I SA/Lu 1325/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2008-2012 w zakresie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 kwietnia 2017 r. postanawia przyznać adwokatowi E. M. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w wysokości 1.107 (tysiąc sto siedem) złotych, obejmujące podatek od towarów i usług.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 22 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zakończyło się wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. Postanowieniem wydanym w dniu 28 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał adwokatowi E. M. wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie [...]zł (w tym [...] zł podatku od towarów i usług). Jako podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia wymienił art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", § 21 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z pkt 1 lit. a i w zw. z § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714) – dalej "rozporządzenie z 3 października 2016 r." Od powyższego orzeczenia pełnomocnik wniósł sprzeciw. W ocenie pełnomocnika, zastosowanie w sprawie powinno znaleźć rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2015.1801) – dalej "rozporządzenie z 22 października 2015 r.", a ściślej § 21 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z pkt 1 lit. a oraz w zw. z § 8 pkt 4, co daje kwotę wynagrodzenia brutto [...] zł. Zdaniem pełnomocnika, do takich wniosków prowadzi regulacja zawarta w § 22 rozporządzenia z 3 października 2016 r., którą referendarz pominął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W wyniku sprzeciwu postanowienie referendarza sądowego utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Stanowi o tym art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r. Stosownie bowiem do art. 2 w zw. z art. 1 pkt 73 ustawy o zmianie P.p.s.a. (Dz.U.2015.658) do postępowań wszczętych przed wejściem w życie tej ustawy nowelizującej, a więc przed 15 sierpnia 2015 r., należy stosować art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Niniejsza sprawa została wszczęta przed tą graniczną datą. Na wstępie trzeba zauważyć, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej poprzedni pełnomocnik strony skarżącej ustanowiony w ramach prawa pomocy (adwokat I. K.) otrzymał już należne wynagrodzenie prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 listopada 2016 r. Na obecnym etapie zatem pozostaje kwestia przyznania kolejnemu pełnomocnikowi (adwokatowi E. M.) wynagrodzenia za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Stosownie do art. 250 § P.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te obecnie określa rozporządzenie z 3 października 2016 r. Stanowi ono jednak w § 22, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tożsame rozwiązanie przewidywał również § 22 rozporządzenia z 22 października 2015 r. obowiązującego do 16 października 2016 r. Oznacza to, że skoro postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie rozpoczęło się pod rządem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2013.461) – dalej "rozporządzenie z 28 września 2002 r." i toczyło się, kiedy wchodziło w życie rozporządzenie z 3 października 2016 r., to w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy tego pierwszego rozporządzenia. Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenie z 28 września 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c ww. rozporządzenia opłata za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - w odniesieniu do adwokata, który wcześniej sprawy nie prowadził, nie sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej - wynosi 75% stawki określonej w § 6 pkt 4 w powiązaniu z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a omawianego rozporządzenia. W okolicznościach analizowanej sprawy 75% należy zatem odnieść do kwoty [...]zł, co daje wynagrodzenie należne adwokatowi E. M. w wysokości [...] zł, które zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia z 28 września 2002 r. podlegało podwyższeniu o należny podatek od towarów i usług. W ten sposób wyliczona wysokość wynagrodzenia wynosi łącznie [...] zł. Natomiast analizowany nakład pracy pełnomocnika nie uzasadniał dodatkowego zwiększenia tej kwoty. Mając na uwadze omówione wyżej unormowania prawne, należało postanowić jak w sentencji.