I SA/Lu 610/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant specjalista Marta Wawrzecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 22 września 2025 r. nr 0601-IOD-2.4100.120.2024.32 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 308000-CPK-1.5001.20.2023.109; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie na rzecz P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. kwotę 6.917 zł (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 22 września 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 29 sierpnia 2024 r. nr 308000-CPK-l.5001,20.2023.109, określającą P. spółce z o.o. z siedzibą w C. (stronie, spółce, skarżącej) podatek dochodowy od osób prawnych za 2019 r. w kwocie 197.281 zł. Jak wynika z treści zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz akt sprawy, w zeznaniu złożonym na formularz CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2019 r. spółka wykazała przychody w wysokości 177.034,37 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 9.644.575,86 zł, dochód – 532.459 zł, podatek należny wg stawki 19% w wysokości 101.167 zł, odliczenia od podatku – 40.609 zł, podatek należny po odliczeniach – 60.558 zł, sumę wpłat przez siebie dokonanych – 107.024 zł i nadpłatę w kwocie 46.466 zł. Do kosztów uzyskania przychodów zaliczyła odpisy amortyzacyjne od "WNIP znak towarowy wzór przemysłowy 2,5 G" w łącznej kwocie 719.592 zł. Z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wynika, że wartość początkowa wzoru przemysłowego wynosiła 3.598.000 zł. Wzór uzyskano w związku z zawartą w dniu 3 listopada 2014 r. umową przeniesienia praw własności przemysłowej w zamian za zwolnienie z długu, zawartą pomiędzy spółką (wierzycielem) a D. K. (dłużnikiem). Wzór pozostał jednak zarejestrowany na D. K., a strona dopiero w 2023 r., w trakcie kontroli, wystąpiła o jego przerejestrowanie, które ostatecznie otrzymała. Organ pierwszej instancji uznał za nieprawidłowe odliczenie odpisów amortyzacyjnych w sytuacji, gdy wzór nie był zarejestrowany na spółkę i stwierdził w związku z tym zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o 719.592 zł. W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia strona zarzuciła naruszenie art. 191 O.p. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i pominięcie skutku rozporządzającego umowy, a nadto art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 i art. 67 ust. 1-3 w zw. z art. 110 ust. 1 i art. 118 ust. 1 Prawa własności przemysłowej przez błędne przyjęcie, że przeniesienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego lub wzoru użytkowego następuje z chwilą wpisu przeniesienia w rejestrze wzorów przemysłowych lub użytkowych. Wskazano, że organ nie uwzględnił skutku rozporządzającego umowy zbycia praw własności przemysłowej oraz charakteru deklaratoryjnego wpisu przeniesienia tych praw we właściwym rejestrze. Zdaniem spółki, rejestracja takiej umowy wywołuje jej skuteczność wobec osób trzecich, ale nie stanowi przedmiotowo istotnej przesłanki przeniesienia praw. Skoro spółka nabyła prawa do wzorów użytkowych, miała też prawo do amortyzacji tych praw. W odwołaniu wskazano też, że zarząd spółki z niewiedzy lub przez zapomnienie nie złożył wniosków o wpis przeniesienia praw ochronnych na rzecz podatnika niezwłocznie po ich nabyciu. Organ odwoławczy ustalił, że wspólnikami strony są spółki: M. GmbH, założona przez D. K. oraz W. GmbH, w której D. K. posiadał udziały. Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów w 2019 r. m.in. odpisy amortyzacyjne od wartości niematerialnej i prawnej "WNIP znak towarowy wzór przemysłowy 2,5 G" w kwocie 719.592 zł. W ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wykazała jego wartość początkową w wysokości 3.598.000 zł. Kwota ta została podana w oparciu o ekspertyzę i wyliczona została metodą dochodową. Wyłączne prawo z rejestracji do przedmiotowego wzoru posiadał D. K.. Na mocy umowy z 3 listopada 2014 r. wszelkie prawa ochronne do wzoru zostały przeniesione na spółkę. Jak potwierdzają zeznania prezesa zarządu strony, koszty przedłużenia wzoru w 2019 r. poniósł D. K.. Wniosek o przerejestrowanie wzoru przemysłowego do Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej został złożony w dniu 19 lipca 2023 r. W ocenie organu odwoławczego, w spornym okresie prawo do spornego wzoru przemysłowego było przypisane D. K.. Stosownie do art. 105 ust. 2 Prawa własności przemysłowej (uP.w.p.), uprawniony nabywa prawo wyłącznego korzystania z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze RP, a zgodnie z art. 112 tej ustawy, udzielone prawa z rejestracji wzorów przemysłowych podlegają wpisowi do rejestru wzorów przemysłowych. Spółka w dacie nabycia nie złożyła wniosku o przerejestrowanie i nie uzyskała świadectwa ochronnego. Zdaniem organu, art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 1 oraz art. 16h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. nie dają podstawy do ujęcia w ewidencji i amortyzowania wartości niematerialnej i prawnej, która nie jest zarejestrowana na podatnika, a jednocześnie jest zarejestrowana na inną osobę. Uznanie, że samo zawarcie umowy daje już prawo do amortyzacji dawałoby pole do nadużyć, bo to samo prawo mogłoby być amortyzowane przez wiele podmiotów. Dopiero rejestracja daje jednoznaczną podstawę do uznania, który podmiot jest osobą mogącą w pełni korzystać z prawa. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ drugiej instancji wskazał, że przedmiotem sprawy nie była amortyzacja wzoru użytkowego nr 64677, ponieważ prawo do niego nie było wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych strony i nie było amortyzowane, a nadto wygasło w 2012r. Stwierdził też, że skutek rozporządzający umowy z dnia 3 listopada 2014 r. nie został przez organ pominięty. Organ przyjął natomiast za podstawę swoich twierdzeń, że do uzyskania ochrony na znak towarowy niezbędna jest decyzja Urzędu Patentowego. Dopiero uzyskanie świadectwa rejestracji prawa do znaku towarowego może być ujawnione w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. W skardze na powyższą decyzję W. spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 191 O.p. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na pominięciu skutku rozporządzającego umowy z dnia 3 listopada 2014 r. Nadto, podniosła zarzut naruszenia art. 16b ust. 1 pkt. 6 u.p.d.o.p. w zw. z art. 12 i art. 67 ust. 1-3 w zw. z art. 110 ust 1 i art. 118 ust. 1 uP.w.p. i art. 33 ust 1 rozporządzenia Nr 6/2002 przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na błędnym przyjęciu, że przeniesienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego lub wzoru użytkowego następuje z chwilą wpisu przeniesienia w rejestrze wzorów przemysłowych lub użytkowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w umowie z dnia 3 listopada 2014 r. strony nie ustaliły innego niż data jej zawarcia momentu przeniesienia praw do wzorów przemysłowych. Organ błędnie też potraktował wzory przemysłowe jako niezarejestrowane w 2019 r. Tymczasem oba były w spornym okresie zarejestrowane, a jedynie nie nastąpiło ich przerejestrowanie na spółkę. Strona w roku 2019 r. nie złożyła wniosku o wpis przeniesienia praw z rejestracji wzorów do rejestru wzorów użytkowych w Urzędzie Patentowym RP oraz w rejestrze wzorów przemysłowych w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego UE (OHIM). Jednak oceniając ten fakt organy nie odróżniły skutku rozporządzającego umowy zbycia praw własności przemysłowej między jej stronami od charakteru deklaratoryjnego wpisu przeniesienia tych praw we właściwym rejestrze i skutku legitymacyjnego tego wpisu wobec osób trzecich. Rejestracja umowy dotyczącej przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy wywołuje jej skuteczność wobec osób trzecich, ale nie stanowi przedmiotowo istotnej przesłanki przeniesienia praw. Strona nabyła prawa do wzorów: użytkowego i przemysłowego z dniem zawarcia umowy. Skoro podatnik nabył prawo do istniejącego (zarejestrowanego) znaku towarowego, który następnie wykorzystywał (zgodnie z obowiązującymi przepisami) w prowadzonej działalności gospodarczej, to po spełnieniu warunków przewidzianych w przepisach u.p.d.o.p. nabył prawo do zaliczania do kosztów podatkowych. Ustalenia organu odnośnie do prawa ochronnego nr 64677, w szczególności co do jego wygaśnięcia, skarżąca oceniła jako błędne, ale zaznaczyła, że tego prawa nie amortyzowała. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko prezentowane w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia narusza prawo materialne. Takie same deficyty posiada decyzja organu pierwszej instancji, stąd też – zgodnie z art. 135 p.p.s.a. – ona również podlega uchyleniu. Przedmiotem sporu w sprawie jest prawo strony do dokonania odpisów amortyzacyjnych od prawa ochronnego do wspólnotowego wzoru przemysłowego pt. "Korek z dozownikiem do saszetek". Prawo to spółka nabyła w drodze mieszanej czynności prawnej - sprzedaży z datio in solutum (art. 453 k.c.) od D. K. w 2014 r. (w części za zwolnienie z długu, w części za zapłatą ceny). Mocą tej umowy spółka nabyła również prawo do zarejestrowanego wzoru użytkowego pt. "Dozownik z zabezpieczającym kołpakiem", ale nie jest on przedmiotem sporu w sprawie (prawo to nie podlegało amortyzacji). Prawo ochronne na wskazany wspólnotowy wzór przemysłowy zostało potwierdzone świadectwem rejestracji wydanym przez Urząd Harmonizacji Rynku Wewnętrznego z 1 września 2014 r. Świadectwo wydane zostało na poprzednika prawnego spółki, która nie przerejestrowała tego prawa w 2019 r. Niemniej jednak poza sporem jest to, iż w 2019 r. D. K. uiścił stosowną opłatę za okres ochrony (został więc spełniony warunek skuteczności i ciągłości decyzji o udzieleniu na jego rzecz prawa wyłącznego). Poza sporem jest też to, że spółka od chwili zawarcia umowy nabycia wykorzystywała wzór przemysłowy w swojej działalności gospodarczej, bowiem od 2014 r. (a zatem także w 2019 r.) produkowała i sprzedawała korki w oparciu o treść zakupionego wzoru. Poza sporem pozostaje i to, że w kolejnych latach spółka dopełniła formalności rejestracyjnych i obecnie posiada bezwzględne prawo ochronne do wskazanego unijnego wzoru przemysłowego. W tych warunkach, zdaniem strony, miała ona prawo do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, bowiem nabyła w drodze czynności cywilnoprawnej prawo ochronne do wzoru przemysłowego, które nie tylko nadawało się do gospodarczego wykorzystania, ale było faktycznie wykorzystywane gospodarczo w działalności spółki. Wzór przemysłowy był wprawdzie zarejestrowany na poprzednika prawnego, ale skutek braku rejestracji na spółkę dotyczy wyłącznie ograniczenia ochrony prawnej wobec osób trzecich, nie ogranicza zaś możliwości korzystania z wzoru i ochrony tego korzystania w ogólności. W ocenie organu, w opisanej sytuacji brak było podstawy do włączenia przez spółkę prawa do wzoru przemysłowego do wartości niematerialnych i prawnych jej przedsiębiorstwa, a co za tym idzie do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Takie uprawnienie dotyczy wyłącznie wzoru zarejestrowanego, bowiem z tym momentem powstaje prawo podmiotowe. Tymczasem spółka w 2019 r. nie zarejestrowała wzoru, a wykorzystywanie go w działalności (niekwestionowane przez organ) było tylko stanem faktycznym. Jak wskazuje orzecznictwo, jest to zbyt mało, by uznać, że spełnione są warunki, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Tylko bowiem wzór zarejestrowany na korzystającego z niego w działalności gospodarczej pozwala na ujęcie prawa do niego w księgach i do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Organ zauważył, że nieprzerejestrowanie wzoru przemysłowego na nowego właściciela mogłoby prowadzić do sytuacji, w której dwa podmioty – poprzednik i następca prawny, równolegle uwzględnialiby odpisy amortyzacyjne w swoich rozliczeniach podatkowych. Zdaniem Sądu, ocena organów podatkowych nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa materialnego. Niezrozumiały jest też argument o potencjalnych nieprawidłowościach w działaniach zbywcy i nabywcy wzoru, skoro – co pozostaje poza sporem – zawarta pomiędzy nimi umowa ma skutek w pełni rozporządzający. Sąd zauważa przy tym problem związany z obrotem prawami własności przemysłowej między podmiotami powiązanymi oraz korzystania kolejno przez te podmioty z prawa do odliczania amortyzacji, jednak niniejsza sprawa i analizowane na jej kanwie przepisy, a zasadniczo ich wykładnia, nie mogą być traktowane jako remedium na ten problem. Trudno