I SA/Lu 12/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Małek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 18 listopada 2025 r., nr SKO.II.41/757/PP/2025, w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 18 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: strona, podatnik, skarżąca), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 1 pkt 2 § 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: o.p.), art. 1a, art. 2 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3, ust. 2, ust. 5, art. 5, art. 6 ust. 1, ust. 3, ust. 8, art. 7 ust. 1 i art. 20a ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), uchwały Rady Miasta Chełm z 10 października 2016 r. nr XXI/231/16 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Lubel. z 2016 r. poz. 4025; dalej także: uchwała), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Chełm (dalej: Prezydent, organ podatkowy, organ pierwszej instancji) z 6 czerwca 2025 r., znak: DF-P.3120.19577.2025, w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2025 w kwocie 210.660 zł za nieruchomość położoną w C., przy ul. [...] [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ pierwszej instancji określając przedmiotowe zobowiązanie podatkowe przyjął, że opodatkowaniem objęte zostały nieruchomości położone w C. przy ul. F. [...] składające się z działek nr [...] i [...] tj. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny kolejowe o powierzchni 44.671,00 m2 oraz znajdujące się na nich budowle oraz budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ podatkowy ustalił, iż grunty i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej są udostępniane przez zarządcę M. T. sp. z o.o. przewoźnikowi kolejowemu P. S.A. Organ pierwszej instancji wskazał, że temu przewoźnikowi kolejowemu nie udostępnia się infrastruktury kolejowej zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 697; dalej: u.t.k.). Jednocześnie infrastruktura kolejowa współużytkowana jest przez inne podmioty. Z powyższego wynika, że bocznica kolejowa nie jest zajęta wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy. Z akt sprawy nie wynika również, aby elementy wchodzące w skład infrastruktury kolejowej znajdujące się na przedmiotowej nieruchomości w 2025 r. były wykorzystywane do przewozu osób. Urząd Transportu Kolejowego wskazał, iż na bocznicy kolejowej, zgodnie z definicją ujętą w art. 4 pkt 10 u.t.k., nie jest przewidziany ruch pociągów z pasażerami. Wobec powyższych ustaleń organ podatkowy uznał, iż w 2025 r. elementy wchodzące w skład infrastruktury kolejowej nie podlegały zwolnieniu od podatku od nieruchomości w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Ponadto, zdaniem organu podatkowego, z analizy dokumentów wynika, że w 2025 r. na działce nr [...], stanowiącej prawo użytkowania wieczystego podatnika, znajduje się droga kolejowa (tory normalnotorowe i szerokotorowe), posiadające status bocznicy kolejowej, która nie jest jednak linią kolejową. Bocznica kolejowa, która nie została określona jako linia kolejowa, ale droga kolejowa połączona z linią kolejową, nie jest taką linią. Bocznica łączy się z linią kolejową, jednak nie jest jej częścią, gdyż leży poza jej obrębem. W związku z powyższym w opinii organu podatkowego brak jest również podstaw do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. Z dokumentów wynika, że w 2025 r. nieruchomość (tj. grunty o powierzchni 44.671 m2, budynki o powierzchni użytkowej 7.588,30 m2 oraz budowle o wartości 265.000 zł) związane były z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu od tej decyzji strona wskazała, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie nieruchomości jest zajęta wyłącznie przez zarządcę tej infrastruktury do wykonywania zadań, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. Zarządca infrastruktury wykonuje samodzielnie wszystkie zadania wymienione w ww. przepisie. Żaden z podmiotów współkorzystających z infrastruktury będącej w użytkowaniu wieczystym zarządcy na podstawie umów nie przejął któregokolwiek z zadań wskazanych w tym przepisie. Wobec tego, a także z uwagi na okoliczność, że infrastruktura kolejowa jest udostępniana przewoźnikowi kolejowemu – P. S.A., podlega ona zwolnieniu podatkowemu przewidzianemu w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Ponadto elementy tej infrastruktury tworzą linię kolejową o szerokości torów większej niż 1435 mm. Zdaniem strony, ocena dokonana przez organ podatkowy narusza art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie opisanej nieruchomości nie jest infrastrukturą zajętą wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b tiret pierwsze u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie nieruchomości nie tworzy linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm, podczas gdy tory kolejowe znajdujące się na nieruchomości tworzą taką linię, łącząc się z torami szlakowymi P. . Nadto strona stwierdziła, że decyzja Prezydenta została wydana z uchybieniem art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie nieruchomości skarżących nie służy wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. i że elementy tej infrastruktury nie tworzą linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm, podczas gdy z należycie ocenionego materiału dowodowego w szczególności dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zostały spełnione dwie podstawy pozwalające na zastosowanie zwolnienia podatkowego odrębnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b tiret pierwsze u.p.o.l. Strona zarzuciła także naruszenie art. 201 o.p., poprzez niewyznaczenie terminu na zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co uniemożliwiło jej wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego i zgłoszenie dalszych wniosków dowodowych. Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego przywołaną na wstępie decyzją, wskazało w pierwszej kolejności, że poza sporem pozostaje prawidłowość opodatkowania posiadanych przez skarżącą budynków. Kwestią pozostającą do rozstrzygnięcia jest zagadnienie czy strona była uprawniona do skorzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W ramach wymienianych w artykule przesłanek przepis ten odsyła do regulacji zawartych w ustawie o transporcie kolejowym, w ściśle wskazanym w tym przepisie zakresie, w celu przyjęcia znaczenia określenia grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.t.k. przez infrastrukturę kolejową należy rozumieć elementy określone w załączniku nr 1 do tej ustawy. Przy czym zakres przedmiotowy pojęcia "infrastruktura kolejowa" wyznaczony jest nie tylko przez wyliczenie w tym załączniku, lecz także przez wstęp do tego wyliczenia, w którym wskazuje się, że wymienione w pkt 1-2 załącznika elementy muszą tworzyć część m.in. bocznicy kolejowej. Istotnego znaczenia nabiera także art. 4 u.t.k. zawierający definicję poszczególnych pojęć ustawowych. Z poczynionych ustaleń wynika, że na części działki gruntu nr [...] o powierzchni 10.268 m2 znajdują się tory kolejowe normalnotorowe oraz tory kolejowe szerokotorowe, tworzące bocznicę kolejową. Zarządcą infrastruktury kolejowej usytuowanej na omawianej nieruchomości jest M. T. Sp. z o.o. Dzierżawcą nieruchomości jest natomiast U. P. T. Sp. z o.o. na podstawie umowy dzierżawy z 31 stycznia 2024 r., zmienionej Dodatkiem Nr 3 z 17 kwietnia 2024 r. Przedmiotem tej umowy jest nieruchomość położona w C. przy ul. F. [...] dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]. Z treści umowy wynika, że skarżąca jako wydzierżawiająca przekazuje dzierżawcy U. P. T. Sp. z o.o. nieruchomość ze wszystkimi budynkami, konstrukcjami i wyposażeniem, jak również infrastrukturą kolejową z torami normalnymi i szerokimi zlokalizowaną na nieruchomości, z zastrzeżeniem, że M. T. Sp. z o.o. pozostaje zarządcą infrastruktury kolejowej zlokalizowanej na przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z przepisami ustawy o transporcie kolejowym. Podatnik oraz M. T. Sp. z o.o. w swoich wyjaśnieniach wskazali, ze M. T. Sp. z o.o. jest zarządcą i użytkownikiem bocznicy kolejowej znajdującej się na działce gruntu nr [...] położonej w C. przy ul. F. [...]. Skarżąca podała ponadto, że M. T. Sp. z o.o., pełniąc funkcję zarządcy, jest równocześnie operatorem obiektu infrastruktury usługowej, gdyż nie tylko zarządza elementami infrastruktury usługowej, lecz także świadczy na rzecz przewoźników więcej niż jedną usługę, o których mowa w art. 4 pkt 52 u.t.k. W szczególności M. T. Sp. z o.o., jak twierdzi strona, umożliwia przewoźnikom dostęp do terminala przeładunkowego, realizuje prace manewrowe, sprawuje nadzór nad lokomotywami i składami, w tym nad plombowaniem kontenerów i wagonów, oraz umożliwia przestój składów. W dniu 11 marca 2024 r. użytkownik bocznicy kolejowej M. T. Sp. z o.o. uzyskał Świadectwo bezpieczeństwa Nr [...] wydane przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego. M. T. opracowała Regulamin pracy bocznicy kolejowej normalnotorowej i szerokotorowej, który 15 listopada 2018 r. został uzgodniony. Na terenie bocznicy kolejowej nie ma żadnych obiektów inżynieryjnych, nie ma również zabudowanych wag wagonowych. Bocznica ta, stanowiąca budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości rynkowej 250.000 zł oraz grunty o powierzchni 10.268 m2 wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.k. Budynki znajdujące się na działce nr [...] oraz część gruntów związanych z tymi budynkami o powierzchni 34.014 m2 nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej ani obiektu infrastruktury usługowej, nie zostały wskazane w sporządzonym statucie. Grunty i budowla (bocznica kolejowa) związana z prowadzeniem działalności gospodarczej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej, są udostępnianie przez zarządcę M. T. przewoźnikowi kolejowemu P. S.A. na podstawie umowy o współpracy przy wzajemnym przekazywaniu wagonów na punkcie zdawczo - odbiorczym bocznicy zawartej 1 marca 2019 r. Jednocześnie z zawartych umów oraz złożonych wyjaśnień przez M. T. wynika, że infrastruktura kolejowa (grunty i bocznica kolejowa) nie jest zajęta wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy. Ponadto M. T. współpracuje z innymi podmiotami - spedytorami i przewoźnikami, lecz nie w oparciu o umowy ramowe, lecz na podstawie bieżących zleceń, w zależności od aktualnych potrzeb. Zarządca infrastruktury współpracuje w szczególności z następującymi firmami: E. Sp. z o.o. Sp.k. (dla której podwykonawcą w zakresie przewozu jest licencjonowany przewoźnik I. Sp. z o.o.), L. T. S.R.O. Sp. z o.o. Oddział w Polsce, L. S. I. S.A., F. L. Sp. z o.o. Infrastruktura kolejowa na podstawie zawartych przez M. T. z tymi wymienionymi podmiotami jest wykorzystywana w prowadzonych przez te firmy działalnościach gospodarczych. Wymienione firmy nie prowadzą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym, tj. np. wykonywaniu przewozów kolejowych osób, wykonywaniu przewozów kolejowych rzeczy, świadczeniu usług trakcyjnych. Żaden z podmiotów współkorzystających z infrastruktury nie przejął któregokolwiek z zadań wskazanych w przepisie art. 5 ust. 1 u.t.k. Infrastruktura kolejowa w 2025 r. jest faktycznie współużytkowana przez podmiot inny niż zarządca, tj. przez U. P. T. Sp. z o.o., a także - w ramach różnych stosunków prawnych - przez inne podmioty wskazane w aktach sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że grunty o powierzchni 10.268 m2 oraz budowla (bocznica kolejowa) o wartości rynkowej 250.000 zł, wchodzące w skład infrastruktury kolejowej, nie są zajęte wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury oraz nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b ustawy o transporcie kolejowym. Takie wnioski wynikają zarówno z treści pisma P. S.A. z 9 lipca 2024 r., jak i z treści umowy dzierżawy z U. P. T. Sp. z o.o. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających, że elementy infrastruktury kolejowej były udostępniane przewoźnikom w reżimie rozdziałów 6-6b u.t.k., w szczególności wniosków aplikantów o przydzielenie zdolności przepustowej ani decyzji (rozstrzygnięć) M. T. Sp. z o.o. jako zarządcy infrastruktury kolejowej. Tym samym przyjąć należy, iż infrastruktura kolejowa skarżących nie jest zajęta wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy. Wykorzystywana jest przez inne niż zarządca infrastruktury podmioty, na zadania nie będące zadaniami zarządcy infrastruktury o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. Powyższe powoduje, iż brak jest podstaw do zastosowania żądanego przez podatników zwolnienia wynikającego z przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Kolegium odnosząc się do twierdzeń, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie omawianej nieruchomości tworzy linie kolejowe, wskazało, że są to twierdzenia abstrakcyjne i nie mające odzwierciedlenia w ustalonym stanie faktycznym. O statusie linii kolejowej lub bocznicy kolejowej przesądza zarządca infrastruktury kolejowej w ramach wykonywania swoich ustawowych obowiązków, nie zaś samodzielnie organ podatkowy przy wymiarze podatków. W okolicznościach analizowanej sprawy M. T. jako użytkownik uzyskała świadectwo bezpieczeństwa i przyjęła regulamin pracy (uzgodniony z P. S.A.) każdorazowo dla bocznicy kolejowej, nie dla linii kolejowej. W związku z tym na działce należącej do podatników, w rozpatrywanym roku podatkowym położona była bocznica kolejowa. Kolegium, w pełni podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, uznało, że wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka S. K. był bezzasadny. W sprawie okoliczności dotyczące sposobu wykorzystywania infrastruktury kolejowej zostały już jednoznacznie ustalone na podstawie zgromadzonych dokumentów — w szczególności umowy nr [...] umowy dzierżawy z 31 stycznia 2024 r. oraz pisma P. S.A. z 9 lipca 2024 r. Dowody te wykazują, że infrastruktura nie była zajęta wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy ani udostępniana przewoźnikom kolejowym zgodnie z rozdziałami 6-6h u.t.k. W tych okolicznościach przesłuchanie świadka nie mogłoby wnieść nowych ustaleń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a jego przeprowadzenie prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. Organ pierwszej instancji zasadnie uznał więc dowód za zbędny. Kolegium uznała także, iż organ podatkowy zapewnił stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu. Stąd, w ocenie Kolegium, nie budzi wątpliwości, że wbrew stanowisku zawartemu w odwołaniu, w postępowaniu dowodowym spełniono warunki, o których mowa w art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. Zarzucane organowi podatkowemu nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego bez wskazania jakichkolwiek dowodów bez współpracy i aktywności podatnika podczas postępowania podatkowego, pozwalają na uznanie, iż zarzuty te są bezpodstawne. W skardze do Sądu strona zarzuciła decyzji drugiej instancji naruszenie: 1) art. 121, art. 122, art. 187 1, art. 188, art. 191 o.p. poprzez: a) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, nieustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, pominięcie dowodów znanych organowi w postaci pisma P1 S.A. z 16 kwietnia 2025 r. oraz pisma B. S.A. z 26 maja 2025 r., wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie nieruchomości skarżącej nie służy wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej i nie jest udostępniana licencjonowanym przewoźnikom kolejowym i że elementy tej infrastruktury nie tworzą linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm, podczas gdy z należycie ocenionego materiału dowodowego, w tym dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zostały spełnione dwie podstawy pozwalające na zastosowanie zwolnienia podatkowego odrębnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) tiret 1 u.p.o.l., a także art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l.; b) nieustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, nieprzeprowadzenie i zaakceptowanie nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji dowodu z przesłuchania w charakterze świadka S. K. – prezesa zarządu M. T. Sp. z o.o., będącej zarządcą infrastruktury kolejowej położonej na terenie ww. nieruchomości, mimo zgłoszenia wniosku przez skarżącą w celu ustalenia zasad udostępniania infrastruktury kolejowej przez jej zarządcę; 2) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez jego wadliwą interpretację i przyjęcie, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie nieruchomości położonej w C. przy ul. F. [...] nie podlega zwolnieniu podatkowemu wskazanemu w tym przepisie, podczas gdy infrastruktura kolejowa znajdująca się na nieruchomości była w roku 2025 infrastrukturą zajętą wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w przepisie art. 5 ust. 1 u.t.k. lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej oraz była w tym roku udostępniona przewoźnikowi kolejowemu P. S.A., a nadto jest udostępniana przewoźnikowi I. Sp. z o.o., a udostępnienie odbywa się