I SA/Lu 59/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie: Sędzia WSA Marcin Małek Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 22 grudnia 2025 r. nr 0601-IOV-1.4050.3.2025.6 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Administracji Skarbowej", "organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia WIELOBRANŻOWEGO PRZEDSIĘBIORSTWA A. sp. z o.o., dalej: "spółka", "podatniczka", "skarżąca", na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L., dalej: "Naczelnik Urzędu Skarbowego", "organ pierwszej instancji", z dnia 23 września 2025 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w zakresie udzielenia informacji o kontrahencie podatniczki na podstawie art. 306ia ustawy Ordynacja podatkowa, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że spółka wnioskiem z 16 września 2025 r., na podstawie art. 306ia oraz 293 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.), dalej: "o.p.", wystąpiła o udzielenie informacji, czy F.&F. [...] sp. z o.o. ujął w pliku JPK_VAT w sierpniu 2024 r. lub w następnych miesiącach, fakturę nr 392/2024 z 7 sierpnia 2024 r. Odmawiając udzielenia zaświadczenia, organ pierwszej instancji wskazał, że zakres żądanych informacji nie wypełnia dyspozycji art. 293 § 3 o.p. W zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji spółka zarzuciła: 1. Naruszenie art. 306ia i art. 293 § 3 o.p. przez ich niezastosowanie i błędne zastosowanie, co skutkowało odmową wydania zaświadczenia. W ocenie spółki art. 306ia zdanie drugie nie ma zastosowania w sprawie, natomiast art. 293 § 3 ma trzy podpunkty, czyli trzy przesłanki, których organ nie podał, a przepis 293 § 3 o.p. samoistnie nie istnieje. W ocenie spółki podanie nieistniejącej podstawy prawnej jest wadliwe i należy przyjąć, że organ nie podał podstawy prawnej odmowy wydania zaświadczenia. 2. Naruszenie art. 293 § 3 pkt 1-3 o.p. przez jego nieprecyzyjne i niejednoznaczne podanie, przez błędne zastosowanie w sprawie, przez przyjęcie, że żądane dane są objęte tajemnicą skarbową, gdzie w istocie nie stanowią tajemnicy skarbowej, bo wskazana we wniosku faktura dotyczy obu stron transakcji handlowej i obie strony transakcji posiadają tę fakturę, zatem jej treść jest stronom znana. 3. Nieuwzględnienie utrwalonego orzecznictwa, w tym wyroku sądu administracyjnego sygn. akt I SA/Rz 417/22 z 12 października 2022 r. 4. Niewzięcie pod uwagę, że żądana informacja bezpośrednio dotyczy stron transakcji, co udowadnia załączona do wniosku faktura i jest im znana, w związku z czym nie stanowi tajemnicy skarbowej. 5. Niewzięcie pod uwagę, że żądana informacja w istocie jest dbałością o rzetelne rozliczanie podatników i dbanie o wpływ środków do Skarbu Państwa z podatku od towarów i usług. 6. Niewzięcie pod uwagę, że żądana informacja jest cenna dla organu, bo może świadczyć, że kupujący nierzetelnie księguje operacje. 7. Naruszenie art. 293 § 1 o.p. przez jego błędne zastosowanie w sprawie pomimo, że daje on podstawę wydania żądanego zaświadczenia, bo brak jest wyłączenia w przedmiocie, co do którego wnosi spółka. 8. Naruszenie art. 293 § 3 pkt 2 o.p. przez jego błędne zastosowanie w sprawie w wyniku nieuzasadnionego przyjęcia, że dyspozycja tego przepisu nie została wypełniona w sytuacji, kiedy sam organ przyznał, że podatniczka udowodniła interes prawny w uzyskaniu takiej informacji, a konkretna faktura jest znana stronom transakcji i stąd nie stanowi tajemnicy skarbowej. 9. Niewyczerpujące i błędne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przez: - niepodanie jaka konkretnie dyspozycja art. 293 § 3 pkt 2 o.p. nie została wypełniona (w przepisie są podane dwie przesłanki), - nieuzasadnione i bezcelowe podanie, że podatnik nie jest zobowiązany do rozliczania każdej faktury - szczególnie, że ta kwestia nie była objęta wnioskiem. 10. Naruszenie art. 306c, art.306a § 2, art. 293 § 1, art. 236 § 2, art. 239, art. 222 o.p. oraz art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), dalej: "u.p.t.u.", przez ich błędne zastosowanie w sprawie, a które to przepisy legły u podstaw zaskarżonego postanowienia. Odmowa narusza zasady państwa prawa i zaufania do organów państwowych. 11. Niewydanie wnoszonego zaświadczenia, pomimo uznania, że spółka wykazała swój interes prawny. Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że przepis art. 293 § 3 o.p. stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w § 1 i 2 tego artykułu, która wskazuje jakie dane są objęte tajemnicą skarbową. Dołączając do wniosku kopię faktury nr 392/2024 z 7 sierpnia 2024 r., spółka wykazała, że w zakresie wskazanej transakcji była kontrahentem F.&F. [...] sp. z o.o. Bezsprzeczne jest również i to, że spółka wykazała swój interes prawny wskazując, że zaświadczenie jest jej potrzebne do udowodnienia w sądzie powództwa o zapłatę należności ze wskazanej faktury. Kwestią sporną jest natomiast interpretacja art. 293 § 3 o.p., który zdaniem spółki uprawnia ją do uzyskaniu zaświadczenia o tym, czy jej kontrahent w pliku JPK_VAT ujął wskazaną fakturę zakupową. Jak zaznaczył organ odwoławczy, art. 293 § 3 pkt 2 o.p. stanowi, że kontrahentowi podatnika mogą być udostępniane informacje o nieujęciu lub ujęciu przez podatnika w złożonej deklaracji lub złożonym innym dokumencie zdarzeń, do których ujęcia był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych. Zgodnie zaś z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z przytoczonego przepisu wynika, że dokonanie odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów lub usług nie stanowi obowiązku podatnika. Jest to jedynie jego prawo, z którego może skorzystać. Natomiast art. 293 § 3 pkt 2 o.p. wyraźnie wskazuje na udostępnienie kontrahentowi informacji o nieujęciu lub ujęciu zdarzeń, do których ujęcia kontrahent był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaznaczył, że spółka zwróciła się o udzielenie informacji, czy faktura nr 392/2024 została ujęta przez jej kontrahenta w pliku JPK_VAT. Natomiast zgodnie z przepisem art. 293 § 1 o.p., tajemnicą skarbową są objęte indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Żądanie spółki dotyczy więc czynności objętych tajemnicą skarbową na mocy powołanego przepisu. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 306c, art. 306a § 2, art. 293 § 1 i § 3, art. 236 § 2, art. 239, art. 222 o.p. oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Przytoczone przepisy uprawniają podatników do otrzymania zaświadczeń, w tym zaświadczeń o swoich kontrahentach, jednak informacje jakich mogą udzielić organy podatkowe są ściśle określone przez przepisy prawa. Co do zasady, na mocy art. 293 § 1 o.p. indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową, a dyspozycja zawarta w art. 293 § 3 o.p. stanowi jedynie wyjątek od tej zasady. Organy podatkowe nie mogą zaś udostępniać kontrahentom informacji, których zakres wykracza poza przypadki wymienione ww. przepisie. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pełnomocnik spółki będący adwokatem zarzucił: 1. Brak rozważenia, że skarżąca wykazała swój interes prawny w uzyskaniu takiej informacji i ten interes prawny udowodniła. 2. Brak rozważenia, że żaden przepis nie zabrania udzielenia żądanej informacji pomimo, że odbiorcy skarżącej przysługuje prawo a nie "niby obowiązek" obniżenia kwoty podatku naliczonego. Dbałość organu o należyte prowadzenie ksiąg rachunkowych obu stron transakcji i rzetelne rozliczanie się zobowiązuje zaś do udzielenia żądanej informacji. 2. Naruszenie przez organ art. 306ia i art. 293§ 3 o.p. przez jego niezastosowanie i błędne zastosowanie co skutkowało odmową wydania zaświadczenia. Przecież bowiem art. 306ia zdanie drugie nie ma zastosowania w sprawie zaś art. 293 § 3 ma trzy podpunkty a organ nie podał, na który się powołuje. Samoistnie przepis z art. 293 § 3 o.p. nie istnieje. Podanie więc nieistniejącej podstawy prawnej jest wadliwe i należy przyjąć, że organ podstawy prawnej nie podał. Postanowienie bez podstawy prawnej podlega zaś uchyleniu. 