I SA/Lu 927/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2010 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2010 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podał, że zobowiązanie w podatku akcyzowym za 2010 r. uległo przedawnieniu oraz, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków. W jego ocenie ewentualna późniejsza rekompensata w postaci zwrotu spornej kwoty wraz z odsetkami nie zniweluje strat wynikających z możliwości wykorzystania tych środków w prowadzonej działalności gospodarczej. Dodatkowo podniósł, że jego sprawy zawisłe przez tutejszym Sądem za wcześniejsze okresy rozliczeniowe zostały zawieszone do czasu orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt K 31/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo i dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (zob. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2432/14, pub. SIP LEX nr 1618470). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej, Sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ochrona tymczasowa, jaką wprowadza art. 61 ppsa, jak wyżej wskazano, ma na celu uniknięcie sytuacji, w której na skutek wykonania zaskarżonego aktu przed rozpatrzeniem skargi dochodzi do takich zmian w rzeczywistości, których odwrócenie, jeśli w ogóle możliwe, będzie wiązało się ze znacznymi nakładami sił i środków. Taka sytuacja ma miejsce w badanej sprawie. Podkreślić należy, że wysokość określonego skarżącemu zobowiązania to kwota rzędu [...] zł. Choć nie zostało to wyrażone wprost w treści art. 61 ppsa, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga dokonania wyważenia z jednej strony uzasadnionych interesów skarżącego, z drugiej – interesu publicznego. W badanej sprawie, w ocenie Sądu zdecydowanie większe jest niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia negatywnych skutków dla interesów skarżącego niż niebezpieczeństwo uszczerbku dla finansów publicznych powstałego na skutek opóźnienia egzekucji należności podatkowych, o których Sąd będzie rozstrzygał w głównym wątku niniejszej sprawy. Ponadto, dodać należy, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. akt K 31/14, w którym w dniu 10 stycznia 2017 r. Trybunał postanowił zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo i odroczyć bez terminu. Dokonując oceny przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie można zatem pominąć, że ten stan zawieszenia dodatkowo wpływa na odroczenie rozpoznania sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, orzeczono jak w postanowieniu.