I SA/Lu 978/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T..B.. F. D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru - w zakresie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku p o s t a n a w i a : - odmówić sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku

Po zamknięciu rozprawy w dniu [...] stycznia 2017 r. w sprawie ze skargi T..B.. F. D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odroczył termin ogłoszenia orzeczenia i wyznaczył na dzień 1 lutego 2017 r. W dniu 19 stycznia 2017 r. (data na kopercie) pełnomocnik Spółki nadał do Sądu wniosek o sporządzenie uzasadnienia i nadesłanie wyroku z uzasadnieniem w sprawie niniejszej. Do Sądu wniosek wpłynął w dniu 24 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 141 § 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Powyższe oznacza, że 7-dniowy termin przysługujący stronie na zgłoszenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku rozpoczyna bieg od chwili ogłoszenia sentencji orzeczenia. Wniosek złożony przed ogłoszeniem sentencji jest przedwczesny i nie wywołuje skutków procesowych. W rozpoznawanej sprawie sentencja wyroku – jak wskazano wyżej – nie została do dnia dzisiejszego ogłoszona. Wobec powyższego, na podstawie art. 141 ( 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.