3. Naruszenie przez organ art. 293 § 3 o.p. przez jego nieprecyzyjne i niejednoznaczne podanie, przez błędne zastosowanie w sprawie przez przyjęcie, że żądane dane są objęte tajemnicą skarbową, gdy w istocie dane objęte wnioskiem nie stanowią tajemnicy skarbowej, bowiem wskazana we wniosku faktura dotyczy obu stron transakcji handlowej i obie strony transakcji posiadają te fakturę. Jest ona zatem stronom znana, więc nie jest to tajemnica skarbowa. 4. Brak rozważenia utrwalonego orzecznictwa: wyroku: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 417/22, w którym w identycznej sprawie sad ten stwierdza: "Kiedy występuje o nie niewątpliwy kontrahent podatnika - strona dokonanej transakcji. udokumentowanej fakturą , to nie można mówić o konieczności czy też potrzebie zabezpieczenia przed nią tego rodzaju informacji. które i tak posiada, a przy tym bezpośrednio jej dotyczy oraz Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w L. z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Lu 294/25, w którym Sad ten stwierdził za nieuzasadnione nie udzielenie takiej informacji podatnikowi i uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. 5. Brak rozważenia, że żądana informacja bezpośrednio dotyczy stron transakcji co udowadnia faktura załączona do wniosku, i jest im znana, stąd też jej dane jak i jej zgłoszenie do organu ( bądź nie) nie stanowi to tajemnicy skarbowej. 6. Brak rozważenia, że żądana informacja w istocie też jest dbałością o rzetelne rozliczanie podatnikowi dbanie o wpływ środków do Skarbu Państwa z podatku od towarów i usług - co powinno szczególnie interesować organ. 7. Brak rozważenia, że żądana informacja jest cenna dla organu, bo może świadczyć że kupujący może nierzetelnie księgować operacje. Organ więc powinien pochwalać takie działanie, stanowiące dbałość o interesy Skarbu Państwa.. 8. Naruszenie art. 293 § 1 o.p. przez jego błędne zastosowanie w sprawie pomimo, że daje on podstawę wydania żądanego zaświadczenia bo brak jest wyłączenia w przedmiocie, w którym wnosił skarżący. 9. Naruszenie art. 293 § 3 pkt 2 o.p. przez jego błędne zastosowanie przez nieuzasadnione przyjęcie, że dyspozycja z tego przepisu nie została wypełniona w sytuacji, w której skarżąca udowodniła interes prawny w uzyskaniu takiej informacji, a konkretna faktura jest znana stronom transakcji i stąd nie stanowi tajemnicy skarbowej. 10. Brak rozważenia, że organ pierwszej instancji niewyczerpująco i błędnie uzasadnił zaskarżoną decyzję przez: - nie podanie jaka konkretnie dyspozycja z art. 293 § 3 pkt 2 o.p., nie została wypełniona (w przepisie są podane dwie przesłanki); - "nieuzasadnione, poza przedmiotowe i nie wiem w jakim celu podanie, że podatnik nie jest zobowiązany do rozliczania każdej faktury - szczególnie, że ta kwestia nie była objęta wnioskiem i nie ma to znaczenia dla sprawy". 11. Naruszenie przez organ art. 306c, art. 306a § 2, art. 306a § 1 i § 4, art. 293 § 1, art. 293 § 3, art. 236 § 2, art. 239, art. 222 i innych o.p. oraz art. 86 ust 1 i innych u.p.t.u. przez ich błędne zastosowanie w sprawie, a które to przepisy legły u podstaw . wydania "zaskarżonej decyzji". 12. "Odmowna decyzja" narusza zasady państwa prawa i zaufania do organów państwowych przez nie udzielanie koniecznych i zgodnych z prawem żądanych informacji, "przez nie wspieranie podatnika co też prowadzi do niekorzystnych zjawisk". Organ nie powinien ograniczać się tylko do pobierania podatków ale także powinien wspierać podatnika np. przez wydawania zaświadczenia zwłaszcza, że "niezapłacenie przez podatnika (odbiorcę) faktury przez ponad 90 dni od terminu płatności skutkuje prawem złożenia korekty podatku VAT należnego a wiec pozbawia wpływu środków do Budżetu Państwa". 14. Ponadto "Izba i wcześniej III Urząd Skarbowy zapomniał o podstawowych zasadach w postępowaniach jak np.: zasada praworządności, zgodnie z którą organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 o.p.), a postępowanie prowadzą w sposób budzący do nich zaufanie (art. 121 § 1 o.p.) czy zasada podejmowania przez organy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). Podstawa: sygn. akt I SA/Op 335/18 - wyrok WSA w Opolu". Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, nakazanie wydania zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej oraz zasądzenie kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, "w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł kosztów wysłania tego pisma do WSA w kwocie 7,80 zł., (dowód: napis na kopercie i ogólnie znane stawki Poczty Polskiej SA) oraz kosztów wcześniejszego postępowania zażaleniowego przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w kwocie 926,80 zł. na które składa się koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu zażaleniowym w kwocie 900 zł, koszty wysłania zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej 9,80 zł (dowód: nadpis na kopercie i ogólnie znane stawki Poczty Polskiej, str. int. : https ://cennik.poczta- polska.pl/usluga,krajowy_przesylka_polecond.html) (koszty wniesione w zażaleniu z dnia 3.10.2025 r. na str. 2 pkt II) - z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w tej sprawie do dnia zapłaty." Pełnomocnik zwrócił się także o wzięcie pod uwagę "wszelkich innych naruszeń przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i III Urzęd Skarbowy". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga jest niezasadna, zaskarżone postanowienie jest bowiem zgodne z prawem. Spór między stronami postępowania przed sądem administracyjnym dotyczy zasadności odmowy wydania skarżącej zaświadczenia co do faktu, czy jej kontrahent, będący nabywcą od skarżącej towarów na podstawie faktury z 7 sierpnia 2024 r., ujął wystawioną przez skarżącą wskazaną fakturę w pliku JPK_VAT w sierpniu 2024 r. lub następnych miesiącach. Wniosek w tym zakresie skarżąca złożyła 16 września 2025 r. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że kontrahent ten uporczywie nie płaci za tę fakturę, a skarżąca jest w sporze z tym kontrahentem o zapłatę. Skarżąca uważa, że wydanie zaświadczenia w zakresie objętym wnioskiem nie narusza tajemnicy skarbowej, bowiem dane z faktury znane są obu stronom transakcji. Do wniosku skarżąca dołączyła pierwszą stronę faktury. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 306a § 1 o.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Jak wynika z § 2. tego artykułu, zaświadczenie wydaje się, jeżeli: (1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub (2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jak o tym stanowi § 3., zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zaświadczenie, zgodnie z § 4., wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Zaświadczenie, jak o tym stanowi art. 306ia zdanie pierwsze o.p., m.in. może być wydane także na wniosek kontrahenta podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, zakresie informacji, o których mowa w art. 293 § 3. Odnotować zatem trzeba, że powołany art. 293 o.p. normuje zakres przedmiotowy tajemnicy skarbowej. Zgodnie z treścią § 1. tego artykułu, indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową. Z kolei § 2 powołanego artykułu wskazuje na dane zawarte w szeregu innych jeszcze dokumentacji i aktów, również objęte tajemnicą skarbową. § 3. stanowi zaś, że przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do udostępnienia kontrahentowi podatnika prowadzącego działalność gospodarczą informacji o: 1) niezłożeniu lub złożeniu przez podatnika deklaracji lub innego dokumentu, do których złożenia