponadto jest nieprzejrzysta i nierzetelna. Zarzucono też przeprowadzenie procedury w sposób niezapewniający równego traktowania wnioskodawców, z naruszeniem art. 45 ust. 1 i 2 w zw. z art. 46 oraz art. 51 ust. 1 oraz art. 55 ust. 1 zd. 2 ustawy wdrożeniowej. Na tej podstawie zażądano w proteście dokonania ponownej oceny wniosku i przyznania oceny pozytywnej w ramach spornego kryterium. Do protestu załączono decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. decyzję Prezydenta Miasta [...] z 15 grudnia 2025 r. [...] orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska dla przedsięwzięcia "[...]". Na decyzji tej widnieje klauzula ostateczności nadana 14 stycznia 2026 r. Zdaniem strony IP powinna uwzględnić w trakcie oceny projektu, że na dzień dokonywania oceny Wniosku decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach była ostateczna, jedynie nie była na niej naniesiona klauzula ostateczności, co mogło zostać zweryfikowane przez IP. Zdaniem strony do wniosku został dołączony dokument stwierdzający podanie tej decyzji do publicznej wiadomości. W informacji o nieuwzględnieniu protestu z 14 kwietnia 2026 r. IP wskazała na zapewnienie wnioskodawcy możliwości dwukrotnego uzupełnienia/poprawy Wniosku. Podała, że ocena Wniosku została dokonana na podstawie dokumentacji konkursowej. Ze względu na przedmiot Wniosku – utworzenie lakierni i blacharni w istniejącym budynku gospodarczym – projekt kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia OOŚ jako instalacja do powierzchniowej obróbki substancji i produktów z wykorzystaniem rozpuszczalników organicznych i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy OOŚ". Dlatego wnioskodawca, zgodnie z Instrukcją wypełniania załącznika 2.1 (Formularz w zakresie oceny oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem zasady "Nie czyń znaczącej szkody" - zasady DNSH) w pkt A.2.3 musi przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z klauzulą ostateczności oraz informacji potwierdzającą poprawne podanie ww. decyzji do publicznej wiadomości, przy czym informacja ta może być przedstawiona w formie dokumentacji potwierdzającej wykonanie przez organ obowiązku podania rozstrzygnięcia do publicznej wiadomości, o którym mowa w art. 38, art. 85 ust.3 i art. 95 ust. 3 ustawy OOŚ. Agencja wskazała, że przez podanie do publicznej wiadomości stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy OOŚ, rozumie się: udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie; ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia. IP uznała, że wprawdzie strona po wezwaniu organu z 4 grudnia 2025 r., składając ostateczny Wniosek (z 15 grudnia 2025 r.) przedłożyła decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, lecz bez wymaganej klauzuli ostateczności. W tej dacie nie było jeszcze potwierdzenia ostateczności decyzji, gdyż klauzula ostateczności nadana została przez Prezydenta Miasta [...] dopiero 14 stycznia 2026 r. Według IP potwierdzeniem ostateczności omawianej decyzji nie jest podnoszone przez stronę zawiadomienie stron postępowania administracyjnego na podstawie art. 10 Kpa. Załączenie do protestu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z nadana klauzulą ostateczności uznał organ za niespełniające wymogów dokumentacji konkursowej na etapie oceny Wniosku. Podkreślił przy tym, że wezwaniem z 4 grudnia 2025 r. strona zobligowana była nie tylko do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zaopatrzonej w klauzulę ostateczności, ale także do załączenia informacji potwierdzającej poprawne podanie tej decyzji do publicznej wiadomości. W tym zakresie organ nie uwzględnił argumentów strony, wskazując, że wraz z Wnioskiem przedłożono jedynie informację Prezydenta Miasta [...] z 15 grudnia 2025 r. o podaniu do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji środowiskowej oraz pismo Prezydenta Miasta [...] z tej samej daty skierowane do wnioskodawcy, z prośbą o wywieszenie informacji w miejscu realizacji przedsięwzięcia. Organ podkreślił, że wymóg załączenia powyższej informacji wynika z Instrukcji wypełnienia Załącznika 2.1 do Wniosku. W ocenie IP powyższe mankamenty Wniosku nie pozwalały na stwierdzenie, że projekt był, na etapie Wniosku, zgodny z ustawą OOŚ i Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Zatem nie spełniał kryterium zgodności z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska. IP wskazała też, że zgodnie z § 9 ust. 17 Regulaminu wyboru projektów projekt otrzymuje pozytywną ocenę KOP w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów w przypadku, gdy spełni wszystkie kryteria zerojedynkowe i uzyska co najmniej 50% maksymalnej liczby punktów przewidzianych w ramach kryteriów branych pod uwagę przy wyliczaniu minimum punktowego 50% w Karcie z definicjami kryteriów wyboru projektów stanowiącej załącznik do Regulaminu. Uzyskana liczba punktów z kryteriów branych pod uwagę przy wyliczeniu minimum punktowego 50% dla projektu wyniosła 22 pkt na 24 pkt możliwe do uzyskania, co stanowi 91,67% maksymalnej liczby punktów. Łącznie w ramach oceny kryteriów wyboru projekt otrzymał 45 pkt. W skardze do tut. Sądu zaskarżono Informację o nieuwzględnieniu protestu w całości, wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy IP w celu ponownego rozpatrzenia protestu, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych. Zarzucono naruszenie procedury przeprowadzania postępowania konkursowego mające wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie postępowania konkursowego w sposób, nieprzejrzysty, nierzetelny, stronniczy i niezapewniający wnioskodawcom w toku postępowania konkursowego równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, a także nierówne traktowanie wnioskodawców, w szczególności