też dać wiarę twierdzeniu spółki, że wyłącznie przez niedostrzeżenie nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego po zawarciu umowy nabycia prawa do wzoru. Przeczy temu wyraźnie fakt, że spółka zaakceptowała w 2019 r. działanie zbywcy, który dokonał uiszczenia opłaty za rejestrację. Działanie spółki w kontekście dokonania zgłoszenia rejestracyjnego wywołała dopiero kontrola podatkowa. Trudno więc w tych okolicznościach nie oprzeć się wrażeniu, że było to działanie celowe, mogące mieć znaczenie dla kolejnych planowanych być może w przyszłości przesunięć tego składnika majątku w celu amortyzacji. Te okoliczności także jednak nie wpływają na ostateczną ocenę sprawy. Zgodnie z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. (w brzmieniu właściwym dla sprawy, Dz.U. z 2018 r., poz. 1036, t.j. ze zm.), amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, nabyte od innego podmiotu, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (u.P.w.p.). Ustawa Prawo własności przemysłowej reguluje ochronę niematerialnych dóbr (wynalazki, znaki towarowe, wzory) poprzez udzielanie patentów, praw ochronnych lub praw z rejestracji. Zapewnia ona twórcom (bądź ich następcom) wyłączne, zarobkowe prawo korzystania z projektów, prawo do wynagrodzenia oraz ochronę przed naruszeniami, m.in. poprzez postępowania przed Urzędem Patentowym RP. W niniejszej sprawie przedmiotem amortyzacji objęte zostało wspólnotowe prawo do wzoru przemysłowego "Korek z dozownikiem do saszetek". W tych okolicznościach konieczne jest więc przywołanie przepisów Rozporządzenia Rady (WE) Nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów przemysłowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2002.3.1; dalej: rozporządzenie). Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia, "wzór przemysłowy" oznacza postać całego produktu lub części produktu wynikającą z cech, w szczególności linii, konturów, kolorów, kształtu, faktury lub materiałów samego produktu lub jego dekoracji, włączając w to ruch, przechodzenie lub jakikolwiek inny rodzaj animacji tych cech. Wzór przemysłowy jest chroniony jako unijny wzór przemysłowy, jeżeli jest nowy i posiada indywidualny charakter (art. 4 ust. 1 rozporządzenia). Prawo do unijnego wzoru przemysłowego przysługuje twórcy lub jego następcy prawnemu (art. 14 ust. 1 rozporządzenia). Zarejestrowany unijny wzór przemysłowy przyznaje jego właścicielowi wyłączne prawo do jego używania i uniemożliwiania używania go osobom trzecim, które nie mają zgody właściciela. Właścicielowi zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego przysługuje prawo do uniemożliwiania wszystkim osobom trzecim wprowadzania – w ramach obrotu handlowego - z państw trzecich do Unii produktów, które nie są dopuszczone do swobodnego obrotu w Unii, w przypadku gdy dany wzór przemysłowy jest w ten sam sposób zawarty lub zastosowany w tych produktach lub gdy danego wzoru przemysłowego nie da się odróżnić pod względem istotnych cech od takich produktów, a właścicielowi prawa nie zostało udzielone zezwolenie. (art. 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia). Właścicielowi niezarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego przysługuje prawo do uniemożliwiania działań, o których mowa w ust. 1 i 2, wyłącznie w przypadku, gdy sporne używanie wynika ze skopiowania chronionego wzoru przemysłowego. Spornego używania, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie uważa się za wynikające ze skopiowania niezarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego, jeżeli jest ono wynikiem niezależnej kreatywnej pracy twórcy, w stosunku do którego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że nie znał wzoru przemysłowego udostępnionego publicznie przez właściciela (art. 19 ust. 4 rozporządzenia). Co istotne, zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli art. 28, 29, 30, 31 i 32 nie stanowią inaczej, unijny wzór przemysłowy jako przedmiot własności traktowany jest w całości i na całym obszarze Unii tak jak krajowe prawo z wzoru Państwa Członkowskiego, w którym: a. właściciel ma swoją siedzibę lub miejsce zamieszkania w dacie dokonywania oceny; lub b. gdy lit. a) nie