I SA/Ol 163/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. B. od zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 16 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 163/18, którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" "[...]" w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji świadczenia emerytalnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]"., w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji świadczenia emerytalnego. W skardze zawarł wniosek o "udzielenie pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych w postaci wpisu od skargi". Na podstawie zarządzenia z dnia 12 marca 2018r. skarżący został wezwany do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Skarżącego pouczono jednocześnie, iż niezłożenie żądanego formularza w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie złożonego przez niego wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca wezwanie wraz z urzędowym formularzem PPF odebrana została przez skarżącego w dniu 21 marca 2018r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru - karta 14). Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 28 marca 2018 r. Zarządzeniem z dnia 16 maja 2018 r., Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.) wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania. W sprzeciwie na powyższe zarządzenie zatytułowanym "Zażalenie" skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na błędnym ustaleniu faktycznej sytuacji materialnej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r . o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, skarżący nie zachował określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w związku z czym został wezwany do usunięcia tego braku. Został jednocześnie pouczony o konsekwencjach niezłożenia wniosku na urzędowym formularzu. Skarżący nie wykonał nałożonego na niego obowiązku. W powyższym stanie faktycznym to, że strona uchybiła nałożonemu na nią obowiązkowi, nie budzi wątpliwości. Mając to na uwadze, jej wniosek o przyznanie prawa pomocy - podtrzymany w złożonym sprzeciwie - należało pozostawić bez rozpoznania. Z wymienionych względów zaskarżone zarządzenie Referendarza jest prawidłowe, a zawarta w sprzeciwie argumentacja odnośnie "błędnego ustalenia stanu faktycznego", z powołaniem obecnych danych odnośnie sytuacji majątkowej, nie może być przedmiotem dalszych rozważań Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa, zaś wniesiony sprzeciw nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. Dlatego też, na podstawie art. 260 § 1 i § 2 w zw. z art. 257 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.