I SA/Lu 857/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: - odrzucić skargę.

Skarżący E. B. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] r. o odmowie wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") wskazując, że kwestionowane postanowienie nie jest zaskarżalne zażaleniem i nie jest objęte możliwością złożenia skargi do sądu administracyjnego. Kwestionowanie takiego postanowienia może się odbywać wyłącznie w ramach wniesionego odwołania od decyzji kończącej postępowanie przed organem pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że obowiązkiem sądu, do którego wpłynęła skarga, jest w pierwszej kolejności zbadanie jej dopuszczalności. Badanie to polega w szczególności na ustaleniu, czy sprawa przedstawiona pod rozstrzygnięcie sądu mieści się w zakresie jego właściwości. Katalog spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne zawiera art. 3 § 2 P.p.s.a. Wśród aktów poddanych kontroli sądów administracyjnych wymienione zostały między innymi postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). Zauważyć należy, że postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego są zaskarżalne zażaleniem tylko, gdy ustawa wprost przewiduje taką możliwość. W postępowaniu podatkowym stanowi o tym wprost art. 236 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej "O.p."). W przedmiotowej sprawie, kwestionowane postanowienie zostało wydane w ramach postępowania wszczętego wnioskiem o wznowienie postępowania. Do wydanego postanowienia znajduje zatem zastosowanie art. 246 § 2 O.p., zgodnie z którym na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, działającego jako organ pierwszej instancji, a zatem nie przysługuje na nie zażalenie. Nadto, zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jedno z postanowień rozstrzygających kwestie wynikłe w toku postępowania, o których mowa w art. 237 O.p. Ma rację organ podatkowy, że strona może kwestionować jego zasadność dopiero w odwołaniu od decyzji. Reasumując, skoro będące przedmiotem skargi postanowienie nie jest zaskarżalne zażaleniem, nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, to nie może być poddane kontroli sądu administracyjnego. Skarga na to postanowienie jest niedopuszczalna. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji