I SA/Lu 956/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: - odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 roku o odmowie przyznania skarżącej A. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie to zostało skarżącej doręczone wraz z pouczeniem, że nie przysługuje od niego środek odwoławczy w dniu 17 maja 2018 r. W dniu 23 maja 2018 r. do tutejszego Sądu wpłynęło zażalenie od wskazanego na wstępie postanowienia z dnia 19 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Stosownie natomiast do treści art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 P.p.s.a.). Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 P.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Powyższe oznacza, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że zażalenie skarżącej na postanowienie tut. Sądu z dnia 19 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy jako niedopuszczalne należy odrzucić. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji