I SA/Lu 557/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia w zakresie zażalenia na postanowienie z dnia 6 września 2018 r. postanawia odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. nieopłacona skarga została odrzucona. Skarżąca bowiem nie zapłaciła wpisu od skargi pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego ustawowego obowiązku. Postanowienie odrzucające skargę zostało doręczone skarżącej 25 września 2018 r. Następnie skarżąca 2 października 2018 r. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w jednym egzemplarzu i niepodpisane. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez jego podpisanie i złożenie odpisu tego środka zaskarżenia, doręczone skarżącej 24 października 2018 r., skarżąca nadesłała opatrzoną podpisem kserokopię zażalenia, ale nie złożyła żądanego odpisu. Jednocześnie wystąpiła o zawieszenie postępowania sądowego. Należy więc stwierdzić, że pomimo prawidłowego wezwania do złożenia odpisu zażalenia zgodnie z art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 - P.p.s.a.), skarżąca tego obowiązku nie wykonała. Nie złożyła odpisu zażalenia, który mógłby zostać doręczony organowi. Wymaga wyjaśnienia, że zażalenie, które zostało złożone sądowi w ustawowym terminie (2 października 2018 r., k. 27 akt sądowych), dotknięte brakami formalnymi, stanowi zawartość akt postępowania sądowego i nie może być przesłane organowi jako odpis. Stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strona dołącza jego odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania sądowego. Jest to formalny wymóg pisma składanego w postępowaniu sądowym, dotyczący także zażaleń na postanowienia sądu. Stanowi o tym art. 194 § 3 P.p.s.a. W świetle powyższego skarżąca nie zastosowała się do prawidłowego wezwania zobowiązującego ją do uzupełnienia omawianego braku formalnego zażalenia i nie złożyła odpisu zażalenia. Z tych względów zażalenie, którego brak formalny nie został uzupełniony przez skarżącą w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w powiązaniu z art. 197 § 2 P.p.s.a. Trzeba również wyjaśnić skarżącej, że w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym konkretnym przypadku przepis ten oznacza, że wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego - co do zasady i co do jego istoty - nie może być rozpatrywany przez sąd w sytuacji, w której wpis od skargi nie został zapłacony i z tego powodu skarga została odrzucona. Odrzucona skarga nie zainicjowała bowiem postępowania sądowego, w którym skarżąca byłaby uprawniona ubiegać się o zawieszenie postępowania sądowego. Innymi słowy, tylko skuteczne złożenie skargi (a więc jeśli skarga została między innymi prawidłowo opłacona) otwiera skarżącej drogę do wnioskowania o zawieszenie postępowania sądowego. Tak więc w rezultacie odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu wykluczone jest wnioskowanie przez skarżącą o zawieszenie postępowania sądowego. W okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje w obrocie prawnym postanowienie odrzucające skargę, a kwestionując rozstrzygnięcie tej treści, skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków formalnych zażalenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku i pouczenia o skutkach niezastosowania się do wezwania sądowego. Z tych względów należało postanowić jak w sentencji.