I SA/Lu 473/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za bezzasadne postanawia: - odrzucić skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] uznało ponaglenie J. K. na bezczynność Wójta Gminy w sprawie wydania decyzji wymiarowej w stosunku do działki nr ewid. [...] za rok podatkowy 2018, za bezzasadne. Na postanowienie to skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a.") - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej między innymi przez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 236 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2018 poz. 800) na postanowienie przysługuje zażalenie jeżeli ustawa tak stanowi. Skarżonym rozstrzygnięciem jest postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia, na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej. Sąd zauważa, że Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydawanego przez organ wyższego stopnia w związku z wniesionym ponagleniem. Ponadto opisane postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie, ani rozstrzygającym sprawę co do istoty. Trafność takiego stanowiska potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: "CBOSA"), w którym Sąd wywiódł: "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego tego nie przewiduje (art. 141 § 1 Kpa). Postanowienie to zatem (...) nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Nie jest bowiem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a". Stanowisko wyrażone w powyższym postanowieniu dotyczącym regulacji z Kodeksu postępowania administracyjnego jest adekwatne na gruncie niniejszej sprawy, w której zastosowanie miały przepisy Ordynacji podatkowej. Dopuszczalność zaskarżenia takiego postanowienia do sądu administracyjnego nie wynika też z jakiegokolwiek przepisu szczególnego. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego i w rezultacie wniesienie takiej skargi jest niedopuszczalne. W konsekwencji, postanowienie uznające ponaglenie za bezzasadne nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na marginesie jedynie dodać należy, że ze skargi do WSA oraz akt sprawy wynika, że skarżący dąży w rzeczywistości do uregulowania, w sposób postrzegany przez niego za słuszny, kwestii własnościowych działki w W., która to kwestia należy do właściwości sądu cywilnego, nie administracyjnego. Mając na uwadze ww. stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi