I SA/Lu 173/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 lutego 2026 r. znak 0601-IEW-2.7192.26.2025 w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Sygn. akt I SA/Lu [...] Uzasadnienie W wykonaniu zarządzenia z dnia 22 kwietnia 2026 r. skarżącego wezwano do uiszczenia kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec niepodjęcia dwukrotnie awizowanej przesyłki przez skarżącego, skierowanej na właściwy adres, wezwanie uznano za doręczone w dniu 14 maja 2026 r. (k. 35 akt sprawy). Kwota wpisu sądowego nie została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. Ponieważ skarżący nie uiścił wpisu sądowego w ustawowym terminie, skarga podlega odrzuceniu, wobec czego Sąd na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.