I SA/Łd 97/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Specjalista Alina Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 97/18 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 97/18; 2. odrzuca skargę; 3. zwraca z urzędu z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Ł. kwotę 1373 (jeden tysiąc trzysta siedemdziesiąt trzy ) złote uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, zaksięgowanego w dniu 21 czerwca 2018 r. pod pozycją 2893.

I SA/Łd 97/18 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] określającej K. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 314.423,00 zł. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził zwrot kosztów postępowania. Na powyższy wyrok pełnomocnik organu wniósł skargę kasacyjną zarzucjący zaskarżonemu rozstrzygnięciu art 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako - "p.p.s.a."), w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a poprzez niezastosowanie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i rozpoznanie skargi pomimo tego, że została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, tj. z przekroczeniem 30 dniowego terminu do jej złożenia, w sytuacji gdy skarga winna podlegać odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 179a P.p.s.a. jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Analizując zarzuty skargi kasacyjnej skład orzekający doszedł do przekonania, że zaistniała przesłanka uzasadniająca zastosowanie tego przepisu, gdyż podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy (druk sejmowy nr 1633) podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione w szczególności, jeżeli sąd "od razu", "na pierwszy rzut oka" ocenia jako uzasadnione zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej. W myśl postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt I CSK 18/14 o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej możemy mówić wtedy, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają jej uwzględnienie. Innymi słowy przesłanka ta występuje, gdy w sprawie dopuszczono się takiego naruszenia prawa, które jest widoczne "na pierwszy rzut oka" i nie nasuwa wątpliwości (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 września 2007 r., III CSK 219/07). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego odebrał zakwestionowaną decyzję w dniu 14 grudnia 2017 r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 3 stycznia 2018 r. Tymczasem pełnomocnik skrzącego wniósł skargę dopiero w 4 stycznia 2018 r., czyli jeden dzień po upływie ustawowego terminu W związku z powyższym Sąd orzekł o odrzuceniu skargi jako spóźnionej na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 179a p.p.s.a E.B.