stosuje się, właściciel posiada przedsiębiorstwo w dacie dokonania oceny. O przeniesieniu zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego stanowi art. 28 rozporządzenia. Zgodnie z pkt a i b tego przepisu, przeniesienie jest wpisywane do rejestru i publikowane na wniosek jednej ze stron; do czasu dokonania wpisu przeniesienia do rejestru następca prawny nie może powoływać się na prawa wynikające z rejestracji unijnego wzoru przemysłowego. Zgodnie z art. 33 ust. 1 rozporządzenia, czynności prawne określone w art. 28, 29, 30 i 32 wywołują skutki prawne względem osób trzecich oceniane w świetle prawa Państwa Członkowskiego zgodnie z art. 27. Jednakże w przypadku zarejestrowanych wzorów wspólnotowych czynności prawne określone w art. 28, 29 i 32 wywołują skutki prawne wobec osób trzecich we wszystkich Państwach Członkowskich dopiero po wpisaniu ich do rejestru. Jednakże przed dokonaniem wpisu czynność taka wywołuje skutek prawny wobec osób trzecich, które nabyły prawa do zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego po dacie tej czynności, ale które wiedziały o tej czynności w momencie nabycia prawa (art. 33 ust. 2 rozporządzenia). Zgodnie z art. 34 rozporządzenia, zgłoszenie zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego jako przedmiotu własności traktowane jest, zgodnie z art. 27 w całości i na całym obszarze Wspólnoty, tak jak krajowe prawo do wzoru Państwa Członkowskiego (ust. 1). Artykuły 28, 29, 30, 31, 32 i 33 stosuje się mutatis mutandis do zgłoszeń o dokonanie rejestracji zarejestrowanych wzorów wspólnotowych. W przypadku, gdy skutek jednego z niniejszych przepisów jest uzależniony od wpisu do rejestru, formalność ta jest spełniona poprzez rejestrację powstałego zarejestrowanego unijnego wzoru przemysłowego (ust. 2). Powyższe przepisy odwołują się wprost do regulacji wewnętrznych państwa członkowskiego. A zatem, jak wynika z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (w brzmieniu właściwym w sprawie, Dz.U. z 2017 r., poz. 776 t.j. ze zm., dale: u.P.w.p.), wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Na wzór przemysłowy udziela się prawa z rejestracji (art. 105 ust. 1 u.P.w.p.). Przez uzyskanie prawa z rejestracji uprawniony nabywa prawo wyłącznego korzystania z wzoru przemysłowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (art. 105 ust. 2 u.P.w.p.). Uprawniony może zakazać osobom trzecim wytwarzania, oferowania, wprowadzania do obrotu, importu, eksportu lub używania wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowania takiego wytworu dla takich celów (art. 105 ust. 3 u.P.w.p.). Udzielone prawa z rejestracji wzorów przemysłowych podlegają wpisowi do rejestru wzorów przemysłowych (art. 112 u.P.w.p.). Udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji (art. 114 ust. 1 u.P.w.p.). Zgodnie z art. 118 ust. 1 u.P.w.p., do wzorów przemysłowych i praw z rejestracji wzorów przemysłowych przepisy art. 32, art. 35-37, art. 39, art. 391, art. 41, art. 46, art. 50, art. 55, art. 66 ust. 2, art. 67, art. 68, art. 70-75, art. 76-79, art. 81-88, art. 90 i art. 92 stosuje się odpowiednio (art. 118 ust. 1 u.P.w.p.). Zgodnie z art. 67 u.P.w.p., do którego m.in. odsyła powyższy przepis, patent (a zatem także i wzór przemysłowy) jest zbywalny i podlega dziedziczeniu (ust. 1). Przeniesienie patentu (tu: wzoru przemysłowego) staje się skuteczne wobec osób trzecich z chwilą wpisu tego przeniesienia do rejestru patentowego (tu: rejestru wzorów przemysłowych) (ust. 3). Odnosząc powyższe do realiów sprawy wskazać należy, że przedmiotem czynności cywilnoprawnej zawartej pomiędzy D. K. i spółką było unijne prawo ochronne do wzoru przemysłowego. Niewątpliwie bowiem prawo to przysługiwało D. K., który w dacie zbycia posiadał prawa wynikające z jego rejestracji. Zarejestrowanie oznacza, że został on przez uprawnioną instytucję zweryfikowany i w konsekwencji uznany za wzór przemysłowy, któremu przynależna jest ochrona wynikająca z ustawy Prawo własności przemysłowej. Okoliczność ta nie może być pomijana w niniejszej sprawie, bowiem w orzecznictwie (w tym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GPS 1/08) utrwalił się pogląd, że decyzja o udzieleniu prawa ochronnego ma charakter aktu konstytutywnego (decyzja prawnokształtująca). Dlatego w orzecznictwie dominuje pogląd, że nie podlega amortyzacji prawo do znaku niezarejestrowanego, jak też ekspektatywa prawa ochronnego (prawo ze zgłoszenia do rejestracji – odmienny pogląd w tym względzie np. w wyroku NSA z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1408/14), bowiem w tym trybie nie dochodzi jeszcze do ukształtowania prawa (wystąpienie o rejestrację może zakończyć się decyzją odmowną). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo do znaku towarowego (a zatem i wzoru przemysłowego) podlegające amortyzacji, w znaczeniu, o jakim mowa w art. 16 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p., ma taki sam zakres znaczeniowy jak prawo ochronne na znak towarowy w rozumieniu ustawy Prawo własności przemysłowej (zob. wyroki NSA: z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FSK 1197/11, z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1003/08). Równocześnie przyjmuje się, że prawo ochronne jest kwalifikowane jako cywilne prawo podmiotowe majątkowe, bezwzględne, mające charakter zbywalny i podlegające dziedziczeniu (zob. M. du Vall w: System Prawa Prywatnego, t. 14A, s. 386). Skoro zaś tak, to zbycie takiego prawa powoduje, że na nabywcę (niezależnie od czynności związanych z kolejną rejestracją) przechodzą wszelkie prawa, jakimi dysponował z racji zarejestrowania prawa ochronnego zbywca. Nabywca nabywa do swojego majątku nie wzór przemysłowy, ale prawo do niego i stosowną ochronę, co znajduje swoje uzasadnienie w wycenie wartości takiego składnika majątkowego. Rejestracja nabywcy powoduje, że zostaje on ujawniony w systemie wzorów przemysłowych, a tym samym nie musi wykazywać w innym trybie swojego uprawnienia wobec osób trzecich. O ile więc pierwsza rejestracja (aktualna w dacie transakcji przeniesienia) ma charakter prawnokształtujący, to ta kolejna – jak słusznie zauważa strona – ma charakter legitymacyjny. Interesujący pogląd w tym względzie wyraził prof. R Skubisz w: System Prawa Prywatnego, t. 14A, s. 687, C.H.Beck, Warszawa 2012), porównując taką wtórną rejestrację do przeniesienia posiadania przy transakcji sprzedaży nieruchomości. Bez przeniesienia posiadania umowa jest wprawdzie skuteczna erga omnes, ale ta czynność faktyczna symbolizuje wobec osób trzecich zmianę uprawnionego. W tych okolicznościach istotnym jest zatem to, jaki charakter miała umowa zawarta przez spółkę z D. K., a zasadniczo – jakie skutki w sferze prawa (zarówno prawa własności przemysłowej, jak i prawa podatkowego) umowa ta wywołała. Stanowisko organu sprowadza się bowiem do stwierdzenia, że jakkolwiek doszło w tym trybie do przesunięcia majątkowego, a spółka niespornie wykorzystywała wzór przemysłowy w działalności produkcyjnej i handlowej, to jednak – z uwagi na brak rejestracji nabycia w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego UE (OHIM) – nie uzyskała ona prawa bezwzględnego, skutecznego erga omnes. Tym samym nie miała podstawy do ujęcia tego prawa w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz do dokonywania w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych. Jakkolwiek więc organ nie kwestionuje wprost skutku rozporządzającego czynności prawnej, to jednak w ostatecznej ocenie stwierdza, że przeniesione prawo nie miało – do czasu przerejestrowania – takich cech (właścicielskich i ochronnych), które uprawniały do jego gospodarczego wykorzystywania w sensie, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Do gospodarczego wykorzystania nadają się bowiem wyłącznie te prawa ochronne nabyte od innego podmiotu (a nie ich przedmioty), które zostały zarejestrowane. Ustawa podatkowa przewiduje bowiem możliwość amortyzacji prawa do wzoru, a nie samego wzoru. W zawartej w 2014 r. umowie tej postanowiono, że D. K. – posiadający prawo ochronne na wspólnotowy wzór przemysłowy wraz ze świadectwem rejestracyjnym z dnia 1 września 2014 r. – dokonuje jego zbycia na rzecz skarżącej (która uzyskała w tym względzie zgodę rady nadzorczej), w zamian za zwolnienie z długu i zapłatę umówionej ceny. Jak wynika z umowy, jej mocą D.. K. przeniósł na spółkę wszelkie prawa ochronne do wzoru. W umowie nie zastrzeżono warunku, ani terminu co oznacza, że w dacie czynności prawnej doszło do pełnej cesji praw zbywcy do prawa ochronnego, jakie mu w dacie tej czynności przysługiwało do wzoru przemysłowego. Zbywca zobowiązał się wydać spółce odpis świadectwa rejestracji wspólnotowego wzoru przemysłowego. Po zawarciu umowy prawo ochronne do wzoru przemysłowego nie wygasło – w rejestrze przypisane było ono nadal D.. K. (dlatego w 2019 r. uiścił on opłatę, poprzez co doszło do przedłużenia okresu rejestracji). Powyższe oznacza jednak jedynie tyle, że w 2019 r. istniała niezgodność wpisu w rejestrze z rzeczywistym stanem prawnym w zakresie prawa do wskazanego wzoru. Niemniej jednak, w sferze cywilnej D.. K. skutecznie przeniósł je na rzecz spółki, a umowa przeniesienia prawa ochronnego do wzoru przemysłowego stanowi tytuł prawny spółki do tego składnika jej majątku. Nie jest to wprawdzie prawo z rejestracji, co może mieć znaczenie dla zakresu ochrony w stosunkach między osobami trzecimi, ale okoliczność ta nie powoduje, że można twierdzić, iż spółka nie nabyła prawa ochronnego do wzoru, a jedynie wzór. Takie twierdzenie pozostawałoby zresztą w opozycji do dyskusji, jaka miała miejsce w orzecznictwie przed zmianą treści przepisu art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. (tj. przed 2018 r.), która dotyczyła zawartego w tym przepisie pojęcia "nabycie" – w wielu judykatach opowiadano się wówczas za przyjęciem, że pojęcie to dotyczy wyłącznie nabycia pochodnego (od innego podmiotu), nie zaś pierwotnego – poprzez rejestrację. Decyzja administracyjna wywołuje skutek w postaci "przyporządkowania" danego dobra niematerialnego z zakresu własności przemysłowej konkretnemu uczestnikowi stosunków cywilnoprawnych (R. Skubisz, w: System Prawa Prywatnego, t. 14A, 2012, s. 65). Szereg praw podmiotowych objętych zakresem regulacji prawa własności przemysłowej w znaczeniu przedmiotowym powstaje jednak z mocy innych zdarzeń cywilnoprawnych niż decyzja administracyjna. W tym znaczeniu, rejestracja umowy dotyczącej przeniesienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy wywołuje jej skuteczność wobec osób trzecich, ale nie stanowi przedmiotowo istotnej przesłanki przeniesienia praw (wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 373/08). W tych okolicznościach nie sposób odmówić racji skarżącej, że po pierwsze: nabyła ona prawo ochronne do wzoru przemysłowego; po drugie – prawo to w dacie zawarcia umowy było prawem zarejestrowanym (prawem ochronnym); po trzecie: nadawało się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania i od tego dnia było faktycznie użytkowane przez spółkę w jej działalności produkcyjnej (czyli w okresie dłuższym niż rok); po czwarte: prawo to zostało ujawnione w księgach podatnika, a jego wartość początkową oszacowano w oparciu o opinię biegłego rzecznika patentowego. Spółka była więc uprawniona na podstawie art. 16b ust 1 pkt 6 u.p.d.o.p. do amortyzowania tego składnika majątkowego oraz uwzględniania odpisów w kosztach uzyskania przychodów w 2019 r. Inną rzeczą jest to, czy ograniczenia wynikające z braku rejestracji (a zasadniczo – z braku przerejestrowania) prawa do wzoru miały wpływ na określenie wartości początkowej tego prawa. Ta okoliczność, wobec przyjętej przez organ koncepcji w niniejszej sprawie, nie była jednak do tej pory analizowana. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania (wniosek pełnomocnika skarżącego – k. 27 akt sprawy) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2026 r., poz. 215, t.j.). Na zasądzoną od organu kwotę składają się: wpis od skargi – 1.500 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej – 5.400 zł. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni wskazaną powyżej ocenę prawną sprawy wywiedzioną z wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. W tych warunkach oceni zarówno zasadność uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w 2019 r. przez spółkę w jej rozliczeniu podatkowym, jak też sposób (w tym w szczególności) zakres tych odpisów, która to kwestia do tej pory nie była przedmiotem jakiejkolwiek oceny organu.