I SA/Ol 109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku K. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

K. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podniosła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie posiada żadnych dochodów i oszczędności, ani majątku. Pozostaje na utrzymaniu swoich rodziców. W wyniku wydania zaskarżonej decyzji została zobligowana do zapłacenia kwoty 5.620 zł. Skarżąca taką nie dysponuje. Wskazała, że prowadzenie egzekucji na podstawie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego może pozbawić ją środków do życia, powodując trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podkreśliła, że prowadzone jest wobec niej postępowanie windykacyjne dotyczące kwoty 369.621,20 zł tytułem niespłaconego kredytu na zakup domu. Zachodzą więc przesłanki opisane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.",i dlatego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (por. postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r. sygn. akt GZ 138/04, dostępne w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13.05.2010r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w internecie j.w.). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo’, wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z dnia 30.06.2010r., sygn. akt I GZ 196/10, dostępne w internecie j.w.). W rozpoznawanej sprawie Sąd miał na uwadze sytuację materialną skarżącej, która jak podała w złożonym wniosku, jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, na utrzymaniu rodziców. Zaskarżona decyzja nakłada na nią natomiast obowiązek zapłaty kwoty 5.620 zł. Okoliczności te uzasadniają zdaniem Sądu przyjęcie, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo powstania u skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Należy jednocześnie podkreślić, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się, zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., z chwilą wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.