I SA/Lu 684/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. na czynność Prezydenta Miasta Chełm w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej za październik 2022 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W skardze Spółka domaga się w szczególności stwierdzenia bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej za październik 2022 r. oraz uznania obowiązku wypłaty przez organ na rzecz skarżącej dotacji we właściwej kwocie. Dotację przekazano w trybie art. 34 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 17 ze zm., dalej: "u.f.z.o."). Przedmiotowa skarga dotyczy zatem czynności, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych w świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 47 u.f.z.o. Ten ostatni przepis precyzuje bowiem, jako lex specialis, jakie czynności podejmowane przez organ dotujący podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wśród nich nie wymieniono czynności przekazania dotacji stosownie do art. 34 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, w związku z czym uznać należy, że "czynność polegająca na samej wypłacie środków pieniężnych z tytułu dotacji nie należy do kognicji sądów administracyjnych" (por. np. post. NSA o sygn. I GSK 629/20, CBOSA). W tym zakresie, w analogicznych sprawach skarżącej spółki, niejednokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny, co zresztą dostrzega się w skardze, podzielając ww. stanowisko; skargę wniesiono bowiem celem zainicjowania drogi sądowej przed sądem powszechnym (art. 1991 Kodeksu postępowania cywilnego). Z tych powodów należy więc odrzucić skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jako że w niniejszej sprawie nie pobrano wpisu od skargi (art. 222 p.p.s.a.), brak też było podstaw do wydania dodatkowego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy