I SA/Lu 182/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na upomnienie Wójta Gminy Wilków z dnia 11 lutego 2025 r. nr FN.3162.556.2025 w przedmiocie należności z tytułu podatku rolnego postanawia: - odrzucić skargę.

Skarżący wniósł skargę na upomnienie Wójta Gminy Wilków z dnia 11 lutego 2025 r. nr FN.3162.556.2025 w przedmiocie należności z tytułu podatku rolnego, wystawione na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 – u.p.e.a.), obejmujące kolejne raty podatku rolnego za 2024 r. wraz kosztami upomnienia. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Wilków zwrócił się o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, jeżeli jest ona niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przejawy działania lub zaniechania organów tej administracji, wyliczone enumeratywnie w art. 3 § 2 p.p.s.a. W przypadku postępowania egzekucyjnego – a to z nim wiąże się zaskarżone upomnienie – skarga przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie, co wynika z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają również inne niż określone w pkt 1-3 (tj. inne niż decyzje i postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Upomnienie nie przybiera zatem formy postanowienia, jest jedynie informacją, przypominającą zobowiązanemu o ciążącym na nim obowiązku, wskazującą konsekwencje braku jego dobrowolnej realizacji i sposoby wykonania. Przy tym upomnienie w żaden sposób nie dotyczy uprawień lub obowiązków zobowiązanego w tym sensie, że o nich władczo nie rozstrzyga – a jedynie komunikuje, jakie obowiązki wynikają z odrębnego, ostatecznego rozstrzygnięcia (zazwyczaj decyzji) albo z mocy samego prawa. Ponieważ upomnienie nie należy do przejawów działania administracji, wyliczonych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w szczególności nie jest postanowieniem wydawanym w postępowaniu egzekucyjnym ani aktem bądź czynnością dotyczącą obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 maja 2013 r., II FSK 25/13, 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 446/13 i 16 września 2010 r., II FSK 1608/10). Sprawy związane z egzekucją administracyjną generalnie należą do właściwości sądów administracyjnych. Jednakże możliwość wniesienia skargi w tych sprawach została przez ustawodawcę ograniczona do przypadków, wskazanych w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., tzn. przedmiotem zaskarżenia mogą być wyłącznie postanowienia, na które służy zażalenie. Wobec tego skarga na upomnienie, wydane na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. jest niedopuszczalna. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.