w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.t.k. zgodnie z rozdziałami 6-6b tej ustawy; 3) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze u.p.o.l. poprzez jego wadliwą interpretację i przyjęcie, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie ww. nieruchomości nie podlega zwolnieniu podatkowemu wskazanemu w tym przepisie, gdyż nie tworzy linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm, podczas gdy tory kolejowe znajdujące się na nieruchomości tworzą taką linię, łącząc się z torami szlakowymi P. w rozjeździe [...] i [...]; 4) art. 7 ust. 1 lit. c) u.p.o.l. poprzez jego wadliwą interpretację i przyjęcie, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie przedmiotowej nieruchomości nie podlega zwolnieniu podatkowemu wskazanemu w tym przepisie, podczas gdy nawet gdyby przyjąć, że ww. nieruchomość nie podlega zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) bądź lit. b) tiret pierwsze u.p.o.l., to grunty składające się na tą nieruchomość, stanowią obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.t.k. oraz położone na nich budynki i budowle i nie są objęte wyjątkiem wskazanym w tym przepisie, gdyż służą w całości na działalność związaną z wykonywaniem funkcji zarządcy infrastruktury kolejowej lub świadczenie usług przez operatora obiektu infrastruktury kolejowej. W związku z tymi zarzutami, strona wniosła o uchylenie przez Sąd decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: - umowy o Świadczenie Usług w Obiekcje Infrastruktury Usługowej nr [...]; - wniosków o przydzielenie zdolności przepustowej w celu wykonania manewrów (wjazdu i postoju składów kolejowych) z 28 listopada 2025 r., 3, 6 i 8 grudnia 2025 r.; - wniosków o wydanie zezwoleń na przebywanie na obszarze infrastruktury kolejowej zarządzanej przez M. T. z 28 listopada 2025 r., 3 i 6 grudnia 2025 r.; - dokumentu R25 z przyjęcia wagonów podstawionych przez przewoźnika; - faktury VAT [...] za udostępnienie infrastruktury usługowej licencjonowanemu przewoźnikowi; - umowy z licencjonowanym przewoźnikiem [...] Sp. z o.o. najmu hali do celów napraw i przeglądu lokomotyw; - wykazu licencjonowanych przewoźników na rok 2025; - regulaminu udostępniania infrastruktury usługowej przez M. T. obowiązującego w latach 2020-2030 (zatwierdzonego – jak wskazuje strona – przez Urząd Transportu Kolejowego); - cennika opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej od 30 lipca 2020 r.; - potwierdzenia wpisu na listę obiektów infrastruktury usługowej Urzędu Transportu Kolejowego z 4 marca 2021 r. wraz z deklaracją dostępności na stronie internetowej tego Urzędu; - zdjęć stacji tankowania lokomotyw. Strona wniosła również o przesłuchanie przez Sąd świadków: M. W. – prezesa zarządu I. Sp. z o.o. (licencjonowanego przewoźnika); S. C. – [...] w L.; B. J. – operatora handlowego P. S.A; D. P. – prezesa zarządu A. Sp. z o.o.; S. K. – prezesa zarządu M. T. Sp. z o.o. Dodatkowo w piśmie z 23 grudnia 2025 r. strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci rozwiązania umowy najmu przedmiotowej nieruchomości na okoliczność wyłącznego jej posiadania przez spółkę M. T. od dnia 4 września 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie Sąd – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. – postanowił dopuścić dowód z dokumentów dołączonych do skargi i pisma z 23 grudnia 2025 r. oraz odmówić dopuszczenia dowodu z zeznań świadków wskazanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadniczo rozstrzygnięcie, czy w okolicznościach tej sprawy podatnik uprawniony był do skorzystania ze zwolnienia w podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania, a więc przy wykładni przepisów dotyczących ulg i zwolnień podatkowych nie jest dopuszczalne posługiwanie się wykładnią rozszerzającą. Tego rodzaju interpretacja kłóciłaby się bowiem z wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP zasadą powszechności opodatkowania (zob. wyrok NSA z 14 maja 2015 r., II FSK 94/14). Niedopuszczalnym w świetle obowiązujących norm konstytucyjnych bowiem jest to, by pewna grupa obywateli (podmiotów gospodarczych) mogła korzystać (bez szczególnego i zupełnie wyjątkowego uzasadnienia) z praw (przywilejów), których nie ma większość. Przechodząc do opisanej spornej kwestii, przywołać należy treść art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r. Mianowicie przepis ten stanowi, że zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.k. lub obiektu infrastruktury usługowej w rozumieniu art. 4 pkt 51 u.t.k., w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k., lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 u.t.k., jeżeli: a) ta infrastruktura kolejowa lub ten obiekt infrastruktury usługowej są: - udostępniane przewoźnikom kolejowym w rozumieniu art. 4 pkt 9 u.t.k. zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b u.t.k. lub - wykorzystywane do przewozu osób, lub b) ta infrastruktura kolejowa: - tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm lub - stanowi infrastrukturę nieczynną w rozumieniu art. 4 pkt 1b u.t.k. Zauważyć przy tym należy, że przed wskazaną datą przepis ten brzmiał: zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: a) jest udostępniana przewoźnikom kolejowym lub b) jest wykorzystywana do przewozu osób, lub c) tworzy linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Dostrzec zatem należy istotną zmianę doprecyzowującą zakres omawianego zwolnienia, której założeniem było uszczelnienie systemu zwolnień od podatku od nieruchomości w sytuacji wykorzystywania gruntów kolejowych do prowadzenia działalności w obszarze niezwiązanym z kolejnictwem. Zgodnie z tym, warunkiem opisanego zwolnienia w 2025 r. jest wykorzystywanie infrastruktury kolejowej, w tym gruntów, wyłącznie na cele kolejowe ("w części zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do tej ustawy"). Tak określony wymóg – zdaniem Sądu – miał wykluczyć zastosowanie zwolnienia w przypadków, gdy dany składnik infrastruktury kolejowej służy również innym celom (jest współużytkowany). Prawodawca ograniczył zatem zwolnienie tylko do przedmiotów opodatkowania, które są zajęte wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej. Dlatego w części, w której działka jest zajmowana na inną działalność gospodarczą niż działalność związana z transportem kolejowym, nie będzie korzystała z ww. zwolnienia. Podobnie jest w przypadku, gdy nieruchomość jest zajmowana zarówno na działalność związaną z transportem kolejowym, jak i na inne odmienne cele i nie sposób wyodrębnić części gruntu, budynku lub budowli zajętej wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. Nie budzi zatem wątpliwości, że analizowany przepis w brzmieniu pozwala na obciążanie podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków lub budowli wykorzystywanych do działalności komercyjnej, np. dzierżawionych, wynajmowanych przez podmioty prowadzące inną działalność niż przewoźnika kolejowego albo operatora stacji pasażerskiej. W tym wypadku należy wyraźnie odróżnić inną działalność gospodarczą, jak chociażby magazynowanie czy składowanie towarów wykonywane na gruntach, w budynkach i budowlach w części zajętej na tę działalność, które nie będą podlegały zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ponieważ nie jest to działalność gospodarcza w rozumieniu u.t.k. od działalności gospodarczej świadczonej np. za pośrednictwem terminali towarowych służących do załadunku i rozładunku pociągów towarowych. Intencją ustawodawcy było bowiem zwolnienie tylko nieruchomości i obiektów wykorzystywanych wyłącznie w działalności związanej z transportem kolejowym. Przechodząc natomiast do istoty sprawy podkreślić należy, że z prawidłowych ustaleń organów wynika, że podatnicy w analizowanym okresie byli użytkownikami wieczystymi działek gruntu nr [...] i nr [...] (obręb [...]) o łącznej powierzchni 44.671 m2 położonych w C. przy ulicy F. [...], sklasyfikowanych jako tereny kolejowe (symbol "Tk"). Działka nr [...] miała powierzchnie 389,00 m2 i była niezabudowana. Działka nr [...] miała natomiast powierzchnie 44.282 m2 i zabudowana była 14 budynkami o łącznej powierzchni użytkowej podlegającej opodatkowaniu 7.830,85 m2. Na części działki nr [...] o powierzchni 10.268 m2 znajdują się tory kolejowe normalnotorowe oraz tory kolejowe szerokotorowe, tworzące bocznicę kolejową. Z akt podatkowych sprawy wynika, że skarżąca na podstawie umowy najmu zawartej 1 kwietnia 2018 r., zmienionej umową z 1 stycznia 2022 r. oraz porozumieniem z 2 stycznia 2024 r. wynajęła M. T. sp. z o.o. całą nieruchomość położoną w C. przy ulicy F. [...] wraz ze wszystkimi naniesieniami i bocznicą kolejową. Z treści umowy wynika, że najemca nieruchomość przeznaczy na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. działalnością w zakresie handlu towarami, działalnością przeładunkową i magazynową, a także działalnością w zakresie wynajmu pomieszczeń i nieruchomości. Najemca może oddawać całość lub część przedmiotu umowy w dalszy podnajem lub do współkorzystania. Ponadto na podstawie umowy dzierżawy z 31 stycznia 2024 r. pomiędzy S. K. i skarżącą a U. P. T. Sp. z o.o. z siedzibą we W., zmienionej dodatkiem Nr 3 z 17 kwietnia 2024 r. wydzierżawiający przekazuje dzierżawcy U. P. T. Sp. z o.o. nieruchomość z wszystkimi budynkami, konstrukcjami i wyposażeniem, jak również infrastrukturą kolejową z torami normalnymi i szerokimi zlokalizowaną na nieruchomości, z zastrzeżeniem, że M. T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. pozostaje zarządcą infrastruktury kolejowej zlokalizowanej na przedmiotowej nieruchomości (zgodnie z postanowieniami ustawy o transporcie kolejowym). Dzierżawca zobowiązany jest wykorzystywać przedmiot umowy do przyjmowania towarów i innych ładunków, które nie stanowią zagrożenia dla funkcjonowania terminala, pod warunkiem posiadania wszystkich niezbędnych zatwierdzeń i dokumentów dla ładunków obsługiwanych przez bocznicę, w celu przeładunku z wagonów szerokotorowych na wagony normalnotorowe i odwrotnie. Przeładunek realizowany jest przez dzierżawcę, który ponosi wyłączną odpowiedzialność za prawidłową realizację przeładunków, w tym za szkody powstałe w związku z przeładunkiem oraz za ewentualne opóźnienia powodujące zawieszenie lub zakłócenie ruchu na bocznicy. Dzierżawca samodzielnie i na własny rachunek zleca transport kolejowy i zapewnia wymianę wagonów, a także wykorzystuje przedmiot umowy do magazynowania towarów. Poza sporem jest, że spółka M. T. opracowała Regulamin pracy bocznicy kolejowej normalnotorowej i szerokotorowej, który następnie został uzgodniony w właściwym organem kolejowym. Z jego treści wynika, że bocznica kolejowa jest bocznicą stacyjną normalno- i szerokotorową odgałęziającą się na stacji C.. Bocznica kolejowa przeznaczona jest do m. in. przyjmowania i wyprawiania towarowych przesyłek, przyjmowania i wyładunku wagonów z ładunkami, wykonywania pracy manewrowej związanej z podstawieniem i zabieraniem wagonów na i z punktów ładunkowych, świadczenia usługi innym podmiotom gospodarczym w zakresie użyczania torów bocznicy i obsługi punktów ładunkowych na podstawie odrębnie zawartych umów. Fakt istnienia i funkcjonowania bocznicy kolejowej jest zatem bezsporny. Bezspornym również jest, że bocznica kolejowa stanowiąca budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości rynkowej 250.000 zł oraz grunty o powierzchni 10.268 m2 wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 1 u.t.k. Natomiast budynki znajdujące się na działce nr [...] oraz część gruntów związanych z tymi budynkami o powierzchni 34.014 m2 nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej ani obiektu infrastruktury usługowej, nie zostały wskazane w sporządzonym statucie. W dniu 4 marca 2021 r. nastąpiła zmiana statusu infrastruktury z bocznicy prywatnej na usługową. Zgodnie z uzyskaną z Urzędu Transportu Kolejowego informacją bocznica kolejowa zarządzana przez M. T. sp. z o.o. znajduje się w Rejestrze Obiektów Infrastruktury Usługowej, gdzie świadczone są usługi załadunku i wyładunku towarów. Bezsporne również jest, że grunty o powierzchni 10.268 m2 i budowla (bocznica kolejowa) związana z prowadzeniem działalności gospodarczej wchodzące w skład infrastruktury kolejowej, są udostępnianie przez zarządcę – M. T. sp. z o.o. przewoźnikowi kolejowemu P. S.A. na podstawie umowy z 1 marca 2019 r. Jednakże organ prawidłowo wskazał, że temu przewoźnikowi nie udostępnia się infrastruktury kolejowej zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Potwierdza to w sposób jednoznaczny przedstawione w decyzji przez organ pismo P. S.A. [...]i Zakład Spółki w L. z 9 lipca 2024 r. W piśmie tym bowiem przewoźnik podkreślił, że jako usługodawca, korzystając z torów nr [...] w celu podstawiania i zabierania wagonów na rzecz M. T. Sp. z o.o., nie działa w reżimie udostępniania infrastruktury zgodnie z przepisami rozdziałów 6-6b ustawy o transporcie kolejowym. Trafnie dostrzegły jednocześnie organy, że grunty te nie są zajęte wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury kolejowej lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej. Z akt sprawy wynika, że infrastruktura kolejowa na podstawie zawartych przez spółkę M. T. umów podnajmu, poddzierżawy i współużytkowania jest wykorzystywana przez inne podmioty niż zarządca M. T. sp. z o.o., tj. przez E. Sp. z o.o. Sp. k., L. T. S.R.O Sp. z o.o. Oddział w Polsce, F. L. Sp. z o.o. oraz przez U. P. T. Sp. z o.o. w prowadzonych przez te firmy działalnościach gospodarczych. Co przy tym istotne, wskazane wyżej podmioty nie prowadzą działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym tj. np. wykonywaniu przewozów kolejowych osób, wykonywaniu przewozów kolejowych rzeczy, świadczeniu usług trakcyjnych, co wynika również ze złożonego przez stronę wykazu licencjonowanych przewoźników kolejowych. Powyższe zostało potwierdzone przez skarżących w złożonym odwołaniu, gdzie podnosili, iż: "Żaden z podmiotów współkorzystających z infrastruktury będącej w użytkowaniu wieczystym zarządcy na podstawie umów nie przejął któregokolwiek z zadań wskazanych w przepisie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym". Oczywistym zatem jest, że przedmiotowa infrastruktura kolejowa nie jest zajęta wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, jak tego wymaga omawiana regulacja art. 7 ust. 1 pkt 1. Wykorzystywana jest przez inne, niż zarządca infrastruktury podmioty, na zadania nie będące zadaniami zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. lub operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do u.t.k. Powyższe powoduje, iż brak było podstaw do zastosowania żądanego przez skarżących zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. b) u.p.o.l. Wbrew przekonaniu skarżących okoliczność współużytkowania infrastruktury kolejowej przez przewoźnika kolejowego wraz z innymi podmiotami nie mającymi takiego charakteru wyłącza w istocie możliwość zastosowania zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie omawianej regulacji. Analizowany przepis art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jednoznacznie wymaga udostępnienia gruntu, budynku lub budowli wyłącznie przewoźnikowi kolejowemu i jedynie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej. Co więcej, ani sporządzenie statutu obiektu, ani opracowanie regulaminu dostępu do obiektu, ani też złożenie wniosku o dostęp do obiektu infrastruktury, czy nawet podpisanie z przewoźnikiem kolejowym umowy określającej prawa i obowiązki operatora i przewoźnika kolejowego związane ze świadczonymi usługami nie wypełnia przesłanki zwolnienia, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Konieczne bowiem jest rzeczywiste udostępnianie infrastruktury kolejowej wyłącznie przewoźnikowi kolejowemu, a nie razem z nim innym podmiotom, które nie wykonują działalności kolejowej. Niezależnie od tego, nie ma również racji strona podnosząc zarzut wadliwego przyjęcia, że infrastruktura kolejowa znajdująca się na terenie przedmiotowej nieruchomości nie tworzy linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm w sytuacji, gdy tory kolejowe znajdujące się na nieruchomości tworzą taką linię, łącząc się z torami szlakowymi P.. Trafnie wskazał organ, że w obowiązującym stanie prawnym o statusie linii kolejowej lub bocznicy kolejowej przesądza zarządca infrastruktury kolejowej w ramach wykonywania swoich ustawowych obowiązków, nie zaś organ podatkowy przy wymiarze podatków. W żadnym wypadku organ podatkowy nie jest uprawniony do zastępowania zarządcy infrastruktury kolejowej w czynnościach dotyczących statusu linii kolejowej czy bocznicy kolejowej. W okolicznościach sprawy jest poza sporem, że spółka M. T. jako użytkownik uzyskała świadectwo bezpieczeństwa i przyjęła regulamin pracy (uzgodniony z P1 S.A.) każdorazowo dla bocznicy kolejowej, nie dla linii kolejowej. W związku z tym na działce należącej do podatników, w rozpatrywanym roku podatkowym położona była bocznica kolejowa, stanowiąca składową infrastruktury kolejowej zgodnie z treścią art. 4 pkt 1, pkt 10 i załącznika nr 1 do u.t.k. Błędne wobec powyższego jest stanowisko podatników, którzy konsekwentnie zarzucali, że bocznica kolejowa jest jednocześnie linią kolejową, o której mówi ustawodawca w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. Z punktu widzenia art. 4 pkt 2, pkt 10, art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.k. nadanie statusu bocznicy kolejowej wyklucza status linii kolejowej. Taka kwalifikacja jest dokonywana w reżimie u.t.k. i decyduje o niej w pierwszej kolejności zarządca. Trzeba przy tym zauważyć, że linia kolejowa i bocznica kolejowa nie są synonimami, nie oznaczają tego samego, co wprost wynika z treści art. 4 pkt 1, pkt 1a, pkt 2 i pkt 10 u.t.k. Oceny tej nie mogą zmienić pisma P. 1 S.A. z 16 kwietnia 2025 r. oraz B. S.A. z 26 maja 2025 r. Pisma te zawierają wprawdzie stanowisko, że elementy bocznicy kolejowej skarżącej są elementami linii kolejowej, a infrastruktura kolejowa skarżącej tworzy linię kolejową o szerokości torów większej niż 1435 mm. Stanowisko to jednak nie znajduje uzasadnienia w ustalonych okolicznościach sprawy oraz w treści przepisów. Całokształt zgromadzonych w aktach sprawy dowodów prawidłowo oceniony przez organy obu instancji potwierdza fakt nadania obiektom kolejowym statusu bocznicy kolejowej, a więc nie linii kolejowej. Trafnie wyjaśnił organ, o statusie linii kolejowej lub bocznicy kolejowej przesądza zarządca infrastruktury kolejowej w ramach wykonywania swoich ustawowych obowiązków, będąc usprawniony do nadawania i znoszenia statusu linii kolejowej, bocznicy kolejowej. Jak wspomniano zaś wyżej spółka M. T. jako użytkownik uzyskała świadectwo bezpieczeństwa i przyjęła regulamin pracy (uzgodniony z P.1 S.A.) każdorazowo dla bocznicy kolejowej, a nie dla linii kolejowej. W związku z tym na działce należącej do skarżącej w badanym roku podatkowym znajdowała się bocznica kolejowa, stanowiąca składową infrastruktury kolejowej zgodnie z art. 4 pkt 1, pkt 10 i załącznika nr 1 do u.t.k. Nie można uznać, że bocznica kolejowa jest jednocześnie linią kolejową, o której mówi art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.o.l. Raz jeszcze wskazać trzeba, że z punktu widzenia art. 4 pkt 2, pkt 10, art. 5 ust. 1 pkt 1 u.t.k. nadanie statusu bocznicy kolejowej wyklucza status linii kolejowej. Linia kolejowa i bocznica kolejowa nie są synonimami, nie oznaczają tego samego, co jednoznacznie wynika z treści art. 4 pkt 1, pkt 1a, pkt 2 i pkt 10 u.t.k. (zob. przykładowo jedynie wyrok NSA z 14 stycznia 2025 r., III FSK 1334/24). Mając na uwadze powyższe ponownie podkreślenia wymaga, że infrastruktura kolejowa w 2025 r. była faktycznie współużytkowana przez podmiot inny niż zarządca, tj. przez U. P. T. Sp. z o.o. (według wyjaśnień strony przedstawionych w skardze do 4 września 2025 r.), a także - w ramach różnych stosunków prawnych - przez inne podmioty wskazane w aktach sprawy, które nie posiadały statusu licencjonowanych przewoźników kolejowych. Zasadnie więc organ ocenił, że grunty o powierzchni 10.268 m2 oraz budowla (bocznica kolejowa) o wartości rynkowej 250.000 zł, wchodzące w skład infrastruktury kolejowej, nie były zajęte w roku podatkowym 2025 wyłącznie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. lub operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do u.t.k. Ponadto niekwestionowane jest w sprawie, że w świetle stanowiska Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, na omawianej bocznicy kolejowej, co wynika z definicji wyrażonej w art. 4 pkt 10 u.t.k., nie jest przewidziany ruch pociągów z pasażerami. Na wynik sprawy nie ma wpływu okoliczność, że w świetle przedłożonych przez skarżącą na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dowodów, to jest wypowiedzenia umowy dzierżawy z 1 marca 2025 r. i protokołu zdawczo-odbiorczego z 4 września 2025 r. (zob. k. 10-13 akt sądowych), dzierżawcą infrastruktury kolejowej bocznicy M. T. od 4 września 2025 r. nie jest już U. P. T. Sp. z o.o., zaś infrastruktura kolejowa została udostępniona na podstawie datowanych na 2 stycznia 2025 r. umów o świadczenie usług w obiekcie infrastruktury kolejowej oraz czasowego najmu hali do celów naprawy i przeglądów lokomotywy licencjonowanemu przewoźnikowi kolejowemu I. Sp. z o.o., która 28 listopada, 3, 6 i 8 grudnia 2025 r. złożyła wnioski o przydzielenie zdolności przepustowej w celu wykonywania manewrów i zezwolenie na przebywanie na obszarze infrastruktury kolejowej zarządzanej przez spółkę M. T. (zob. k. 15-40 akt sądowych). Nie ulega bowiem wątpliwości, że niezależnie od tego, co wynika z tych dokumentów, jak wskazano wyżej w sprawie nie zostały spełnione warunki do zastosowania zwolnienia, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Ponownie wskazać trzeba, że powyższy przepis jasno wymaga udostępnienia gruntu, budynku lub budowli wyłącznie przewoźnikowi kolejowemu i jedynie do wykonywania zadań zarządcy infrastruktury lub świadczenia usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej. Dlatego jak wspomniano także wyżej, sporządzenie statutu obiektu, opracowanie regulaminu dostępu do obiektu czy także cennika opłat za korzystanie z tego obiektu (zob. regulamin udostępniania infrastruktury usługowej przez M. T. obowiązujący w latach 2020-2030 i cennik opłat za korzystanie z tej infrastruktury od 30 lipca 2020 r. – k. 42-70 akt sądowych) ani nawet złożenie ww. wniosków o dostęp do obiektu infrastruktury (zob. k. 18-40 akt sądowych), a także podpisanie z przewoźnikiem kolejowym umowy określającej prawa i obowiązki operatora i przewoźnika kolejowego, związane ze świadczonymi usługami (zob. k. 15-17 akt sądowych) nie wypełnia przesłanki zwolnienia, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w sytuacji, gdy infrastruktura kolejowa nie jest udostępniana wyłącznie przewoźnikowi kolejowemu, lecz wraz z nim również innym podmiotom, które nie wykonują działalności kolejowej. Przedłożone przez stronę fotografie nie mogą stanowić istotnego w sprawie dowodu, gdyż na ich podstawie nie sposób stwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, aby obrazowały one stan faktyczny omawianych nieruchomości w roku podatkowym 2025 (zob. k. 72-74 akt sądowych). Z kolei okoliczność, że bocznica kolejowa spółki M. T. jest wpisana przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego na listę obiektów infrastruktury usługowej – co potwierdza wydruk dołączony do skargi (zob. k. 71 akt sądowych) nie była kwestionowana przez organy podatkowe obu instancji w niniejszej sprawie, przy tym w aktach sprawy znajduje się analogiczny wydruk ze strony www. Prezesa UTK, który był przedmiotem oceny organów obu instancji (zob. k. 202 akt adm. I inst.). Wbrew twierdzeniom podatnika, zaskarżona decyzja nie narusza art. 7 ust. 1 pkt 1c u.p.o.l. (w skardze wskazano błędnie jednostkę redakcyjną "ust. 1 lit. c)") w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty inne niż określone w pkt 1-1b, stanowiące obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.t.k., oraz położone na nich budynki i budowle - z wyjątkiem gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności innej niż wykonywanie zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k., lub świadczenie usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do u.t.k. Podkreślenia wymaga, że w świetle tej regulacji podatkowej, opisane w niej zwolnienie nie dotyczy gruntów, budynków i budowli zajętych na prowadzenie działalności innej niż wykonywanie zadań zarządcy infrastruktury, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k., lub świadczenie usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do u.t.k. Nie ulega wątpliwości Sądu, że z przedstawionych w zaskarżonej decyzji ustaleń organów obu instancji wynika jednoznacznie, że warunek ten nie został spełniony w rozstrzyganej sprawie. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wywieść należy bowiem stwierdzenie, że opisane wyżej grunty, stanowiące niewątpliwie obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 u.t.k., oraz położone na nich budynki i budowle były zajęte w badanym roku podatkowym przez inne niż zarządca infrastruktury podmioty, na zadania nie będące zadaniami zarządcy infrastruktury o których mowa w art. 5 ust. 1 u.t.k. oraz na inne usługi niż świadczenie usług przez operatora obiektu infrastruktury usługowej, o których mowa w ust. 2 i 3 załącznika nr 2 do u.t.k. Ponadto, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postepowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 122 o.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Konkretyzację tej zasady stanowi art. 187 § 1 o.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przy tym art. 188 o.p. stanowi, że co do zasady żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Zgodnie z art. 191 o.p., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Organ podatkowy przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów nie jest więc skrępowany regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, lecz nie dowolny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Organy podatkowe – zdaniem Sądu – w sposób wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy ustaliły stan faktyczny w tej sprawie. Organy te oceniły, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka S. K. prezesa zarządu M. T. Sp. z o.o. na okoliczność udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym w 2025 r. nie było niezbędne, gdyż istotne dla sprawy kwestie, w tym odnoszące się do udostępniania infrastruktury kolejowej przewoźnikom kolejowym, zostały już dostatecznie wyjaśnione już na etapie prowadzonego postępowania podatkowego, na podstawie materiałów dowodowych. Jak wskazano wyżej, stanowisko organów obu instancji w tym zakresie było zgodne z prawem, albowiem nie było podstaw do zastosowania w sprawie opisanych zwolnień podatkowych. Organ ustalił w sposób wystarczający okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał prawidłowej oceny całości zgromadzonych w sprawie dowodów, zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Organ nie naruszył więc wymagań zasady swobodnej oceny dowodów. W tych okolicznościach sprawy, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady zaufania wynikającej z art. 121 § 1 o.p. Zajęte w stanowisko zostało szeroko uargumentowane w uzasadnieniu decyzji, w którym zamieszczono kluczowe dla wyniku postępowania informacje, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Tym samym, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotnym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków wskazanych w skardze. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów (co Sąd uczynił względem dokumentów dołączonych do skargi i pisma z 23 grudnia 2025 r.), a zatem wykluczone jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków. Podkreślenia wymaga, że zbliżone stanowisko zostało wyrażone w innej sprawie ze skargi podatnika oraz S. K., w której Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 stycznia 2025 r., III FSK 1334/24, oddalił skargę kasacyjną strony skarżącej od wyroku Sądu z 24 maja 2024 r., I SA/Lu 112/24, którym oddalono skargę ww. skarżących na decyzję Kolegium utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2022 za nieruchomość położoną w C., przy ul. F. [...]. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł w sentencji wyroku.