I SA/Lu 118/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi L. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 23 stycznia 2026 r. nr SKO.41/3951/P/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od środków transportowych za 2017 r. - oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 28 listopada 2025 r., znak: PE-TS-1.3124.2.1141.2017 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej L. Ś. (podatnikowi, skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych za 2017 r. za pojazdy o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...] w łącznej kwocie 5.184 zł. Jak wynika z akt sprawy i treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, decyzją nr PE-TS-I.3124.2.1141.2017 z dnia 25 lipca 2018 r. określono podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych za 2017r. za pojazdy o wskazanych numerach rejestracyjnych. Decyzja jest ostateczna. Wnioskiem, który wpłynął do organu w dniu 6 października 2025 r., podatnik zwrócił się o uchylenie rozstrzygnięć w sprawie podatku od środków transportowych za lata 2016-2023. Podniósł, że decyzje zostały wydane w oparciu o niezgodne z prawdą założenie, ponieważ pojazdy, których decyzje dotyczą, zostały zlikwidowane 15 lat wcześniej. Postanowieniem z dnia 22 października 2025 r. Prezydent Miasta Lublin wznowił postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za 2017 r. W toku tego postępowania podatnik złożył pismo, w którym wyjaśnił, że rozebrał pojazdy na części i podzespoły, a pozostałe elementy zezłomował. Do pisma zostały dołączone zdjęcia części pojazdów, kwity wagowe, dowody wypłaty i rachunki będące dowodami przyjęcia odpadów metali. Organ pierwszej instancji ocenił, że przedstawione dokumenty nie potwierdzają faktu zezłomowania tych konkretnie pojazdów. Brak w nich numerów rejestracyjnych lub numerów VIN identyfikujących poszczególne pojazdy. Z dokumentów nie wynika także, że złomowaniu podlegają części jakichkolwiek pojazdów, a tylko "złom stalowy gruby" lub "złom stalowy cienki". Z tego względu organ pierwszej instancji uchylenia decyzji ostatecznej. W odwołaniu podatnik wskazał, że posiadał sześć pojazdów, w zakresie trzech z nich zobowiązania podatkowe "wygaszono" decyzją z 2024 r. Wskazał, że od 15 lat nie jest właścicielem tych pojazdów, ponieważ je rozebrał i sprzedał na części, a resztę zawiózł na składnicę złomu. W rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wskazało, że wznowienie postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest jednak ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p., by następnie usunąć ewentualne wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, jak również ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie okolicznością uzasadniającą wznowienie było wskazanie przez podatnika (jako nowa okoliczność), że sporne pojazdy zostały zlikwidowane 15 lat temu i z tego względu nie powinny podlegać opodatkowaniu. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie zaistniała wskazana przesłanka wznowienia. Jak wynika z art. 9 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych, a wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono. Przedłożone przez podatnika dokumenty nie potwierdzają zezłomowania pojazdów. W 2017 r. pozostawał on zatem właścicielem pojazdów, co potwierdzają ich karty informacyjne, otrzymane z Urzędu Miasta Lublin. Podatnik nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, by naliczony podatek został oparty na nieprawdziwej przesłance. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta. W skardze na powyższą decyzję L. Ś. podniósł, że organ winien wygasić decyzję o rejestracji pojazdów. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w 2013 r. skarżący otrzymał decyzję, w której określono mu podatek od sześciu pojazdów. Wydana w 2014 r. decyzja wskazywała już na trzy pojazdy, tj. samochody o nr rej. [...], [...] oraz [...]. Taki stan utrzymywał się aż do 2024 r. Wtedy został wygaszony obowiązek podatkowy, co wynika z decyzji z 26 listopada 2024 r. Przez zaniedbania organów oraz sztuczny podział pojazdów należących do strony doszło do sytuacji, w której zaniechano umorzenia żądanych kwot z powodu nieściągalności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w decyzji. Organ wskazał, że o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Obwieszczeniem z 3 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta Lublin zawiadomił o wygaśnięciu z mocy prawa z dniem 10 czerwca 2024 r. decyzji o rejestracji pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...] i [...] To zaś oznacza, że z dniem 30 czerwca 2024 r. za te pojazdy wygasł obowiązek podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sporu jest istnienie podstawy do wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej określenia podatku od środków transportowych za 2017 r. od należących do skarżącego pojazdów o nr rejestracyjnych: LU33810 – samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 9 ton i poniżej 12 ton; [...] – przyczepy, która łącznie z pojazdem silnikowym posiada dopuszczalną masę całkowitą nie mniej niż 12 ton i mniej niż 28 ton, 2 osie jezdne, inne systemy zawieszenia osi jezdnej; [...] – ciągnika siodłowego przystosowanego do używania łącznie z naczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów nie mniej niż 31 ton, dwie osie jezdne, inne systemy zawieszenia osi jezdnych. W sprawie opodatkowania tych pojazdów wydana została decyzja ostateczna, zaś zdaniem podatnika – zaistniała nowa okoliczność i nowe dowody nieznane organowi w dacie wydania rozstrzygnięcia, z których wynika, że w okresie opodatkowania wszystkie wskazane pojazdy nie istniały, bowiem zostały rozebrane na części i zezłomowane. Na tę okoliczność podatnik przedstawił na wezwanie organu dokumenty w postaci: fotografii zdemontowanych części pojazdów, kwitów wagowych wystawionych przez punkt skupu odpadów metalowych wraz z dowodami KP wystawionymi przez ten punkt w 2011r., formularze przyjęcia odpadów metali na złom w postaci: złomu stalowego grubego i złomu stalowego cienkiego, mosiądzu żółtego, miedzi nawojowej, aluminium odlewu czystego, jak też części samochodowych w postaci: chłodnic mosiężno-miedzianych oraz silników elektrycznych, rozruszników, alternatorów – wszystkie dokumenty pochodzą z 2011 r. Skarżący wskazał, że w tym okresie dokonano demontażu wszystkich sześciu należących do niego pojazdów, zatem nie istniała od tej chwili podstawa do wymierzania podatku od środków transportowych od wskazanych trzech pojazdów, które faktycznie w roku podatkowym nie istniały. Organ w wyniku przeprowadzonego postępowania uznał, że brak jest przesłanki wznowieniowej, która prowadziłaby do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem wskazane przez skarżącego okoliczności i dowody nie wskazują na fakt, że skarżący nie powinien być obciążony podatkiem od wskazanych pojazdów. Złożone dowody nie identyfikują pojazdów, tj. nie wynika z nich, że części samochodowe faktycznie dotyczą wskazanych w decyzji pojazdów, a nadto skarżący nie dokonał wyrejestrowania tych pojazdów. Oceniając powyższe, zdaniem Sądu, przyznać należy rację argumentom i ocenie organu. Wznowienie postępowania jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej (art. 128 O.p.). Zasada ta służy nie tylko ochronie praw nabytych przez podatnika, ale też ochronie ogólnego porządku prawnego. Powinna być ona odnoszona do każdej ostatecznej decyzji podatkowej, niezależnie od jej treści i rodzaju stwierdzonych w niej praw i obowiązków. Określone w przepisach o.p. odstępstwa od tej zasady, w tym dotyczące podstaw wznowienia postępowania, mają charakter wyjątkowy, co determinuje sposób wykładni tych przepisów. W relacji "zasada – wyjątek" istnieje bowiem domniemanie pierwszeństwa tej pierwszej. Dlatego wszędzie tam, gdzie mamy do czynienia z zasadą oraz wyjątkami, znajduje zastosowanie logiczna formuła, że wyjątków nie można interpretować rozszerzająco. W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej wykładni przepisu, który w tej sprawie rozważany był jako podstawa wznowienia postępowania podatkowego. Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. W uchwale NSA z 13 października 2025 r., sygn. akt II FPS 3/25, wyjaśniono, że o zaistnieniu tej podstawy wznowieniowej można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: (1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; (2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; (3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; (4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Użyty przez ustawodawcę zwrot "wyjdą na jaw" oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi. Na tle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. należy też odróżnić pojęcia "okoliczność faktyczna" i "dowód". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Aby uznać przedłożony dowód za istotny w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., powinien on spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż to zawarte w decyzji ostatecznej. Istotna dla wyniku sprawy okoliczność faktyczna, udokumentowana dowodem znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej, nie może zostać uznana za okoliczność nową, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeśli wznawiający postępowanie organ, prowadząc wcześniej postępowanie, dysponował wiedzą o stanowiącej podstawę wznowienia okoliczności wywiedzionej nawet z innego dokumentu. Także odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Błędna bowiem ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. W świetle takiego rozumienia art. 240 § 1 pkt 5 O.p., słusznie organy podatkowe uznały, że w sprawie nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej w podatku od środków transportowych za 2017 r. powołana we wniosku okoliczność i dołączone dowody z dokumentów, że skarżący zdemontował posiadane pojazdy i sprzedał je na części lub zezłomował, równocześnie nie dopełniając obowiązku ich wyrejestrowania. Poza sporem było to, iż pojazdy przyjęte do opodatkowania podatkiem od środków transportowych w roku objętym decyzją ostateczną były zarejestrowany jako przedmiot własności skarżącego. W myśl art. 8 u.p.o.l., w brzmieniu właściwym w sprawie (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 t.j. ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton (pkt 1), samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton (pkt 2); ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton (pkt 3); ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton (pkt 4); przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego (pkt 5); przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego (pkt 6); autobusy (pkt 7). Art. 9 ust. 1 u.p.o.l. stanowi zaś, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.). Podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane:1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy (art. 9 ust. 6 u.p.o.l.). Z brzmienia przytoczonych przepisów wynika, że powstanie i ustanie obowiązku podatkowego nie zależy od stanu pojazdu i korzystania z niego. Istotne znaczenie dla opodatkowania rozważanym podatkiem ma bowiem wyłącznie okoliczność czy pojazd jest zarejestrowany i czy nie została wydana przez organ rejestrujący decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Jednocześnie trzeba zauważyć, że wyrejestrowanie pojazdu, jak i czasowe wycofanie go z ruchu, dokonywane jest poprzez wydanie decyzji przez organ rejestrujący, na wniosek właściciela pojazdu (art. 79 ust. 1 i art. 78a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym; dalej p.r.d.). Dopóki więc, na wniosek właściciela, pojazd nie zostanie wyrejestrowany, dopóty ciąży na nim, jako na podatniku, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych, stosownie do art. 9 ust. 1 i ust. 4 u.p.o.l. (zob. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 3301/14). W niniejszej sprawie z ustaleń organu wprost wynika, że decyzja o rejestracji pojazdów wygasła z mocy prawa dopiero z dniem 10 czerwca 2024 r. Z tą datą też (a zasadniczo z końcem czerwca 2024 r.) wygasł obowiązek podatkowy z tytułu środków transportowych za wskazane pojazdy. Nadto, złomowanie pojazdów powinno nastąpić poprzez przekazanie pojazdów do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016 r. poz. 803, t.j. ze zm. dalej: u.r.p.), albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. W celu wyrejestrowania pojazdu, właściciel pojazdu zobowiązany był złożyć wniosek o wyrejestrowanie pojazdu w organie rejestrującym właściwym ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, czego bez wątpliwości w sprawie wskazanych pojazdów nie dokonano. Do wniosku właściciel winien dołączyć zaświadczenie o demontażu pojazdu, o którym mowa w ustawie o recyklingu pojazdów, lub równoważny dokument wydany w innym państwie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne. W myśl art. 24 ust. 1-5 u.r.p., przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd wycofany z eksploatacji, który jest kompletny, jest obowiązany do: 1) unieważnienia dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych, 2) wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu. Zaświadczenie o demontażu pojazdu powinno zawierać oświadczenie przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic rejestracyjnych. Zaświadczenie o demontażu pojazdu jest sporządzane w trzech egzemplarzach, z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, drugi jest przekazywany przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu w terminie 7 dni organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, a trzeci pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który otrzymuje zaświadczenia o demontażu pojazdu od przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, przekazuje jeden egzemplarz zaświadczenia organowi rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, a drugi pozostawia u siebie. Zgodnie z art. 25 ust. 1 u.r.p., w przypadku przyjmowania pojazdu, który nie spełnia warunków określonych w art. 23 ust. 3 pkt 2 lit. a (tj. nie jest kompletny – przyp. Sądu), przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do wydania zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu. Przepisy art. 24 ust. 1 pkt 1 i ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu nie wydaje zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, jeżeli nie jest możliwe ustalenie cech identyfikacyjnych pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym – dalej: p.r.d. (ust. 3 wskazanego przepisu). Jak wynika z art. 26 u.r.p., przedsiębiorca prowadzący stację demontażu prowadzi ewidencję zaświadczeń o demontażu pojazdu oraz zaświadczeń o przyjęciu niekompletnego pojazdu, wydanych przez niego i przez przedsiębiorców prowadzących punkty zbierania pojazdów, z którymi zawarł umowę. Natomiast zgodnie zaś z art. 33 ust. 1 i 3 u.r.p., przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany do przyjęcia każdego pojazdu wycofanego z eksploatacji, który posiada cechy identyfikacyjne pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 p.r.d. Przekazanie pojazdu do zakładu zajmującego się skupem złomu, który nie ma uprawnień do prowadzenia stacji demontażu lub prowadzenia punktu zbierania pojazdów, nie mogło wywołać skutków prawnych w postaci wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 p.r.d., jak również nie zaistniały przesłanki do wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 5 p.r.d. (zob. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 3226/19). Ponadto, co zasadnie podkreślił organ, z załączonych do akt dowodów sprzedaży złomu w żaden sposób nie wynika, że chodzi w nich o części przedmiotowych środków transportowych. Z tej przyczyny również kwestia używania samochodu przez właściciela jest obojętna dla istnienia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych i nieużywanie pojazdu nie stanowi podstawy do wygaśnięcia obowiązku podatkowego w tym podatku, w świetle treści art. 9 u.p.o.l. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje to, że pojazdy objęte opodatkowaniem w decyzji ostatecznej były zarejestrowane, nie wydano też decyzji o czasowym wycofaniu ich z ruchu. Istniały zatem podstawy faktyczne i prawne do określenia skarżącemu jako właścicielowi tych pojazdów (spełniających cechy przedmiotu opodatkowania podatkiem od środków transportowych, co nie jest w sprawie kwestionowane) zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r., w którym podatek ten nie został zadeklarowany i zapłacony. W związku z tym przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do niewłaściwego zastosowania przez organ przepisów postępowania podatkowego, jak też materialnego prawa podatkowego – w kontekście nowości, na które powołał się skarżący - które dawałoby podstawy do jej uchylenia. W świetle powyższego bezpodstawny jest zarzut, iż organy przyjęły do opodatkowania nieistniejące przedmioty opodatkowania. Organy dokonały bowiem prawidłowej wykładni przepisów stanowiących materialną podstawę wymiaru podatku od środków transportowych, jak i subsumpcji poprawnie ustalonego stanu faktycznego do ich treści. Z kolei zagadnienie umorzenia zaległości podatkowych (na które powołuje się skarżący w końcowej części skargi), stanowić może przedmiot odrębnej sprawy podatkowej. Granice sądowej kontroli legalności zostały wyznaczone przez zaskarżoną decyzję, a jej przedmiotem był wyłącznie wymiar podatku, nie zaś umorzenie zaległości podatkowych. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.