I SA/Łd 953/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

K. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok. W skardze zamieszczono między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody i likwidacji prowadzonej spółki cywilnej, co spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej odmówił rozłożenia na raty zobowiązania podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015r. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych nie powoduje przyznania stronie żadnego prawa, ani też nie nakłada na nią żadnego dodatkowego obowiązku. Decyzja taka nie nadaje się zatem również do wykonania. W konsekwencji rozpatrywany wniosek o wstrzymanie jej wykonania jest bezzasadny. Na marginesie wskazać wypada, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie przez stronę w złożonym wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 200 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica). W niniejszej sprawie skarżący w istocie nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i likwidacji spółki cywilnej, w której jest wspólnikiem, nie uprawdopodabniając jednak tej obawy żadnymi stosownymi argumentami. Również zatem i z tego powodu wniosek strony skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.