I SA/Lu 71/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]. w przedmiocie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako uzasadnienie wniosku wskazał, że skarżący prowadzi jednoosobową działalności gospodarczą, z której pokrywa koszty utrzymania siebie i rodziny. Tym samym przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie kwoty ponad 55 tysięcy złotych należności głównej uniemożliwi skarżącemu funkcjonowanie, zakup niezbędnych środków, prowadzenie działalności, a w efekcie uniemożliwi mu osiągnięcie dochodów. Według skarżącego nawet późniejszy zwrot świadczeń nie przywróci stanu poprzedniego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego wskazania żądania, lecz musi precyzyjnie wskazać na zagrożenie płynące z wykonania objętego wnioskiem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex nr 1145639). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (zob. np. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 546/11, LEX nr 786059). W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwoliłby Sądowi na zweryfikowanie jego ogólnych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej prowadzonego przez skarżących przedsiębiorstwa. Z wniosku nie wynika w żaden sposób jaki jest aktualny poziom dochodów, jaka jest wartość majątku skarżącego, czy też jakie ponosi on wydatki w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącego, a bez tego Sąd nie jest w stanie ocenić, czy i w jakim zakresie ewentualna zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji jest w stanie zagrozić sytuacji finansowej skarżącego, a następnie, czy zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Mając jednak na uwadze całokształt okoliczności sprawy Sąd przy podjęciu rozstrzygnięcia miał na uwadze materiały dowodowy zgromadzony na potrzeby postępowania w przedmiocie prawa pomocy (skarżącemu odmówiono przyznania prawa pomocy). W ocenie Sądu dowody te nie uzasadniają jednak udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. W szczególności wysokość przychodu (ponad 372 tysiące złotych za 7 miesięcy 2017 r.), nawet przy wykazywaniu przez skarżącego straty nie pozwala na przyjęcie, że wykonanie decyzji powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Podsumowując, należy stwierdzić, że nie jest rolą Sądu domniemywanie, w jakich konkretnych okolicznościach wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego aktu (zob. np.: postanowienie NSA z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II FZ 223/10). Ponadto, co należy podkreślić, "rzeczowego" uzasadnienia wniosku nie może stanowić przekonanie strony skarżącej o poniesieniu znacznej szkody w wyniku realizacji zobowiązań podatkowych wynikających z ostatecznych decyzji, nawet jeżeli można przyjąć za oczywiste, wykonanie decyzji prowadzi do trudności finansowych. Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnej pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama przez się uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Natomiast żadne skonkretyzowane okoliczności, prowadzące do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie zostały przez skarżącego wykazane Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.