I SA/Lu 966/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę.

Skarżąca została pisemnie wezwana do złożenie odpisów skargi oraz do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu został zakreślony termin na wykonanie tego obowiązku oraz pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skarżącej doręczone zgodnie z art. 73 § 1 – § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), po dwukrotnym awizowaniu w oddawczej skrzynce pocztowej 30 listopada i 8 grudnia 2016 r., a skutek doręczenia nastąpił z upływem 14 grudnia 2016 r. Zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie. W tych okolicznościach sprawy należy przypomnieć, że w uchwale sygn. I OPS 13/13 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjęto, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd, a ponadto, że złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a Zgodnie natomiast z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z treścią powołanych regulacji wyłącznie strona wnosząca skargę jest uprawniona do podania wartości przedmiotu sporu. Wynika to z faktu, że właśnie osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi właściwie określić jego granice, w tym także kwotowe. Stosownie do treści uchwały sygn. I FPS 7/07 (opublikowanej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił m.in., że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do analizowanych przepisów, w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu trzeba uznać, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. W okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja wymierza należność pieniężną z tytułu zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna. Skoro w omawianych regulacjach ustawodawca stanowi o wartości przedmiotu zaskarżenia, to tym samym zasadnicze znaczenie przypisuje woli strony skarżącej. Zatem, w obowiązującym stanie prawnym, to strona skarżąca ma ustawowy obowiązek wskazać konkretnie jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Decyzja w tej mierze należy wyłącznie do strony skarżącej, nie do sądu. Tym samym niezłożenie w zakreślonym terminie odpisów skargi, jak również niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tych obowiązków w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., uzasadnia odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona skarżąca nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania, z którego jednoznacznie wynikało co, w jakim czasie i pod jakim rygorem ma obowiązek wykonać. Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, § 3 p.p.s.a.