I SA/Lu 455/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 4 lipca 2024 r. znak SKO.PO/40/107/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. postanawia: odrzucić skargę.

W skardze z dnia 18 czerwca 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżący zakwestionował różne rozstrzygnięcia: w nagłówku wskazał na decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2020, w petitum skargi wskazał decyzję z dnia 1 kwietnia 2024 r., znak SKO.PO/40/154/2023 oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (obie dotyczące podatku za rok 2021), natomiast w kilku fragmentach skargi wskazał na nieprawidłowe rozstrzygnięcie w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za rok 2022. Wobec wskazania w skardze decyzji dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2020, 2021 i 2022 oraz ustalenia z urzędu, że w przedmiocie decyzji za 2020r. skarga podatnika została już rozstrzygnięta nieprawomocnie w sprawie sygn.. akt I SA/Lu 4/24, zarządzeniem z dnia 19 lipca 2024 r. wezwano skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania, jaka decyzja lub decyzje są przedmiotem zaskarżenia – w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 16 kwietnia 2024 r., znak SKO.PO/40/154/2023, dotycząca zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 r. W piśmie procesowym, datowanym na dzień 12 sierpnia 2024 r. skarżący wskazał, że wnosi o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 4 lipca 2024 r. znak SKO.PO/40/107/2024 oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Trzeba jednak wskazać, że decyzja ta nie funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie wniesienia przez skarżącego skargi. Wydana została w okresie, gdy SKO w Zamościu nie wydało jeszcze rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W świetle pisma procesowego strony z dnia 12 sierpnia 2024 r. należało przyjąć, że zamiarem skarżącego było zakwestionowanie decyzji, która w dacie skargi nie została jeszcze wydana. Skarżący zatem niejako antycypował rozstrzygnięcie organu odwoławczego. W dniu wniesienia skargi sprawa podatkowa, dotycząca zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2022 r., była co prawda w toku, ale decyzja organu odwoławczego nie została jeszcze wydana. Zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej: "p.p.s.a") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne ze względów innych, niż wyliczone w pkt. 1-5. Takim przypadkiem jest m.in. sytuacja, gdy skarga zostaje wniesiona zanim jeszcze rozpoczął bieg termin do dokonania tej czynności. Skargi wniesione przed rozpoczęciem terminu do ich wniesienia są, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, skargami przedwczesnymi i podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne (zob. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2022 r., I OSK 662/22 oraz z dnia 13 listopada 2020 r. II OSK 2690/20). W niniejszej sprawie strona wskazała na intencję zaskarżenia decyzji, dotyczącą podatku od nieruchomości za 2022 r. Zamiar uczynienia tego rozstrzygnięcia przedmiotem zaskarżenia potwierdziła w sposób wyraźny. Tymczasem w dniu wniesienia skargi ostateczna decyzja w tym przedmiocie nie została wydana. Nie nastąpiło jej doręczenie, a zatem nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 p.p.s.a. Skarga została zatem wniesiona przedwcześnie i z tego względu musiała zostać uznana za niedopuszczalną. Wobec powyższego Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.