I SA/Lu 163/14

I SA/Lu 163/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 r. w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę.

I SA/Lu 163/14 UZASADNIENIE Skarżąca została pisemnie wezwana do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu został zakreślony termin na wykonanie tego obowiązku oraz pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Skarżąca otrzymała opisane wyżej wezwanie w dniu 3 czerwca 2014 r. stosownie do art. 67 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie. Z treści skargi nie wynika z jaką kwotą, przyjętą w zaskarżonej decyzji, skarżąca się nie zgadza. W tych okolicznościach sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy, jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Z wykładni językowej tych regulacji wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Innymi słowy to osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (opublikowana na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w świetle przepisów art. 231 w związku z art. art. 215 i 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił m.in., że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do analizowanych przepisów, w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu trzeba uznać, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu. W okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja wymierza należność pieniężną z tytułu zobowiązania podatkowego. Jeżeli decyzja wymierza (określa czy ustala) kwotę zobowiązania podatkowego, to skarga na decyzję w tym przedmiocie objęta jest wpisem stosunkowym, gdyż przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. art. 215 § 1, 216 i 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna, albowiem z zaskarżonej decyzji wynikają należności pieniężne. W przepisach art. art. 215-218 i 231 p.p.s.a. chodzi o przedmiot zaskarżenia, o zaskarżoną należność pieniężną, co oznacza zaskarżenie decyzji rozstrzygającej co do należności pieniężnej. Skoro strona może zaskarżyć decyzję w całości lub w części, to wartością przedmiotu zaskarżenia (zaskarżoną należnością pieniężną) może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji lub taka jej część, która jest kwestionowana w skardze. Zawarte w omawianych przepisach określenie: wartość przedmiotu zaskarżenia, a tym samym wysokość należności pieniężnej (art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a.) wskazuje, że akcent należy położyć na element zaskarżenia - to co zostało przez wnoszącego skargę zaskarżone. Z uwagi na istotę wpisu sądowego, którego uiszczenie jest warunkiem nadania biegu skardze, w przepisach tych chodzi zatem o wartość tego co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia, albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy. Jeżeli skarga nie dotyczy pełnej wysokości należności pieniężnej, wynikającej z zaskarżonej decyzji, a tylko jej części, to wartością przedmiotu zaskarżenia dla potrzeb wpisu sądowego jest wysokość tej kwestionowanej części. Akcent położony jest tu na wolę strony skarżącej, tj. na zakres zaskarżenia decyzji, w całości czy w części. Niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania. Wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, zawarty w art. 215 § 1 p.p.s.a., byłby spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi czy w odpowiedzi na wezwanie, lecz także wówczas, gdy wartość ta wynikałaby z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie. Tak się jednak nie stało, gdyż w skardze nie została podana wartość przedmiotu zaskarżenia, a na wezwanie do usunięcia rozważanego braku skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi. Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.