poprzez żądanie od wnioskodawcy dokumentów nieujętych w dokumentacji konkursowej lub sprzecznych z treścią dokumentacji, które nie są niezbędne do dokonania Wniosku i dokonanie negatywnej oceny wniosku wskutek niedostarczenia dokumentów; 2) art. 45 ust. 1 i 2 oraz art. 55 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez różnicowanie pozycji poszczególnych wnioskodawców, dokonywanie w różnych terminach w stosunku do różnych wnioskodawców poszczególnych czynności w ramach konkursu, co stawiało ich w różnej sytuacji, a także dokonanie negatywnej oceny Wniosku na podstawie kryteriów, które nie powinny go dyskwalifikować; 3) art. 46 ustawy wdrożeniowej poprzez żądanie od wnioskodawcy informacji i dokumentów które nie były niezbędne do dokonania do oceny projektu lub objęcia projektu dofinansowaniem i dokonanie negatywnej oceny projektu wskutek nieprzedłożenia dokumentacji żądanej przez organ; 4) art. 47 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 9 ust. 4 Regulaminu wyboru projektów poprzez żądanie od wnioskodawcy dokumentów i zaświadczeń na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, pomimo że ich ustalenie było możliwe na podstawie: i) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których właściwa instytucja ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w ustawie lub w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320, z późn. zm.) (ii), wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, (iii), przedstawionych przez wnioskodawcę do wglądu dokumentów urzędowych oraz (iv). przez złożenie przez wnioskodawcę stosownych oświadczeń; 5) art. 51 ust. 1 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez żądanie od wnioskodawców dokumentów niewskazanych w Regulaminu wyboru projektów i sprzecznych z tym Regulaminem, niepodanie w nim kompletnej listy dokumentów wymaganej w procedurze konkursowej i niewskazanie, że dokumenty obejmujące ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zaświadczenia o podaniu decyzji do publicznej wiadomości będą wymagane w procedurze konkursowej. Ponadto wniesiono o zażądanie od organu na podstawie art. 48 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dokumentacji związanej z przeprowadzeniem konkursu nr [...] obejmującej informacje o: a. terminach wzywania poszczególnych wnioskodawców do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia wniosków o dofinansowanie; b. terminach przekazywania poszczególnym wnioskodawcom informacji o ocenie projektu; c. treści regulaminu konkursu z załącznikami, wraz ze zmianami dokonanymi w toku procedury konkursowej. W uzasadnieniu tych zarzutów podniesiono, że o negatywnej ocenie projektu zadecydowało niedostarczenie dokumentów, których IP nie miała prawa żądać od wnioskodawcy i które nie były niezbędne do dokonania oceny Wniosku. Na podstawie art. 51 ustawy wdrożeniowej instytucja przeprowadzająca procedurę konkursową obowiązana jest przeprowadzić konkurs w oparciu o Regulamin, w którym ma obowiązek wskazać załączniki do wniosku o dofinansowanie, o ile wymagane jest ich złożenie oraz sposób, formę i termin ich przedłożenia. Zatem IP powinna wskazać zamknięty katalog dokumentów, których będzie wymagać od wnioskodawców w procedurze konkursowej i nie może wymagać od wnioskodawców innych, niewskazanych w Regulaminie dokumentów. Niedopuszczalne jest formułowanie otwartego, kaskadowego katalogu dokumentów, tj. poprzez odesłania do treści kolejnych dokumentów, regulaminów lub załączników oraz umożliwienie modyfikowania katalogu wymaganych dokumentów w toku oceny indywidualnego wniosku. Wskazano na treść § 8 ust. 3 oraz ust. 4 Regulaminu wyboru projektów, z których wynika, że załączniki do wniosku należy wypełnić zgodnie z wymogami wskazanymi w dokumencie Załączniki do wniosku i umowy o dofinansowanie projektu, który stanowi załącznik do Regulaminu oraz że jeżeli katalog dokumentów/załączników wskazany w dokumencie "Załączniki do wniosku i umowy o dofinansowanie projektu" nie jest wystarczający do oceny kryteriów merytorycznych, Wnioskodawca zobowiązany jest do złożenia dodatkowych dokumentów potwierdzających spełnienie tychże kryteriów na zasadach określonych w § 9 ust. 9-15. Na tej podstawie skarżący ocenił, że IP nie określiła w Regulaminie wyboru projektów - zamkniętego katalogu dokumentów wymaganych w procedurze konkursowej, przez co mogła je dowolnie modyfikować w toku dokonywanej oceny, co jest sprzeczne z art. 55 ust. 1 pkt 7 zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zdaniem skarżącego z Załącznika nr 2 do Regulaminu nie wynika, aby dokumentem wymaganym w toku procedury konkursowej była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia z klauzulą ostateczności oraz zaświadczenie lub inny dokument obejmujący podanie tej decyzji do publicznej wiadomości. Dlatego żądanie od skarżącego tych dokumentów było sprzeczne z art. 55 ust. 1 pkt 7 ustawy wdrożeniowej. Obowiązek złożenia dokumentu "Formularz w zakresie oceny oddziaływania na środowiskowo z uwzględnieniem zasady "nie czyń znaczącej szkody" wynika z Załącznika nr 2 do Regulaminu, co skarżący uznał za nieuprawnione, kaskadowe odesłanie do treści tego dokumentu w odniesieniu do żądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z klauzulą ostateczności i zaświadczenia lub innych dokumentów potwierdzających podanie decyzji do publicznej wiadomości. Określanie katalogu wymaganych dokumentów poprzez odesłania do treści kolejnych załączników i dokumentów stanowi, zdaniem skarżącego, niedopuszczalną praktykę i jest sprzeczne z art. 55 ust. 1 pkt 7 ustawy wdrożeniowej oraz narusza art. 45 ust. 1 tej ustawy z uwagi na niezapewnienie przejrzystości postępowania poprzez zaskakiwanie wnioskodawców wymaganiem dokumentów niewskazanych w Regulaminie wyboru projektów. Wskazując na "Listę sprawdzającą w zakresie OOŚ oraz spełnienia zasady DNSH" stanowiącą Załącznik nr 5 do Regulaminu skarżący zaznaczył, że jest tam mowa jest wyłącznie o "załączeniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" oraz o badaniu jej zakresu, bez wskazania, że decyzja ma posiadać klauzulę ostateczności. Przyjęto też w tym dokumencie, że wnioskodawca powinien potwierdzić podanie do publicznej wiadomości decyzji, przykładowo przez potwierdzenie ogłoszenia decyzji w BIP organu. Zatem żądanie od skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z klauzulą ostateczności i zaświadczenia o podaniu decyzji do publicznej jest sprzeczne z dokumentacją konkursową, tj. ww. Załącznikiem nr 5.1 do Regulaminu, co stanowi naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zakresie przejrzystości prowadzenia procedury konkursowej. Skarżący zaznaczył, że nawet gdyby IP mogła wymagać przedłożenia ww. dokumentów, to zostały wymogi te zostały spełnione. Wskazał bowiem, że decyzja Prezydenta Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 15 grudnia 2025 r., złożona w toku procedury konkursowej, jest decyzją ostateczną i w momencie dokonywania oceny wniosku, tj. 5 lutego 2026 r. była również ostateczna. Została ona przedłożona przez skarżącego wraz z adnotacją organu o dacie uzyskania waloru ostateczności w dniu 14 stycznia 2026 roku. Zatem IP, stwierdzając w ocenie dokonywanej w dniu 5 lutego 2026 r., że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest ostateczna, dokonał ustaleń sprzecznych z faktami. Według skarżącego obowiązkiem IP było dokonanie oceny Wniosku w oparciu o stan faktyczny i prawny z momentu dokonywania oceny, w szczególności, gdy w stanie faktycznym i prawnym zaistniały zmiany mające istotny wpływ na dokonywaną ocenę. Z § 9 ust. 4 Regulaminu wyboru projektów wynika, że "Ocena spełnienia kryteriów dokonywana jest na podstawie wniosku o dofinansowanie wraz załącznikami oraz na podstawie informacji dotyczących Wnioskodawcy, uzyskanych w inny sposób, np. od innych instytucji, czy danych ujętych w ogólnodostępnych rejestrach"). Zaś przepisy ustawy wdrożeniowej przewidują, że IP nie może wymagać od wnioskodawcy informacji, które może ustalić w drodze wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. IP w razie wątpliwości co do ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogła i powinna sprawdzić te informacje poprzez wymianę informacji z organem wydającym ww. decyzję Skarżący dodał, że projekt spełnił wszystkie pozostałe kryteria punktowe i uzyskał bardzo wysoką punktację, zaś negatywna ocena tylko dlatego, że IP nie ustaliła, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna – nie wskazuje na dokonanie obiektywnej, bezstronnej i rzetelnej oceny wniosku i narusza art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Według skarżącego IP wzywała poszczególnych wnioskodawców do uzupełnienia wniosków w różnych terminach, w tym część wniosków w momencie dokonywania oceny Wniosku skarżącego nie została jeszcze oceniona i znajdowała się w procedurze uzupełniania wniosku. W ten sposób IP naruszyła zasadę równego traktowania wnioskodawców w procedurze składania, uzupełniania i oceny wniosków, co jest sprzeczne z art. 45 ust. 2 w związku z art. 55 ust. 1 zd. 2 ustawy wdrożeniowej. Formułowanie wezwań do złożenia wyjaśnień w różnym czasie - różnicuje wnioskodawców w zakresie czasu na pozyskanie niezbędnych dokumentów, co wpływa na ocenę poszczególnych wniosków. Na tą okoliczność złożony został w skardze wniosek o zażądanie przez Sąd od IP informacji, sformułowane w punkcie III. 3 petitum skargi. Skarżący wskazał, że informacje przedstawione przez niego w toku procedury konkursowej, w powiązaniu z informacjami publicznie dostępnymi pozwalają na ustalenie, że wymogi w zakresie podania do publicznej wiadomości zostały wypełnione. IP naruszyła art. 46 i art. 47 ustawy wdrożeniowej wymagając informacji, które nie były niezbędne do dokonania oceny wniosku, a jednocześnie wymagała zaświadczenia dla potwierdzenia informacji (i), dostępnych w publicznych rejestrach, (ii), potwierdzonych dokumentem urzędowym oraz (iii), możliwych do ustalenia na poprzez wymianę informacji z innym organem publicznym (art. 47 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, d ustawy wdrożeniowej). Art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej nakazuje IP uwzględnienie oświadczeń strony na potwierdzenie stanu faktycznego istotnego do objęcia projektu dofinansowanie. Powołując się na treść art. 3 pkt. 11 ustawy OOŚ skarżący wskazał, że jednym z dopuszczalnych sposobów podania informacji do publicznej wiadomości zgodnie z ww. ustawą jest opublikowanie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej organu. Podał, że z rozdzielnika decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia złożonych w toku procedury konkursowej wynika, że ww. decyzja podana została do publicznej wiadomości poprzez obwieszczenie, stosownie do art. 49 Kpa. Zaś z załączonej do złożonych wyjaśnień informacji Prezydenta Miasta [...] z dnia 15/12/2025, znak [...] wynika, że treść decyzji została opublikowana w BIP Urzędu Miasta. Z kolei z publicznie dostępnych informacji, zamieszczonych w BIP Urzędu Miasta wynika, że decyzja została opublikowana, a informacja o podaniu jej do publicznej wiadomości decyzji wraz z treścią decyzji są cały czas publicznie dostępne pod podanym przez skarżącego adresem internetowym. Oznacza to, że obowiązek podania decyzji do publicznej wiadomości został udokumentowany przez przedłożenie stosownych dokumentów wraz z Wnioskiem. Skarżący dodał, że dokumentacja konkursowa nie wskazywała, jakim dokumentem ma być potwierdzone podanie decyzji do publicznej