I SA/Lu 190/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 12 marca 2024 r. nr 308000-COP.4103.40.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r. postanawia umorzyć postępowanie sądowe.

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2024 r. skarga w niniejszej sprawie została odrzucona. Orzeczenie to nie stało się prawomocne, ponieważ na etapie postępowania międzyinstancyjnego, wywołanego zażaleniem wniesionym w imieniu strony skarżącej, postępowanie sądowe zostało zawieszone przed usunięciem przez stronę braków formalnych środka zaskarżenia. W postanowieniu z dnia 22 maja 2025 r. jako podstawę zawieszenia wskazano art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), tj. brak adresu strony, ponieważ zgodnie z informacją z KRS w dniu 14 kwietnia 2025 r. dotychczasowy adres strony został wykreślony z rejestru bez wskazania nowego adresu. Jak wynika z aktualnej informacji KRS, skarżąca spółka została rozwiązana bez przeprowadzenia likwidacji (postanowienie Sądu Rejonowego dla W. z dnia 21 października 2025 r., WA XII NS-REJ.13581/25/711), a następnie wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego (postanowienie tegoż sądu z dnia 19 lutego 2026 r., WA.XII NS-REJ.KRS/8709/26/904). Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 27 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania m.in. wówczas, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż śmierć strony lub cofnięcie skargi. Zgodnie natomiast z art. 128 § 1 p.p.s.a. sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. Bezprzedmiotowość w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, tj. nastąpi brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkujący tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Chodzi przy tym o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2019 r., II OSK 2728/17). Jak przyjmuje się w orzecznictwie, zdarzeniem powodującym bezprzedmiotowość postępowania jest wykreślenie spółki z Krajowego Rejestru Sądowego. Skutkuje to tym, że ostatecznie ustaje jej byt prawny. Z tą chwilą spółka traci osobowość prawną i przestaje być podmiotem praw i obowiązków, traci zatem zdolność sądową, a więc zdolność do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym jako strona (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2025 r., II FSK 1085/22). W niniejszej sprawie skarżąca spółka została wykreślona z rejestru w dniu 19 lutego 2026 r., a orzeczenie o wykreśleniu uprawomocniło się w dniu 27 marca 2026 r. Wskutek tego postępowanie, toczące się z jej skargi stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie przyczyna zawieszenia postępowania ustała w tym sensie, że brak aktualnego adresu strony nie uniemożliwia już nadania dalszego biegu sprawie. Bezprzedmiotowość, będąca skutkiem utraty zdolności sądowej przez skarżącą spółkę oznacza konieczność umorzenia postępowania i jest to jedyne rozstrzygnięcie, jakie może zapaść w tej sytuacji procesowej. Z oczywistych przyczyn niemożliwość doręczenia orzeczenia stronie, która nie posiada już zdolności sądowej nie stoi na przeszkodzie wydaniu takiego postanowienia. Wobec tego odrębnym postanowieniem, wydanym dnia 23 kwietnia 2026 r., podjęto zawieszone postępowanie sądowe. Podjęte postępowanie należało umorzyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji, biorąc za podstawę art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.