I SA/Lu 954/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie I SA/Lu 695/10 postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. odrzucił skargę (k. 41) i postanowienie to od 9 kwietnia 2011 r. jest prawomocne. Nadto postanowieniem Sądu z tej samej daty przyznano stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. L. B. pismem z dnia 30 listopada 2016 r. (data złożenia) wniósł o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 30 grudnia 2016 r. (data pisma) skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje. Stosownie do treści art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej tj. przed 15 sierpnia 2015 r. Powyższe oznacza, że wniesienie sprzeciwu, który nie został odrzucony powoduje, że zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając wniesiony sprzeciw należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zatem wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowego, aż do zakończenia sprawy prawomocnym orzeczeniem - wyrokiem lub postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 498). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt I OZ 776/12 (LEX nr 1269708) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd". W niniejszej sprawie, postępowanie sądowe zostało prawomocnie zakończone postanowieniem tutejszego Sądu z dnia 28 lutego 2011 r. Brak jest tym samym podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie zaś z art. 249a P.p.s.a. jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z powyższych względów odstąpiono od przesłania wnioskodawcy urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF), z uwagi na bezcelowość tej czynności. Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 4 w zw. z art. 249a P.p.s.a.