wiadomości. W Załączniku nr 5.1. do Regulaminu mowa jest o "dołączeniu dokumentu potwierdzającego podanie decyzji do publicznej wiadomości", bez sprecyzowania jaki to ma być dokument. Zatem IP nie była uprawniona do żądania dokumentu potwierdzającego "dokonanie ogłoszenia tej informacji w miejscu planowanego przedsięwzięcia", wykraczając poza ramy wyznaczone Regulaminem konkursu i obowiązującymi przepisami. W tej sytuacji, stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, wystarczające powinno być oświadczenie wnioskodawcy. W oparciu o art. 46 i art. 47 ustawy wdrożeniowej skarżący stwierdził, że IP nie miała prawa wymagać od niego zaświadczeń potwierdzających informacje dostępnych w publicznych rejestrach lub wykazach lub potwierdzone dokumentem urzędowym. Skarżący podanie decyzji do publicznej wiadomości decyzji w ten sposób, że podał informację o opublikowaniu decyzji w BIP, załączył do Wniosku treść obwieszczenia zamieszczonego przez Urząd Miasta wraz z informacją o dostępności dokumentów w BIP, załączył do wniosku decyzję, z której wynikało, że jej treść została opublikowana w formie obwieszczenia. Wobec tego ocena Wniosku w ramach kryterium 14 "Projekt jest zgodny z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska", została przez IP dokonana błędnie, a Wniosek powinien uzyskać ocenę pozytywną w ramach tego kryterium. W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "ppsa") sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (DzU poz. 1079 z późn. zm.) przyjęto, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 73 ust. 8 pkt 1-3 ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Wprowadzając w art. 73 ust. 8 pkt 1 lit.a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", ustawodawca przewidział jednocześnie w art. 59 tej ustawy, że do postępowania w zakresie wyboru projektów do dofinansowania nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 76 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. W świetle zaś zasad postępowania w zakresie wyboru projektów do dofinansowania określonych w przepisach art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Właściwa instytucja zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinasowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w celu wyboru projektów do dofinansowania właściwa instytucja przeprowadza nabór wniosków o dofinansowanie projektu, zwany dalej "naborem". Stosownie do art. 50 ust. 2 ustawy wdrożeniowej warunkiem przeprowadzenia naboru przez właściwą instytucję jest: 1) przyjęcie regulaminu wyboru projektów oraz 2) udostępnienie regulaminu wyboru projektów potencjalnym wnioskodawcom. Przepis art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi, że regulamin wyboru projektów określa m.in.: kryteria wyboru projektów (pkt 3) oraz wskazanie sposobu wyboru projektów do dofinansowania oraz jego opis (pkt 4). Zgodnie zaś z art. 43 ustawy wdrożeniowej, wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy, komisja oceny projektów ocenia projekty w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. W art. 55 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przewidziano, że na wezwanie właściwej instytucji wnioskodawca może uzupełnić lub poprawić wniosek o dofinansowanie projektu w zakresie określonym w wezwaniu, zgodnie z regulaminem wyboru projektów. Właściwa instytucja w trakcie uzupełniania lub poprawiania wniosku o dofinansowanie projektu zapewnia równe traktowanie wnioskodawców. Spór w sprawie dotyczył prawidłowości przeprowadzonej przez IP oceny wniosku strony skarżącego w zakresie spełnienia kryterium nr 14 "Projekt jest zgodny z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska". W § 2 ust. 4 Regulaminu wyboru projektów przyjęto, że dokumentację projektową należy przygotować na podstawie obowiązującego Regulaminu oraz wzorów dokumentów określonych w Regulaminie i jego załącznikach. Zatem nie tylko postanowienia ww. Regulaminu, ale też treść jego załączników powinien uwzględnić skarżący przy wypełnianiu Wniosku. Z Załącznika nr 4 do Regulaminu wyboru projektów - Karta z definicjami kryteriów wyboru projektów, Kryterium nr 14 "Projekt jest zgodny z wymaganiami prawa dotyczącego ochrony środowiska" - wynika, że sporne kryterium ma charakter zerojedynkowy, a zatem jego spełnienie jest konieczne do przyznania dofinansowania. Z definicji Kryterium nr 14 wynika, że projekt musi być przygotowany zgodnie z prawem dotyczącym ochrony środowiska, w tym z ustawą OOŚ i Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, a także z szeregiem innych przepisów środowiskowych: ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Wytyczne w sprawie działań naprawczych w odniesieniu do projektów współfinansowanych w okresie programowania 2014 - 2020 oraz ubiegających się o współfinansowanie w okresie 2021 - 2027 z Funduszy UE, dotkniętych naruszeniem 2016/2046 w zakresie specustaw, dla których prowadzone jest postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z definicji omawianego kryterium wynika, że wymagana jest od wnioskodawcy realizacja wymogów przewidzianych w przepisach z zakresu ochrony środowiska. Zatem nie tylko treść Regulaminu wyboru projektów wraz z załącznikami, w tym wskazane w Załączniku nr 4 pkt 14 (definicja kryterium) przepisy z zakresu ochrony środowiska powinien uwzględnić skarżący podczas wypełniania Wniosku. Tym samym nie podziela Sąd wyrażonego w skardze poglądu co do związania wnioskodawcy i organu wyłącznie treścią Regulaminu wyboru projektów, zawierającego zamknięty katalog dokumentów wymaganych w procedurze konkursowej. Bowiem załączniki do Regulaminu wyboru projektów są częściami Regulaminu i mają taką samą moc wiążącą jak treść ww. Regulaminu. Trudno byłoby sformułować treść Regulaminu wyboru projektów w sposób taki, jak oczekuje tego skarżący, tj. zawrzeć w nim zamkniętą listę dokumentów do złożenia wraz z Wnioskiem. Wynika to zarówno z potencjalnie szerokiego zakresu działań możliwych do sfinansowania w ramach projektów realizowanych na podstawie składanych wniosków o dofinansowanie, jak i z wymogu respektowania przez beneficjentów w ramach realizowanych projektów, wymogów szeregu powszechnie obowiązujących przepisów. Przykładem takich regulacji są wyżej wymienione przepisy z zakresu ochrony środowiska. W przypadku skarżącego, który w ramach dofinansowania zamierzał sfinansować utworzenie lakierni i blacharni, przed przyznaniem dofinasowania należało wziąć pod uwagę spełnianie wymogów zawartych w obowiązujących przepisach środowiskowych dotyczące zasad tworzenia i prowadzenia tego rodzaju działalności. Z kolei inni wnioskodawcy, składający, w oparciu o ten sam Regulamin wyboru projektów wnioski w innych zakresach tematycznych w ramach Priorytetu FEWM.01 GOSPODARKA, Działanie FEWM.01.09 Konkurencyjne i innowacyjne MŚP Schemat A - typ 2 projektu: odtwarzanie gospodarczego dziedzictwa regionu Programu Fundusze Europejskie dla Warmii i Mazur 2021-2027, byli zobowiązani do uwzględnienia we Wnioskach wymogów prawnych dotyczących planowanych przez nich przedsięwzięć. W takich okolicznościach nie jest możliwe, aby regulamin naboru zawierał pełną, zamkniętą listę wymaganych dokumentów składanych wraz z wnioskiem o dofinansowanie. W ocenie Sądu skarżący składając Wniosek powinien uwzględnić treść Załącznika nr 3 do Regulaminu wyboru projektów: "Załączniki do wniosku i umowy o dofinansowanie projektu", w którym opis ogólnych wymagań przewidzianych dla wniosku o dofinansowanie zakończono uwagą, że "poniższe załączniki nie stanowią katalogu zamkniętego. W przypadku wątpliwości Wnioskodawca może zostać poproszony o dostarczenie innych dokumentów wynikających z przepisów prawa lub specyfiki projektu." W omawianym Załączniku do Regulaminu wyboru projektów: w rubryce: "DOKUMENTY NIEZBĘDNE DO ZŁOŻENIA WNIOSKU O DOFINANSOWANIE" w pkt 2 wskazano dokumentację dotyczącą procedury OOŚ, określono, że obowiązuje wzór formularza dostępnego na stronie IZ/IP oraz wymieniono Załącznik nr 2.1 tj. formularz w zakresie oceny oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem zasady "Nie czyń znaczącej szkody" (zasady DNSH). W dodatkowych informacjach w odniesieniu do tego formularza podano, że Wnioskodawca wypełnia go w oparciu o posiadane dokumenty dotyczące wpływu projektu na środowisko oraz wiedzę o zakresie, skali, technologiach i rozwiązaniach zastosowanych w ramach projektu. Podano też, że załącznik wymagany jest dla projektów o charakterze infrastrukturalnym i nieinfrastrukturalnym oraz że należy go wypełnić zgodnie z Instrukcją umieszczoną w jego treści i załączyć wymagane dokumenty zgodnie z rodzajem/charakterem planowanego przedsięwzięcia. Obowiązkiem skarżącego było zatem zapoznanie się, przed złożeniem Wniosku, z wszystkimi wymaganiami dotyczącymi planowanego przedsięwzięcia, zarówno wynikającymi wprost z treści Regulaminu wyboru projektów jak i z załączników do Regulaminu oraz z regulacji środowiskowych dotyczących planowanej działalności. Okolicznością bezsporną jest to, że Wniosek o dofinansowanie złożony został 31 października 2024 r. i dopiero z wezwania organu z 21 października 2025 r. (k.353-360) skarżący dowiedział się o konieczności przedłożenia Załącznika 2.1 wraz z załącznikami (formularz w zakresie oceny oddziaływania na środowisko) zgodnego z obowiązującym wzorem oraz o konieczności zweryfikowania podanej informacji o nieinfrastrukturalnym charakterze projektu zaś, w razie uznania, że inwestycja kwalifikuje się do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – o konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dołączenia stosownych dokumentów zgodnie z instrukcją wypełniania ww. formularza. Zaś wprost o konieczności załączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z klauzulą ostateczności skarżący dowiedział się z wezwania organu z 4 grudnia 2025 r. (k.361-365). Z powyższego wynika, że skarżący przed przystąpieniem do naboru zaniechał obowiązku zapoznania się z wymogami środowiskowymi. Potwierdzeniem tego jest wystąpienie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach po przystąpieniu do naboru, tj. dopiero 16 czerwca 2025 r., co wynikało z uzasadnienia tej decyzji (str.2). Konsekwencją spóźnionego wnioskowania do właściwego organu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach był brak możliwości przedłożenia, wraz z Wnioskiem, klauzuli ostateczności tej decyzji. Powyższa decyzja wydana została w tym samym dniu, w którym skarżący, na żądanie IP z 4 grudnia 2025 r. (k.361-365), po raz drugi uzupełnił Wniosek, czyli 15 grudnia 2025 r., tj. w ostatnim dniu terminu przysługującego skarżącemu na uzupełnienie Wniosku na wezwanie organu z 4 grudnia 2025 r. W wezwaniu tym organ jednoznacznie sformułował konieczność przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z klauzulą ostateczności wraz z informacją potwierdzająca poprawne podanie tej decyzji do publicznej wiadomości. Jednak na to wezwanie skarżący mógł w wyznaczonym przez organ terminie upływającym 15 grudnia 2025 r. załączyć do Wniosku jedynie decyzję nieostateczną wydaną w tym samym dniu, co nie spełniało wymogów określonych w § 2 ust. 4 Regulaminu wyboru projektów. Dopiero do protestu z 24 lutego 2026 r. skarżący dołączył decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach opatrzoną klauzulą ostateczności nadaną 14 stycznia 2026 r. Nastąpiło to jednak po wyznaczonym przez IP terminie uzupełnienia Wniosku. Złożenie Wniosku, po jego uzupełnieniu na wezwanie, kończyło etap naboru, za prawidłowość którego odpowiadał skarżący. Dlatego nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z klauzulą ostateczności dawało podstawę do stwierdzenia niespełnienia Kryterium nr 14. W ocenie Sądu, z uwagi na powyższe braki Wniosku, dokumentacja projektowa nie została przygotowana przez skarżącego w sposób wskazany w § 2 ust. 4 Regulaminu wyboru projektów, tj. na podstawie obowiązującego Regulaminu oraz wzorów dokumentów określonych w Regulaminie i jego załącznikach. Dlatego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 45 ust. 1 i 2, art. 46 oraz art. 55 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Podkreślenia wymaga, że Wniosek o dofinansowanie i jego załączniki są jedynymi dokumentami, w oparciu o które oceniany jest projekt, wobec czego wnioskodawca powinien, przed przystąpieniem do naboru, zapoznać się szczegółowo z wszelkimi wymogami przewidywanymi dla planowanego przedsięwzięcia oraz z całą dokumentacją konkursową, w tym z Regulaminem wyboru projektów i jego załącznikami wraz z wzorami dokumentów oraz uwzględnić ich treść przy wypełnianiu Wniosku. W złożonym Wniosku skarżący nie uwzględnił treści Załącznika nr 3 do Regulaminu wyboru projektów: "Załączniki do wniosku i umowy o dofinansowanie projektu", z którego wynikał obowiązek wykazania we Wniosku spełnienia spornych wymagań w zakresie ochrony środowiska, ocenianych w ramach Kryterium nr 14. IP zgodnie z § 9 ust. 9-13 Regulaminu wyboru projektów i art. 55 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, dwukrotnie wezwała skarżącego do uzupełnienia/poprawy Wniosku w zakresie określonym w wyżej opisanych wezwaniach z 21 października i 4 grudnia 2025 r. Oba wezwania zakończone zostały informacją dla wnioskodawcy, że w razie ewentualnych wątpliwości do ww. uwag może on kontaktować się z pracownikiem Punktu informacyjnego pod wskazanym numerem telefonu. Pomimo tych wezwań Wniosek nie został uzupełniony w wymagany sposób. Zdaniem Sądu niezasadne było oczekiwanie przez skarżącego, aby to Agencja we własnym zakresie dokonała ustaleń co do ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w kwestii informacji o poprawnym podaniu jej do publicznej wiadomości. W instrukcji wypełniania formularza w zakresie oceny oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem zasady "Nie czyń znaczącej szkody", będącego Załącznikiem 2.1 do wniosku i umowy o dofinansowanie - wynika, że informacje zawarte w tym formularzu umożliwiają przeprowadzenie oceny projektu pod kątem jego zgodności z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz z zasadą DNSH "nie czyń znaczącej szkody". W tym w pkt A.2.2. i A.2.3. wskazano na konieczność przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z klauzulą ostateczności oraz informacji potwierdzającej poprawne podanie ww. decyzji do publicznej wiadomości, dodając, że informacja ta może być przedstawiona w formie dokumentacji potwierdzającej wykonanie przez organ obowiązku podania rozstrzygnięcia do publicznej wiadomości, o którym mowa w art. 38, art. 85 ust.3 i art. 95 ust. 3 ustawy OOŚ. Zgodnie z art. 38 ustawy OOŚ organ właściwy do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią. Na podstawie art. 85 ust. 3 ww. ustawy organ, niezwłocznie po wydaniu decyzji podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, a także udostępnia na okres 14 dni w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie urzędu treść tej decyzji. W informacji wskazuje się dzień udostępnienia treści decyzji. Powyższe dotyczy też decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Art. 95 ust. 3 ww. ustawy nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Powołany w skardze art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej przewiduje, że w toku postępowania w zakresie wyboru projektów do dofinansowania, w toku procedury odwoławczej oraz przy udzielaniu dofinansowania właściwa instytucja: 1) nie może żądać zaświadczeń oraz dokumentów na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, jeżeli są one znane instytucji z urzędu albo są możliwe do ustalenia na podstawie: a) posiadanych przez nią ewidencji, b) rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których właściwa instytucja ma dostęp w drodze elektronicznej na zasadach określonych w ustawie lub w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320, z późn. zm.), c) wymiany informacji z innym podmiotem publicznym na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, d) przedstawionych przez wnioskodawcę do wglądu dokumentów urzędowych; 2) może wymagać złożenia przez wnioskodawcę oświadczeń na potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, niezbędnych do oceny projektu lub objęcia go dofinansowaniem. Przepisy te nie znajdują jednak zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Bowiem fakt wydania ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz informacja o poprawnym podaniu tej decyzji do publicznej wiadomości nie były znane Agencji z urzędu jak też nie były możliwe do ustalenia przez Agencję ani na podstawie posiadanych przez nią ewidencji, ani na podstawie rejestrów publicznych posiadanych przez inne podmioty publiczne, do których Agencja miałaby dostęp elektroniczny w sposób określony w ustawie wdrożeniowej lub w ustawie o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z akt sprawy nie wynika i nie jest znane Sądowi z urzędu, aby Agencja posiadała elektroniczny dostęp do rejestrów prowadzonych przez Urząd Miejski w [...] w zakresie dotyczącym wydawanych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz informacji o poprawnym podaniu takich decyzji do publicznej wiadomości, podobnie jak nie istnieje obecnie prawna możliwość wymiany informacji przez Agencję z Urzędem Miejskim w [...] na zasadach określonych w