I SA/Lu 495/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. - J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. J. - J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania p o s t a n a w i a przyznać M. J.-J. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje żadnych dochodów i utrzymuje się jedynie z zasiłków z pomocy społecznej. Mieszka w mieszkaniu komunalnym, prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe. Referendarz sądowy rozpoznając przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozpatrując przedmiotowe żądanie referendarz sądowy miał na uwadze nie tylko wniosek strony złożony do akt niniejszej sprawy, lecz również fakty dotyczące sytuacji majątkowej skarżącej znane mu z urzędu z tytułu wcześniej rozpatrywanych przez niego wniosków strony o prawo pomocy. Treść obecnie rozpatrywanego wniosku wskazuje zaś, że sytuacja majątkowa i dochodowa skarżącej nie uległa jakiejkolwiek zmianie od czasu rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w tych sprawach. Mając zatem na uwadze powyższe oraz zasadę ekonomiki procesowej zawartą w art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. zbędnym było wzywanie strony do złożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń. Przechodząc do istoty sprawy wskazać należy, że intencją strony jest uzyskanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu, tj. otrzymanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozstrzygnięcie wniosku sprowadza się więc do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przy czym prawo pomocy w zakresie całkowym przyznawane powinno być jedynie osobom rzeczywiście ubogim, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 - Lex nr 786724). Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść wniosku i fakty znane oceniającemu z urzędu, tj. braku dochodów i majątku oraz korzystanie przez stronę ze wsparcia państwa w ramach pomocy społecznej, należało uznać, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. Tym samym, spełnia ustawowe przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.