I SA/Łd 797/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za okresy: styczeń - kwiecień, czerwiec - października 2010 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za maj, listopad i grudzień 2010 r. postanawia: odrzucić skargę.

J. K., reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za wskazane miesiące 2010 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 10 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Zarządzeniem z 24 października 2017 Referendarz sądowy pozostawił wniosek strony bez rozpoznania, z uwagi na to, że pomimo wezwania, pełnomocnik skarżącego nie złożył ww. wniosku na urzędowym formularzu. Zarządzeniem z 21 listopada 2017 r. ponownie przesłano pełnomocnikowi strony zarządzenie z 10 sierpnia br. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik strony złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W tym miejscu zauważyć należy, że ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, złożony po prawomocnym rozpoznaniu wcześniejszego wniosku w tym samym przedmiocie, nie przerywa terminu do uiszczenia opłaty sądowej, jeżeli nie zachodzą nowe okoliczności uzasadniające odmienną ocenę możliwości poniesienia kosztów sądowych przez stronę. Ponowne rozstrzyganie w przedmiocie prawa pomocy jest zatem dopuszczalne, ale możliwe tylko w sytuacji powołania przez stronę takich okoliczności, które powstały (wyszły na jaw) później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (por. Jagielska, Jagielski, Gołaszewski, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, str. 775 i 777 oraz powołane tam orzecznictwo). Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie – skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (por. postanowienia NSA z 19 lutego 2010 r., II FSK 621/09 oraz z 22 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1349/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpatrywanej sprawie skarżący, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Pomimo tego wezwania skarżący nie uiścił wpisu. Jednocześnie po raz kolejny wystąpił o przyznanie prawa pomocy w tym samym co poprzednio zakresie. Analiza treści ponownego żądania skarżącego prowadzi do wniosku, że nie nastąpiła zasadnicza zmiana jego sytuacji majątkowej i finansowej. Z lapidarnej treści obu wniosków wynika, że podatnik nie prowadzi już działalności gospodarczej, nie posiada majątku oraz przebywa zagranicą. W konsekwencji, skoro skarżący nie uiścił wpisu od skargi w wyznaczonym przez sąd terminie, a nie zachodziły okoliczności sprawiające, że wezwanie do uiszczenia wpisu utraciło swoją aktualność, Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. AKE.