przepisach o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Skarżący nie przedstawił wraz z Wnioskiem do wglądu dokumentów urzędowych, o których jest mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1 lit.d ustawy wdrożeniowej. Zaś w kwestii ewentualnego wykazania powyższych okoliczności poprzez złożenie przez wnioskodawcę oświadczeń na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, możliwość ta została wykluczona poprzez zawarcie w dokumentacji konkursowej wymogu przedłożenia stosownych dokumentów. Wymóg ten odnosi się nie tylko do skarżącego, ale także do innych wnioskodawców. Obowiązek przedłożenia wraz z Wnioskiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z klauzulą ostateczności oraz informacji o poprawnym podaniu tej decyzji do publicznej wiadomości wiąże się z potrzebą zapoznania się organu z treścią ww. decyzji podczas dokonywania oceny spełnienia kryterium, co wynika z treści formularza w zakresie oceny oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem zasady "Nie czyń znaczącej szkody", stanowiącego Załącznik 2.1 do wniosku i umowy o dofinansowanie. Zaś opatrzenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach klauzulą ostateczności daje organowi pewność, że projekt realizowany na podstawie przyznanego dofinansowania jest zgodny z wymogami prawa ochrony środowiska. Dlatego niezasadne byłoby zastąpienie omawianych dokumentów oświadczeniami wnioskodawców. W kwestii sposobu podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w ww. formularzu w zakresie oceny oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem zasady "Nie czyń znaczącej szkody" wskazane zostało, w jaki sposób może zostać podana informacja potwierdzająca poprawne podanie ww. decyzji do publicznej wiadomości, z odesłaniem do wyżej przytoczonych art. 38, art. 85 ust. 3 i art. 95 ust. 3 ustawy OOŚ. Zdaniem Sądu użycie w omawianym formularzu sformułowania "może być przedstawiona" pozostawia wnioskodawcom pewien zakres swobody w wykazaniu, że doszło do poprawnego podania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do publicznej wiadomości. Zatem w tym zakresie można podzielić częściowo stanowisko skarżącego w kwestii braku podstaw do negowania przez organ, co do zasady, pewnej dowolności w wykazaniu powyższego wymogu. Niemniej jednak z akt sprawy nie wynika, aby skarżący dołączył do Wniosku jakikolwiek dokument wskazujący na spełnienie wymogu. Dokumentem takim nie jest załączone do Wniosku pismo Prezydenta Miasta [...] z 15 grudnia 2025 r. dot. prośby o wywieszenie przez skarżącego w miejscu planowanego przedsięwzięcia Informacji tego organu o podaniu do publicznej wiadomości załączonej do pisma informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 15 grudnia 2025 r. Zatem potwierdzenia poprawnego podania do publicznej wiadomości decyzji skarżący nie załączył do Wniosku. Wymagania procedury konkursowej zarówno w odniesieniu do ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak i do informacji o jej poprawnym podaniu do publicznej wiadomości zdaniem Sądu nie naruszają art. 46 ustawy wdrożeniowej, w tym nie są nadmiarowe, gdyż pozwalają na stwierdzenie przez IP, że poddawane ocenie przedsięwzięcie objęte Wnioskiem, będzie mogło zostać zrealizowane. Brak ostateczności ww. decyzji, równoznaczny z brakiem zachowania wymogów środowiskowych, mógłby być, na etapie realizacji projektu, przeszkodą do realizacji planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia, w ramach którego zamierzał uruchomić lakiernię i blacharnię samochodową. Ostateczność decyzji administracyjnej można wykazać w różny sposób. Jednak ze względu na zachowanie płynności i sprawności procedury konkursowej przyjęcie w dokumentacji konkursowej wymogu przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach opatrzonej klauzulą ostateczności oraz informacji o poprawnym podaniu tej decyzji do publicznej wiadomości nie jest, zdaniem Sądu, wymogiem zbędnym bądź nadmiernie obciążającym wnioskodawców. Oba powyższe wymogi mógłby skarżący z łatwością zrealizować, gdyby znał je przed wypełnieniem Wniosku. Z akt sprawy wynika jednak, że dopiero po przystąpieniu do naboru wystąpił o wydanie ww. decyzji, co skutkowało omawianym brakiem dokumentów w dniu upływu terminu wyznaczonego do uzupełnienia Wniosku. Dodać należy też, że powoływana przez skarżącego okoliczność zawiadomienia przez Prezydenta Miasta [...] stron postępowania w trybie art. 10 Kpa dotyczy innych działań tego organu, poprzedzających wydanie decyzji i w żadnym wypadku nie wiąże się z kwestią ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowi bowiem realizację obowiązku organu w zakresie powiadomienia stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów przed wydaniem decyzji. W wyroku I GSK 1379/24 z 13 listopada 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, "że obowiązek dokonania rzetelnej oceny projektu nie zwalnia wnioskodawcy z prawidłowego sporządzenia wniosku o dofinansowanie oraz przedstawienia informacji i dokumentów, które pozwolą na stwierdzenie spełnienia danego kryterium. To na przyszłym beneficjencie ciąży obowiązek przygotowania wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny. Należy w tym miejscu podkreślić, że zasadnicze znaczenie w tej sprawie miało prawidłowe sporządzenie wniosku. Skarżąca nie może przerzucać odpowiedzialności za swoje działania (sporządzenie wniosku o dofinansowanie, przygotowanie odpowiedzi na wezwanie do poprawienia i uzupełnienia wniosku o dofinansowanie) na ekspertów oceniających." Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o zażądanie od organu na podstawie art. 48 § 2 ppsa dokumentacji związanej z przeprowadzeniem konkursu nr [...] obejmującej informacje w zakresie wskazanym przez skarżącego, dotyczące innych wnioskodawców Sąd wniosku tego nie uwzględnił. Przepis art. 48 ppsa powołany we wniosku zawartym w skardze stanowi w § 1, że strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie sądu złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą. Zaś w § 2 tego artykułu przyjęto, że jeżeli dokument znajduje się w aktach organu (...), wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ odpis lub wyciąg z dokumentu. Sąd zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy sąd uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie. Odnosząc powyższe do wniosku zawartego w skardze Sąd miał na względzie to, że przedmiotem kontroli sądowej jest dokonana przez IP ocena Wniosku o dofinasowanie złożonego przez skarżącego. Granice orzekania sądu określa art. 134 § 1 ppsa, stanowiąc, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak oznaczonych granicach sprawy nie mieści się żądanie od organu wydania wnioskowanych dokumentów dotyczących innych wnioskodawców prowadzonych wobec nich postępowań. Kontrola sądowa obejmuje bowiem poprawność procedowania przez IP Wniosku skarżącego w świetle obowiązujących przepisów, w czym nie mieści się porównywanie przez Sąd czynności dokonywanych przez IP wobec innych wnioskodawców. W tym kontekście nie mógł znaleźć potwierdzenia zarzut naruszenia przez organ art. 45 ust. 1 i 2 oraz art. 55 ust. 1 ustawy wdrożeniowej co do różnicowania pozycji poszczególnych wnioskodawców poprzez dokonywanie wobec nich w różnych terminach poszczególnych czynności w ramach konkursu. Ponadto w sprawach dotyczących nieuwzględnienia protestu obowiązek dostarczenia sądowi administracyjnemu kompletnej dokumentacji spoczywa na wnoszącym skargę, pod rygorem jej odrzucenia, co wynika z art. 73 ust. 1-2 ustawy wdrożeniowej. Jest to przepis o charakterze lex specialis w stosunku do art. 48 § 2 ppsa. Dlatego Sąd nie może w zastępstwie skarżącego żądać od organu wydania dokumentacji w sprawie, a tym bardziej nie może żądać dokumentacji dotyczącej podmiotów innych niż skarżący. Rozpoznając powyższy wniosek skarżącego jako ewentualny wniosek dowodowy, Sąd także nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Sąd administracyjny proceduje na podstawie ustawy ppsa. Z ustawy tej wynika ograniczona możliwość prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 106 § 3 ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z literalnego brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzanie wyłącznie dowodów z dokumentów, zakres tego postępowania jest ograniczony do dowodów uzupełniających, przy czym wnioskowane dowody powinny mieć charakter niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, zaś ich przeprowadzenie nie może powodować nadmiernego przedłużenia postępowania. Ponadto sąd ma jedynie możliwość, a nie obowiązek przeprowadzenia tak scharakteryzowanego postępowania dowodowego. Wraz z wnioskiem nie został przedłożony przez skarżącego żaden dowód, a jedynie sformułowano żądanie uzyskania przez Sąd od Agencji informacji, które miałyby zostać poddane ocenie Sądu. Przekracza to zakres wyznaczony przez przytoczony art. 106 § 3 ppsa ze względu na nieprzedłożenie wnioskowanego dowodu oraz jego luźny związek z rozpoznawaną sprawą, dotyczącą Wniosku o dofinansowanie złożonego przez skarżącego, niedotyczącą zaś oceny sposobu procedowania przez IP wobec innych wnioskodawców. Udzielenie przez IP ewentualnej informacji w żądanym przez skarżącego zakresie (podanie terminów wzywania poszczególnych wnioskodawców do złożenia wyjaśnień lub uzupełnienia wniosków o dofinansowanie oraz podanie terminów przekazywania poszczególnym wnioskodawcom informacji o ocenie projektu) nie mieści się w ogóle w pojęciu "dowodu uzupełniającego z dokumentów" zawartego w art. 106 § 3 ppsa. W odniesieniu do pkt 3 ww. wniosku skarżącego zawartego w skardze, o zażądanie od organu treści regulaminu konkursu z załącznikami wraz ze zmianami dokonanymi w toku procedury konkursowej, wyjaśnić należy skarżącemu, że powyższe treści są ogólnodostępne na stronie internetowej organu, wobec czego Sąd rozpoznając sprawę miał możliwość zapoznania się z tymi dokumentami. Zgodnie z art. 73 ust. ust. 8 pkt 1 lit.a ustawy wdrożeniowej uwzględnienie skargi może mieć miejsce w przypadku stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Z wyżej podanych przyczyn nie znalazł potwierdzenia zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej poprzez przeprowadzenie postępowania konkursowego w sposób, nieprzejrzysty, nierzetelny, stronniczy i niezapewniający wnioskodawcom w toku postępowania konkursowego równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania bądź nierównego traktowania wnioskodawców poprzez żądanie od skarżącego dokumentów nieujętych w dokumentacji konkursowej lub sprzecznych z treścią dokumentacji, niezbędnych do złożenia Wniosku i dokonanie negatywnej oceny wniosku wskutek niedostarczenia dokumentów. Nie został także uwzględniony, co także zostało wyżej uzasadnione, zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i 2 oraz art. 55 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez różnicowanie przez organ pozycji poszczególnych wnioskodawców dokonywanie jak również zarzut naruszenia art. 46 i art. 51 ust. 1 pkt 7 ustawy wdrożeniowej poprzez żądanie od skarżącego informacji i dokumentów, które nie były niezbędne do dokonania do oceny projektu. Nie znalazł potwierdzenia zarzut art. 47 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z § 9 ust. 4 Regulaminu wyboru projektów, bowiem nie było możliwe, aby IP we własnym zakresie pozyskała wymagane od skarżącego dokumenty. Wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi została ona oddalona na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl