I SA/Lu 106/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Protokolant referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2026 r. nr SKO.41.4011/P/2025 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 2026 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania Z. S. (strona, skarżący, podatnik) od decyzji tego organu z dnia 10 grudnia 2025 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie 1.216 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący złożył korektę "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych" dotyczącą okresu od października 2015r. i domagał się wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją wymiarową, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wskazywał, że w rozstrzygnięciu nie uwzględniono okoliczności, iż należący do niego budynek infrastruktury mieszkaniowej – wymiennikowania jest w 6/7 części zajęty przez L. , które wykorzystuje je w celu zainstalowania urządzeń przesyłowych ciepła do ogrzewania głównie lokali mieszkalnych w budynkach L. 1. L. włada samoistnie tą częścią nieruchomości na podstawie służebności przesyłu. Korzystanie przez inne podmioty z tej części nieruchomości jest faktycznie wyłączone, z uwagi na bezpieczeństwo zapewnienia dostaw ciepła (potwierdzają to oględziny). W ocenie organu, powyższa okoliczność nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem była znana organowi w chwili wydania decyzji ostatecznej. W sprawie tej ustalono, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], którą stanowi zabudowana działka gruntu nr [...] (Ba) o powierzchni 320 m2. Z kartoteki budynków wynika z kolei, że na działce tej posadowiony jest budynek niemieszkalny (podstacja cieplna) o powierzchni użytkowej 206,58 m2. Skarżący nabył nieruchomość w 2015 r. w celu wykorzystywania jej w działalności gospodarczej (co wprost wynika z treści aktu notarialnego). Posiadanie części działki przez L. wynika z ustanowionej w 2015 r. (w akcie notarialnym obejmującym m.in. umowę zakupu) służebności przesyłu. Organ podkreślił, że wszystkie wskazane okoliczności, w tym treść aktu notarialnego Rep. A nr [...], były znane organowi w dacie wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku i podlegały jego ocenie w kontekście podstaw opodatkowania. Ponadto, organ uznał, że wskazywana okoliczność nie powoduje zmiany podmiotowej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości, bowiem posiadanie służebności nie jest posiadaniem samoistnym, jak obecnie twierdzi skarżący. Ustanowienie służebności nie pozbawia właściciela władztwa nad nieruchomością, a jedynie ogranicza prawa właściciela. W analizowanym wypadku zastosowanie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. nie jest dopuszczalne, gdyż L. nie posiada statusu podatnika jako posiadacz samoistny. Wskazywana okoliczność nie jest zatem nową okolicznością istotną, bowiem nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze na powyższą decyzję Z. S. wniósł o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że nową okolicznością powodującą konieczność wznowienia postępowania jest nowy kształt i powierzchnia nieruchomości, powstały w wyniku rozgraniczenia zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia 30 sierpnia 2021 r. Dotyczy to zarówno części zajmowanej przez właściciela, jak i posiadacza samoistnego, którym jest L.. Do skargi dołączono decyzję nr [...] z 30 sierpnia 2021 r. o rozgraniczeniu nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Nie odniesiono się jednak szczegółowo do zarzutów i argumentacji zawartych w skardze, ograniczając się do przywołania in extenso uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 26 marca 2026 r. skarżący dodatkowo wskazał, że organ nie odniósł się do zasadniczego zarzutu skargi, związanego ze zmianą powierzchni działki. Z załącznika do umowy nabycia działki wynikało, że na działce nr [...] znajdowała się część budynku stacji cieplnej, zaś około 10 m2 było posadowione na działce sąsiedniej nr [...]. Z tego wynika, że złożona deklaracja podatkowa zawierała błędy, o czym skarżący wówczas nie wiedział. Wszystkie te kwestie zostały skorygowane w decyzji Prezydenta Miasta Lublin z 30 sierpnia 2021r., co stanowi istotną nową okoliczność w sprawie wymiaru podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sporu jest istnienie podstawy wznowienia postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 22 czerwca 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Decyzja ta podlegała kontroli sądowej (prawomocnym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 68516 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. S. na tę decyzję). Jako przesłankę wznowienia postępowania skarżący wskazał na nowe okoliczności i dowody, które są istotne dla rozstrzygnięcia o wysokości zobowiązania podatkowego, a które nie były znane organowi (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.). Taką nową okolicznością faktyczną, wskazywaną we wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r., było posiadanie samoistne części działki nr [...] przez L. na skutek ustanowionej na rzecz tego podmiotu służebności przesyłu. Zdaniem skarżącego, organ – jakkolwiek miał wiedzę o ustanowieniu tej służebności – to jednak wadliwie ocenił, że w okolicznościach sprawy nie wyłącza ona władania nieruchomością przez skarżącego, a tym samym nie powoduje, że L. powinien zostać uznany za podatnika jako samoistny posiadacz tej części nieruchomości. W tak wskazanym zakresie organ postanowił (postanowienie z 9 grudnia 2025 r.) wznowić postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podkreślił, że jakkolwiek znane jest mu stanowisko dotyczące skutków ustanowienia służebności przesyłu, to jednak nie może ono odnosić się do sytuacji skarżącego. Korzystanie przez inne osoby z powierzchni zajmowanej przez L. jest bowiem wyłączone z uwagi na bezpieczeństwo dostaw ciepła. To oznacza, że władanie L. jest samoistne. W skardze od decyzji organu z dnia 27 stycznia 2026 r. (utrzymującej w mocy decyzję z dnia 10 grudnia 2025 r.) skarżący z jednej strony poparł powyższe stanowisko, z drugiej – wskazał na kolejną, nie podnoszoną dotychczas przed organem, podstawę wznowienia w postaci nowego dowodu – decyzji o rozgraniczeniu działek nr [...] i [...] z dnia 30 sierpnia 2021 r. Według jego twierdzenia decyzja ta (co istotne – oparta na zgodnych oświadczeniach stron i wydana daleko po ukończeniu postępowania podatkowego oraz sądowego w sprawie zobowiązania podatkowego za 2015 r.) ma znaczenie dla rozstrzygnięcia o wysokości zobowiązania podatkowego, bowiem zmienia powierzchnię działki należącej do strony. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 128 O.p., decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Głównym i zasadniczym trybem weryfikacji decyzji w postępowaniu podatkowym jest odwołanie. W trybie nadzwyczajnym przedmiotem wznowienia postępowania podatkowego jest, zgodnie z art. 243 § 2 O.p. ustalenie czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. Ostatni z wymienionych przepisów, mając na względzie zasadę generalną trwałości decyzji podatkowej wyrażoną w art. 128 O.p., zawiera wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to nie tylko niedopuszczalność wznowienia na podstawie nieprzewidzianej w tym przepisie, lecz także brak podstaw do rozszerzającej wykładni tych podstaw. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Należy podkreślić, że procedura wznowienia postępowania uregulowana w art. 240–246 O.p. stwarza możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową. Postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne nie może być jednak wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 O.p. Podkreślić należy, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem umożliwiającym wzruszenie decyzji pomimo jej ostateczności i nie może służyć ponownemu załatwieniu sprawy w pełnym zakresie, jak w postępowaniu zwykłym. Jest to wyjątek od generalnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 128 O.p. Z tego względu przepisy regulujące wznowienie należy interpretować ściśle, a zastosowanie do nich wykładni rozszerzającej nie jest dopuszczalne. Występując z wnioskiem o wznowienie postępowania z powodów wskazanych w art. 240 § 1 O.p., strona zakreśla granice postępowania wznowieniowego. Choć administracyjne postępowanie wznowieniowe pozostaje w ścisłym związku z przedmiotem sprawy prowadzonej uprzednio w trybie zwyczajnym, to nie jest ono jednak ponownym rozstrzyganiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją, a koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu tych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. To oznacza, że postępowanie wznowieniowe nie otwiera drogi do ponowienia postępowania zwykłego (wyrok NSA z 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1594/16). Istotą postępowania wznowieniowego jest - jako wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowych wyrażonej w art. 128 O.p. - możliwość przeprowadzenia postępowania w sytuacji, gdy postępowanie główne, w którym wydana została kwestionowana decyzja, dotknięte było wadami określonymi w art. 240 O.p. Muszą być to wady tego rodzaju, że na zasadzie wyjątku otwierają drogę do wzruszenia decyzji, która ma już przymiot ostatecznej. Wznowienie postępowania, w ramach którego dopuszczalna jest weryfikacja decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, nie może więc zastępować kontroli sprawowanej w postępowaniu zwykłym w ramach postępowania odwoławczego. Wyłącznym celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją, dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 240 § 1 O.p., a następnie, w zależności od poczynionych ustaleń, wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 245 § 1 O.p. Instytucja wznowienia postępowania podatkowego nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (tak: wyrok NSA z 12 maja 2021 r., sygn. akt II FSK 301/21). Wskazać również należy, że postępowanie z wniosku o wznowienie postępowania ma "charakter dwuetapowy". Co przy tym istotne postanowienie w sprawie wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 243 § 2 O.p. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna więc postępowanie, jednak nie przesądza się w nim o zaistnieniu przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Stwierdzenie tego, czy przesłanki wznowienia rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mają wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu ww. postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 i 2 O.p. (tak: wyrok NSA z 6 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 736/22). Dodatkowo, zgodnie z art. 245 § 1 O.p., w którym wyczerpująco określono sposoby rozstrzygnięć organu podatkowego po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego wskazuje, że dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania uzależniona jest od istnienia przesłanki pozytywnej (wystąpienia jednej z podstaw wznowienia określonych w art. 240 § 1 O.p.) i braku przesłanek negatywnych (określonych w pkt 3 art. 245 § 1). Zarówno wykładnia gramatyczna jak i systemowa wewnętrzna prowadzą do wniosku, że spełnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych wyklucza możliwość uchylenia decyzji dotychczasowej, co potwierdza także treść § 2 art. 245 O.p., zgodnie z którym odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach określonych w § 1 pkt 3, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. Istotną w sprawie kwestią jest też to, że decyzja ostateczna w sprawie zobowiązania podatkowego została poddana kontroli sądowej. Jak wskazuje się w judykaturze, wzruszenie decyzji w trybie administracyjnego postępowania wznowieniowego jest w takich warunkach możliwe tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia są okoliczności lub dowody, które zostały ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej (z wyjątkiem podstawy wynikającej z art. 240 § 1 pkt 8 O.p.). Stosownie do postanowień art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. O zaistnieniu omawianej podstawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. W każdym przypadku obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie, czy zaistniała podstawa wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych oraz czy ujawnił się nowy dowód w sprawie, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., i czy jest on na tyle istotny, że może to być uznane za podstawę do przystąpienia do merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej (tak: uchwała NSA z 13 października 2025 r., sygn. akt II FPS 3/25). Hipoteza art. 240 § 1 pkt 5 O.p. odnosi się do dowodów i okoliczności "istotnych", a za takie uznaje się tylko i wyłącznie te, które miały wpływ na wynik sprawy. Istotnymi okolicznościami faktycznymi są zatem fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną i które mają znaczenie prawne (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1094/23). "Istotność" oznacza zdolność danego dowodu lub okoliczności do potencjalnego wpłynięcia na treść rozstrzygnięcia, to jest do doprowadzenia przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego do wydania decyzji odmiennej od tej, która zapadła w postępowaniu zwykłym. Nie chodzi zatem o jakąkolwiek nowość, lecz o taką, która ma doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nawet więc jeżeli określone dokumenty lub informacje formalnie nie były znane organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, to nie każda taka okoliczność automatycznie spełnia przesłankę istotności. Decydujące znaczenie ma bowiem to, czy ujawnione dowody/okoliczności wnoszą do sprawy jakościowo nowy element, zmieniający obraz stanu faktycznego, czy też jedynie potwierdzają lub uszczegóławiają okoliczności, które były już znane i oceniane w toku postępowania zwykłego. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez stronę dowody nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jeżeli nie istniały w dacie wydania ostatecznej decyzji dotyczącej strony. W niniejszej sprawie skarżący powołał się na okoliczność ustanowienia służebności przesyłu na rzecz L. na części działki nr [...]. Jakkolwiek okoliczność ta była znana organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej (bo wynikała z umowy zakupu działki), to jednak – według stanowiska skarżącego – organ wyprowadził z tego faktu wadliwy wniosek. Służebność ta bowiem znacząco ogranicza prawa podatnika kosztem podmiotu uprawnionego z tytułu służebności, a z tego względu podmiot ten winien zostać uznany za posiadacza samoistnego tej części nieruchomości oraz podatnika podatku od nieruchomości. Stanowisko to wprost wskazuje, że okoliczność ta nie może być podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie i prowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej. Jak trafnie wskazał organ podatkowy, nie została spełniona przesłanka wyjścia na jaw nowych dowodów lub okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy - co istotne nieznanych organowi. W uchwale z 13 października 2025 r., sygn. akt II FPS 3/25 Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na kontekst językowy w jakim używa się zwrotu "wyjść na jaw". Są to sytuacje, w których to co ma wyjść na jaw jest jednak komuś znane, ale nie jest znane powszechnie, publicznie; w przypadku procedury prawnej należy przyjąć, że nie zostało ujawnione w aktach sprawy. Zatem w świetle regulacji zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wyjście na jaw nowych dowodów lub nowych okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania decyzji ostatecznej, istotnych dla sprawy uzasadnia co do zasady wznowienie postępowania z wyłączeniem sytuacji, gdy wiedzę o tych okolicznościach faktycznych lub dowodach posiadał sam organ (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2025 r., sygn. akt II FSK 879/25). Skarżący w istocie zakwestionował ocenę prawną dokonaną w decyzji ostatecznej, której jedną z podstaw była znana organowi okoliczność ustanowienia służebności na rzecz podmiotu drugiego. Ta ocena prawna oraz ustalenia faktyczne decyzji podlegały ocenie sądu administracyjnego, a wyrok w sprawie jest prawomocny. Tym samym nie sposób przyjąć, że mamy do czynienia z nowymi okolicznościami, istniejącymi w dniu wydania decyzji przez organ podatkowy i nieznanymi temu organowi, który wydał decyzję wymiarową. Co też istotne, skarżący nie po raz pierwszy zgłasza wobec decyzji ostatecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. wniosek o wznowienie postępowania. Pierwotny wniosek (rozstrzygnięty również przez organ negatywnie poprzez odmowę uchylenia decyzji ostatecznej) dotyczył nowej – w ocenie skarżącego - okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci braku zapewnienia dostępu do nieruchomości (drogi dojazdowej). W skardze podniesiono z kolei następną okoliczność i związany z nią dowód, tj. rozgraniczenie nieruchomości dokonane decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia 30 sierpnia 2021 r. Ani jednak ta okoliczność, ani też wskazany dowód (dołączony do skargi) nie były przedstawione uprzednio organowi podatkowemu jako podstawa wniosku o wznowienie postępowania. Stąd też organ nie mógł się o nim w niniejszej sprawie wypowiedzieć. W ramach działania Sądu mieści się zaś - zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. – kontrola zgodności z prawem wydanego przez organ rozstrzygnięcia, przy równoczesnym braku związania zarzutami i wnioskami skargi. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999/1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Jakkolwiek więc aktualne w dacie wniesienia skargi stanowisko skarżącego potencjalnie może mieścić się w pojęciu nowości w zakresie okoliczności lub dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., który stanowił podstawę wznowienia postępowania, to jednak nie jest to ta sama podstawa faktyczna, na której oparto wniosek o wznowienie (a w konsekwencji postanowienie o wznowieniu). Nie może więc być skutecznie podnoszona w niniejszym postępowaniu jako zarzut braku bądź wadliwości działania organu. Jedynie na marginesie wskazać należy, że przedstawiony dokument powstał po dacie wydania decyzji i dotyczy stanu faktycznego nieruchomości w dacie dokonania czynności rozgraniczenia, a nie 2015 r. Z przedstawionego dokumentu nie wynika też, aby w drodze tej czynności (opartej na zgodnych oświadczeniach stron) doszło do jakichkolwiek zmian w powierzchni opodatkowanej nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako nieuzasadnioną.