I SA/Lu 607/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi na czynność Starosty w przedmiocie odmowy wypłaty dotacji oświatowej za sierpień 2024 r. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz M. Ż. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

W dniu 11 września 2024 r. (koperta ze stemplem pocztowym nadania - k. 9 akt sądowych) M. Ż. (skarżąca) będąca organem prowadzącym Publiczną Szkołę Policealną "E." we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Starosty W. polegającą na odmowie wypłaty dotacji oświatowej za miesiąc sierpień 2024 r. Jak argumentowała, podstawą takiego działania było błędne uznanie organu, że płatność ta się nie należy z uwagi na uostatecznienie się decyzji wykreślającej Szkołę z rejestru, która to decyzja nie jest jednak prawomocna gdyż jest przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. O tym, że Starosta W. nie zamierza wypłacić dotacji oświatowej od lipca 2024 r. (w tym za sierpień 2024 r.) została poinformowana pismem z 18 lipca 2024 r., jednakże aż do 31 sierpnia 2024 r. mogła oczekiwać, że organ należną dotację jednak wypłaci. Tak jednak się nie stało, stąd niniejsza skarga. W odpowiedzi na skargę Starosta W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu czynność w postaci odmowy wypłaty dotacji nie miała miejsca, a tym samym brak jest przedmiotu skargi. Skarga w sprawie winna mieć ewentualnie postać skargi na bezczynność, jednak skarżąca nie wniosła ponaglenia, co również uzasadnia odrzucenie skargi. Za oddaleniem przemawia natomiast fakt wydania przez Lubelskiego Kuratora Oświaty decyzji ostatecznej cofającej skarżącej pozwolenie na prowadzenie szkoły, stąd odpadła podstawa prawna do wypłaty dotacji oświatowej za miesiące następne po wydaniu decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona w ocenianej sprawie czynność Starosty W. jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a."). Termin do wniesienia skargi na taką czynność określony jest w art. 53 § 2 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu "jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może jednak uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę." Określony cytowanym wyżej przepisem, 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął się zatem w dniu, w którym skarżąca dowiedziała się o podjęciu kwestionowanej obecnie czynności. W realiach ocenianej sprawy przyjąć należy, iż o odmowie wypłaty dotacji oświatowej zarówno za miesiąc lipiec jak i sierpień 2024 r. skarżąca dowiedziała się z pisma Starosty W. z 18 lipca 2024 r. doręczonego jej 2 sierpnia 2024 r. Z uwagi na powyższe przyjąć należało, iż termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął z dniem 1 września 2024 r. Tymczasem skargę na opisaną czynność, skarżąca wniosła dopiero 11 września 2024 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. W stanie sprawy brak jest zarazem podstaw aby podzielić argument skargi i przyjmować, że rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi nastąpiło dopiero po 31 sierpnia 2024 r., tj. po upływie terminu do wypłacenie przez organ dotacji za sierpień 2014 r. W ocenie sądu przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa termin do wniesienia skargi na kwestionowaną czynność i uzależnia bieg terminu od "dowiedzenia się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności". Jak wyżej zaś już wskazano, wiedzę o podjęciu przedmiotowej czynności skarżąca powzięła najpóźniej w dacie doręczenie jej pisma z 18 lipca 2024 r., co nastąpiło 2 sierpnia 2024 r. Sąd nie dopatrzył się przy tym okoliczności mogących wskazywać na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Uchybienie terminu w tej sprawie nie jest bowiem wynikiem braku winy skarżącej, lecz wadliwie przyjętego założenia o początkowym momencie rozpoczęcia biegu terminu, niezwiązanym z przesłanką określoną w art. 53 § 2 p.p.s.a. Podsumowując, skoro przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu określonego we wskazanym przepisie, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił tę skargę odrzucić (pkt 1 sentencji postanowienia). Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. O zwrocie wpisu, na podstawie powołanego przepisu, sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia.