I SA/Lu 654/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. na decyzję Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...], znak [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za [...] kwartał 2012 r. oraz [...] kwartał 2013 r. p o s t a n a w i a - skargę odrzucić.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 18 października 2019 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez wskazanie numeru PESEL. Wezwanie do usunięcia braków oraz uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 listopada 2019 r. (k. 31 a.s.). We wskazanym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.)skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo procesowe strony, oprócz wymogów, wynikających z art. 46 § 1 p.p.s.a., powinno zawierać - jeśli jest pierwszym pismem w sprawie - także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Niewskazanie numeru PESEL obligujące przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest- zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W wyznaczonym terminie skarżący nie usunął braku formalnego ani nie uiścił w sposób prawidłowy wpisu, co pociągało za sobą konieczność odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.