I SA/Lu 895/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2011 r. p o s t a n a w i a zwolnić E. S. od kosztów sądowych i ustanowić dla niej adwokata z urzędu.

Skarżąca (ur. 1953 r.) wnioskiem zawartym w skardze zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Uzasadniając żądanie podała, że prowadzi gospodarstwo domowe razem z córką (ur. 1972 r.). Źródłem utrzymania rodziny jest renta skarżącej w wysokości 1.004,62 zł netto (z której potrącana jest kwota 250 zł tytułem egzekucji administracyjnej) oraz wynagrodzenia za pracę córki w wysokości 3.825 zł netto. Skarżąca oraz jej córka aktualnie zamieszkują w Anglii w wymagającym remontu mieszkaniu o pow. 57 m2, gdzie - jak podkreśliła – koszty utrzymania są dużo wyższe niż w Polsce. Skarżąca z uwagi na stan zdrowia nie może podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia, korzysta z zasiłku przedemerytalnego "pension credit". Ani skarżąca, ani jej córka nie posiadają żadnego majątku rzeczowego ani zasobów finansowych. Jedyną rzeczą wartościową to samochód osobowy Renault Megane z 2007 r, o wartości 900 GBP. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Intencją strony jest uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, tj. otrzymanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z jego treścią przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są lub mają ograniczone środki do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 - Lex nr 786724). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, w ocenie referendarza sądowego, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie będzie w stanie ponieść żadnych kosztów niniejszego postępowania. Na powyższej ocenie zaważyła przede wszystkim sytuacja finansowa, majątkowa i rodzinna strony, tj. wysokość uzyskiwanego dochodu, wysokość wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem oraz brak majątku i oszczędności. Analiza powyższych elementów wskazuje, że strona skarżąca nie ma środków ani możliwości ich pozyskania na wymagane koszty sądowe. W takiej sytuacji niepodobna oczekiwać, że będzie w stanie ponieść wydatki związane z kosztami sądowymi oraz samodzielnie opłacić usługi zawodowego pełnomocnika. Zapadłe orzeczenie oznacza, że skarżąca została w niniejszym postępowaniu sądowym zwolniona od kosztów sądowych, jak również przyznano jej adwokata, bez obowiązku ponoszenia przez nią kosztów zastępstwa procesowego. Odnośnie zaś wniosku skarżącej dotyczącego ustanowienia adwokata w osobie A. K., to należy wskazać, że stosownie do treści art. 244 § 3 p.p.s.a, uprawnienie do wyznaczenia wskazanego imiennie przez wnioskodawcę pełnomocnika do reprezentowania go w sprawie niniejszej w ramach przyznanego prawa pomocy przysługuje w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem właściwej miejscowo okręgowej radzie adwokackiej. Tut. Sąd poinformuje wskazany organ samorządu zawodowego o pełnym zakresie wniosku skarżącej. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 245 § 1 i 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.