był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych; 2) nieujęciu lub ujęciu przez podatnika w złożonej deklaracji lub złożonym innym dokumencie zdarzeń, do których ujęcia był obowiązany na podstawie przepisów ustaw podatkowych; 3) zaleganiu lub niezaleganiu przez podatnika w podatkach wynikających z deklaracji lub innego dokumentu składanych na podstawie przepisów ustaw podatkowych. Z konstrukcji przytoczonego przepisu art. 293 § 3 o.p., analizowanej w świetle regulacji zawartej w § 1. i § 2. wynika, że zasadą jest objęcie tajemnicą skarbową indywidualnych danych zawartych w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników i pozyskanych przez organy podatkowe z innych wymienionych źródeł. Możliwość udostępnienia informacji objętych tą tajemnicą, o której mowa w § 3. ma więc charakter wyjątkowy. Oznacza to, że przepis § 3. powinien być interpretowany ściśle. Jednocześnie zaświadczenie, jak to wynika z powołanego wyżej art. 306a § 4 o.p., może być wydane w granicach żądania wnioskodawcy. Skarżąca, jako wnioskodawca zwróciła się zaś o wydanie zaświadczenia w zakresie faktu wpisania przez kontrahenta w pliku KPK_VAT zakupu w sierpniu 2024 r. lub miesiącach następnych wskazanej faktury wystawionej przez skarżącą i dokumentującej dostawę przez nią towarów do tego kontrahenta. Odnotować więc trzeba, że zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z kolei, jak stanowi art. 87 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, więc m.in. suma kwot podatku wynikająca z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, zarówno w przypadku unormowanym w art. 86 ust. 1, jak i w art. 87 ust. 1 u.p.t.u., nie jest więc obowiązkiem prawnym wynikającym z ustawy podatkowej, a uprawnieniem podatnika otrzymującego fakturę. Wynika z tego, że nie jest wynikającym z przepisów ustawy podatkowej obowiązkiem podatnika, o którym to podatniku jest mowa w art. 15 u.p.t.u., ujęcie lub nieujęcie zdarzenia polegającego na otrzymaniu faktury dokumentującej nabycie towarów, a zarazem kwotę podatku naliczonego, w złożonej deklaracji podatkowej. Przeciwnie, wskazany podatnik otrzymujący fakturę dokumentującą nabycie przez niego towarów ma uprawnienie to tego by wynikający z tej faktury podatek potraktować jako podatek naliczony i pomniejszyć o jego wysokość podatek należny. Trafna jest zatem wyrażona w zaskarżonym postanowieniu odmowa wydania zaświadczenia w zakresie objętym wnioskiem skarżącej, wyraźnie odnoszącym się do sytuacji przewidzianej w art. 293 § 3 pkt 2 o.p. Ze względu na treść art. 306 § 4 o.p., analiza możliwości wydania zaświadczenia w zakresach, o których mowa w art. 293 § 3 pkt 1 i 3 o.p. była niedopuszczalna, jako nieobjętych wnioskiem skarżącej. W przytoczonym kontekście zauważyć także trzeba, że skarżąca wyraźnie żądała udzielenia informacji o ujęciu wskazanej wyżej faktury w pliku JPK_VAT za sierpień 2024 r. lub miesiące następne. Niezasadne są zatem zarzuty skargi naruszenia art. 306ia oraz art. 293 § 3 o.p. przez "niezastosowanie i błędne zastosowanie", a także przez brak analizy innych, niż zawarta w art. 293 § 3 pkt 2 okoliczności uzasadniających wydanie zaświadczenia oraz zarzuty wydania postanowienia bez podstawy prawnej. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 293 § 1 o.p. Zwrócić można w tym miejscu uwagę, że niezależnie od tego, czy byłoby dopuszczalne ujawnienia w zaświadczeniu wydanym na podstawie art. 306 ia w zw. z art. 293 § 3 o.p. określonych danych, czy też nie, to chodziłoby o dane co do zasady objęte tajemnicą skarbową. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zauważyć natomiast trzeba, że skarżąca nie występowała o wydanie zaświadczenia co do faktów znanych skarżącej oraz jej kontrahentowi, czyli treści wskazanej wystawionej przez nią faktury, co miałoby prowadzić do konkluzji, że nie występuje o wydanie zaświadczenia w zakresie danych objętych w stosunku do niej tajemnicą skarbową. Występowała natomiast o wydanie zaświadczenia co do ujęcia tej faktury przez kontrahenta w pliku JPK_VAT. Znajdujący się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wątek dotyczący, jak to ujęła skarżąca; braku obowiązku rozliczania przez podatnika każdej faktury, dotyczył wykładni art. 86 ust. u.p.t.u., co bezpośrednio wiąże się z rozumieniem przepisu art. 293 § 3 pkt 2 o.p. Analiza przez organ odwoławczy tego wątku nie stanowi zatem naruszenia prawa, a zarzut skargi w tym zakresie jest niezasadny. Niezrozumiały jest zarzut skargi naruszenia art. 306c o.p., zgodnie którym odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nią następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek skarżącej wydał bowiem postanowienie, a po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia skarżącej, postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia wydał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 306a § 2 o.p. zaznaczyć należy, że organ odwoławczy nie kwestionował tego, że skarżąca ubiegała się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Odmowa wydania zaświadczenia wynikała natomiast z braku możliwości wydania takiego zaświadczenia w świetle przepisu art. 293 § 3 pkt 2 o.p., który jako jedyny mógł być brany pod uwagę ze względu na treść art. 306a § 4 o.p. Nie ma uzasadnienia zarzut naruszenia przez organ art. 236 § 2 oraz art. 222 o.p. Przepisy ten bowiem, biorąc pod uwagę ich treść, mogłyby być naruszone jedynie przez stronę postępowania. W ocenie Sądu w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem nie zostały naruszone zasady postępowania unormowane w rozdziale 1. działu IV o.p. Odnosząc się do zarzutu braku wsparcia skarżącej jako podatnika przez organy podatkowe zauważyć natomiast należy, że rzeczywiście, z treści art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2025 r. poz. 1131 ze zm.) wynika obowiązek organów tej administracji zapewnienia obsługi i wsparcia podatnika. Dotyczy to jednak obsługi i wparcia w prawidłowym wykonywaniu obowiązków podatkowych i celnych. Nie zaś w sporach o zapłatę z innymi podatnikami. Zdaniem Sądu nie zaistniały okoliczności, których mowa w art. 2a oraz art. 122 2 o.p. Nie zachodzą bowiem niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, zaś postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem wszczęte zostało na wniosek podatnika, a także nie zaistniały wątpliwości co do stanu faktycznego. Nie ma także racji skarżąca twierdząc o jednolicie ukształtowanej linii orzeczniczej, przeciwnej do prezentowanej w zaskarżonym postanowieniu. Jako przykład wskazać można wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I SA/Sz 77/25. Sądowi znane są również orzeczenia wyrażające inne stanowisko. Niemniej jednak, z powodów wyżej przedstawionych, uznał za trafne stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi zdaniem Sądu należy również dodać, że niezależnie od tego jak cenna byłaby dla organów podatkowych informacja zawarta we wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia, nie jest możliwe jego wydanie, jeśli nie byłoby to zgodne z właściwymi przepisami prawa. Biorąc pod uwagę, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd nie stwierdził innych powodów, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Ze względu na żądania sformułowane w skardze wyjaśnić należy pełnomocnikowi skarżącej, że zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a., w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zwrot od organu kosztów postępowania, ale wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym, niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu jedynie w razie uwzględnienia skargi. Poinformować należy także pełnomocnika skarżącej, że Sąd w uzasadnieniu wyroku nie podejmuje polemiki z pismami sformułowanymi i przesłanymi Sądowi po wydaniu wyroku.